Το σκληρό νόμισμα της πίστης

Όπως έγινε γνωστό από την περασμένη εβδομάδα, με διάταξη που περιλαμβάνεται σε ένα κάπως άσχετο πολυνομοσχέδιο του υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (αφορά στον εξωδικαστικό μηχανισμό και τις ρύθμισης οφειλών αυξήσεις) η κυβέρνηση φέρνει αυξήσεις στους μισθούς του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος καθώς και των Μητροπολιτών σε ολόκληρη τη χώρα.

Και όταν λέμε αυξήσεις, δεν εννοούμε τυπικές ή συμβολικές. Εννοούμε αυξήσεις από 60% έως και 95% !

Η διάταξη επί της ουσίας εξισώνει τις αποδοχές της κορυφαίας βαθμίδας του κλήρου  με το ανώτατο όριο αποδοχών του Δημοσίου, δηλαδή με τις αποδοχές του Γενικού Γραμματέα υπουργείου.

Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Μητροπολιτών καθορίζονται στο 90% του ανώτατου αυτού ορίου, ενώ οι αποδοχές των Τιτουλάριων και Βοηθών Επισκόπων ορίζονται στο 70% των αντίστοιχων αποδοχών των Μητροπολιτών.

Για να μην το πολυκουράζουμε, προφανώς λεφτά υπάρχουν (που θα έλεγε και μια ψυχή…). Αλλά όχι για όλο το δημόσιο, μονάχα για τους εκλεκτούς εκπροσώπους του Θεού επί της γης.

Διότι ως γνωστόν, την αληθινή πνευματικότητα την πλησιάζεις ευκολότερα αν έχεις και έναν παχυλό μισθό στην τράπεζα.

Στο κάτω – κάτω πώς αλλιώς θα διαπιστώσει ο κάθε μητροπολίτης αν μπορεί πραγματικά να αντισταθεί στους πειρασμούς του υλισμού; Με μισθό κοντά τρία χιλιάρικα τον μήνα, να πως.

Ας μιλήσουμε σοβαρά. Τέτοιες αυξήσεις ασφαλώς θα ακούγονταν προκλητικές στα αυτιά των περισσοτέρων αν αφορούσαν σε άλλη επαγγελματική ομάδα. Για την Εκκλησία όμως, ειδικά στην Ελλάδα, αρκετοί εξακολουθούν να έχουν μεγάλη επιείκεια και κατανόηση. Δεν θυμώνουν και αντιμετωπίζουν συγκαταβατικά παρόμοιες ειδήσεις. Και κάπως έτσι βλέπεις ανθρώπους μεροκαματιάρηδες που δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα, να μην θυμώνουν και να μην αναρωτιούνται καν: για ποιο λόγο πληρώνει το ελληνικό κράτος του κληρικούς και όχι η ίδια η Εκκλησία;

Η πίστη στην χώρα μας ήταν και παραμένει “σκληρό νόμισμα” που δεν κλονίζεται εύκολα. Οι κυβερνήσεις το γνωρίζουν καλά και το αξιοποιούν καταλλήλως – οι εικόνες “ευσεβών” πολιτικών να προσκυνούν εικόνες και να φιλούν τα χέρια κληρικών είναι πιο σταθερές στο πέρασμα των δεκαετιών και από τα μελτέμια τον Αύγουστο.

Το σημαντικότερο πρόβλημα με όλα τα παραπάνω δεν είναι η ολοφάνερη όσο και κυνική εκμετάλλευση του θρησκευτικού αισθήματος των απλών ανθρώπων από διάφορους πολιτικάντηδες.

Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι φτάσαμε στο 2026 και η συζήτηση για τον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας δεν υπάρχει πουθενά, ούτε καν σαν ανέκδοτο! Κάποτε, ορισμένοι πολιτικοί το έθεταν δειλά – δειλά και χωρίς ελπίδα ότι μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί, πάντως το έθεταν. Πλέον ουδείς το θέτει ! Ούτε από τα δεξιά (λογικό), μα ούτε και από τα αριστερά .

Ο επανακάμψας Αλέξης Τσίπρας, ως πρωθυπουργός (που εκλέχθηκε με τον μανδύα του αριστερού ριζοσπάστη), ξεκίνησε κάπως τσαμπουκαλέμενα μέχρι να κλίνει  και αυτός ευλαβικά το γόνυ. Θυμίζουμε απλώς ότι το 2016 έδιωξε από την κυβέρνηση τον Νίκο Φίλη, μετά από δηλώσεις του τελευταίου για το μάθημα των θρησκευτικών που είχαν  ξεσηκώσει την αντίδραση του Αρχιεπισκόπου ενώ το 2018 επιχείρησε να παρουσιάσει σαν διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας μια εντελώς προσχηματική μισθολογική ρύθμιση, η οποία δεν προχώρησε κιόλας!

Για τον “φιλελεύθερο” Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, ας μην το συζητήσουμε καν -εντάξει, στεναχώρησαν λίγο τον κλήρο με τον νόμο για την ισότητα στον γάμο, ωστόσο και οι ίδιοι προσπαθούν να ξεχάσουν ότι το ψήφισαν. Κυρίως προσπαθούν να κάνουν τους ψηφοφόρους τους να το ξεχάσουν. Αν μπορούν να βοηθήσουν και οι μητροπολίτες προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση και να θυμίσουν στο ποιμνίο τους ότι η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να εκπροσωπεί καλύτερα από όλους το άχαστο τρίπτυχο “Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια”, ε, εντάξει, τότε αξίζουν και μια αυξησούλα! 

Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε την στάση των υπόλοιπων κομμάτων επί του θέματος, εντός και εκτός βουλής.  Αλλά καθώς έχουμε πει ήδη σε προεκλογική περίοδο μπορούμε με βεβαιότητα να υποθέσουμε ότι οι αυξήσεις  θα περάσουν,  με ελάχιστες, προσχηματικές αντιδράσεις.

Σαν να είναι θέλημα Θεού ένα πράγμα.

Οπότε σε καλή μεριά πάτερ και βοήθειά μας…