Πρέπει να μας τρομάζει ο Κασιδιάρης;

Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη την Τρίτη 15/9 , μετά την έκτιση της ποινής του για την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, και η προαναγγελθείσα επιστροφή του στην πολιτική σκηνή είναι αναμφίβολα μια εξέλιξη που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Παρότι η προβολή λειτουργεί υπέρ τέτοιων φαινομένων, ενίοτε και ως ξέπλυμα, σε πολιτικό επίπεδο σαφέστατα υπάρχουν πράγματα προς συζήτηση που προκύπτουν ή πρόκειται να προκύψουν.
Και υπάρχει και ένα βασικό ερώτημα το οποίο επανέρχεται:
Πρέπει να μας τρομάζει ο Κασιδιάρης;
Η απάντηση είναι: Ναι. Αλλά ίσως όχι για τον λόγο που νομίζουμε.

Πρώτα από όλα ως πρόσωπο είναι φαιδρό, όπως και οι περισσότεροι Χρυσαυγίτες. Οι ιδέες που εκπροσωπεί όμως , φαιδρές επίσης, δυστυχώς εξακολουθούν να βρίσκουν ευήκοα ώτα. Δεν εξαφανίστηκαν επειδή καταδικάστηκε η Χρυσή Αυγή. Έχουν ακόμα ακροατήριο στην ελληνική κοινωνία . Και όχι μόνο.
Η παγκόσμια ακροδεξιά διανύει περίοδο μεγάλης δυναμικής, με την πιθανότητα να πετύχει και άλλες, σημαντικότερες εκλογικές νίκες σε χώρες όπως η Γαλλία ή Γερμανία, νίκες δηλαδή που θα της δώσουν την εξουσία, να αυξάνεται διαρκώς.

Οι ανά τον κόσμο εκπρόσωποι της έχουν καταφέρει να πείσουν εκατομμύρια φτωχούς ανθρώπους ότι οι μετανάστες είναι η αιτία των προβλημάτων τους, ότι η διαφορετικότητα απειλεί την ταυτότητά τους, ότι τα δικαιώματα των μειονοτήτων , η περίφημη Woke ατζέντα, είναι μια «πολυτέλεια» και ότι η λύση βρίσκεται σε περισσότερο αυταρχισμό, λιγότερη δημοκρατία και έναν ισχυρό ηγέτη που θα «βάλει τάξη».

Με πιο απλά λόγια, η παγκόσμια Ακροδεξιά έχει καταφέρει να καθορίζει τη συζήτηση. Να πείθει εκατομμύρια ψηφοφόρους ότι για το γεγονός πως δυσκολεύονται να πληρώσουν το νοίκι, το ρεύμα ή το σούπερ μάρκετ φταίει ο μετανάστης. Ότι για την παρακμή της μεσαίας τάξης φταίνε οι πρόσφυγες, οι μειονότητες, οι δικαιωματιστές.
Κι έτσι, κάπου ανάμεσα στον μετανάστη και στον «woke», εξαφανίζεται από το κάδρο ο άνθρωπος που έχει συσσωρεύσει πλούτο αδιανόητο για τον μέσο πολίτη. Οι δισεκατομμυριούχοι ολιγάρχες που καθορίζουν πια την καθημερινότητα ολοκλήρου του πλανήτη, σχεδόν δεν υπάρχουν στη συζήτηση.

Η δήθεν αντισυστημική Ακροδεξιά τους προστατεύει απόλυτα, κάνοντας τον φτωχότερο να κοιτάζει τον διπλανό του αντί να κοιτάζει προς τα πάνω.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, στην Ελλάδα η ελληνική κυβέρνηση έχει “αποφυλακίσει” τον Κασιδιάρη εδώ και καιρό: Με το να υιοθετεί τη γλώσσα του φόβου για το μεταναστευτικό και να χαϊδεύει τα αυτιά ενός συντηρητικού ακροατηρίου, να παρουσιάζει δικαιώματα ως «υπερβολές», παίζει συχνά στο ίδιο γήπεδο, ψαρεύει στα ίδια, θολά και επικίνδυνα νερά της ακρότητας.

Περισσότερο και από τον Κασιδιάρη λοιπόν, ο κίνδυνος είναι η μετατόπιση της συζήτησης από το βασικό ερώτημα, γιατί ενώ κάποιοι γίνονται ασύλληπτα πλουσιότεροι, τόσοι πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι η ζωή τους γίνεται κάθε χρόνο δυσκολότερη, προς τα ψεύτικα διλήμματα της ακροδεξιάς, στα οποία θα έχει πάντα πιο”πειστικές” απαντήσεις.