Τίποτα από όσα κάνει ο ΟΦΗ δεν είναι τυχαίο

Μέχρι τα τέλη του 2025 ο ΟΦΗ ήταν μια μέτρια προς κακή ομάδα που έδειχνε ότι θα κινδυνεύσει με υποβιβασμό και έπαιζε αφόρητο ποδόσφαιρο – στο Παγκρήτιο έβγαιναν πανό που ζητούσαν από τον Μιχάλη Μπούση να πουλήσει και να φύγει.

Μέσα στο 2026 ο ΟΦΗ: έχασε στην παράταση τον τελικό του Σούπερ Καπ από τον Ολυμπιακό, ενώ ήταν απολύτως ανταγωνιστικός στο ενενηντάλεπτο. Κέρδισε σε νοκ – άουτ αγώνα κυπέλλου την -εξαιρετική – ΑΕΚ μέσα στην Νέα Φιλαδέλφεια. Νίκησε τον ΠΑΟΚ στον τελικό του κυπέλλου, πήρε το δεύτερο κύπελλο της ιστορίας του κα εξασφάλισε την είσοδο του στην league phase των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Νίκησε την ΑΕΚ στα πέναλτι και πήρε το πρώτο Σούπερ Καπ της ιστορίας του, και δεύτερο τρόπαιο μέσα σε λίγους μήνες. Πέρασε με δυο νίκες της ΤΣΣΚΑ Σόφιας και μπήκε στην league phase του Γιουρόπα Λιγκ. Νίκησε στο πρωτάθλημα τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη. Και κέρδισε και την Χόφενχαϊμ στην πρεμιέρα του στην κυρίως φάση του Γιουρόπα, με 2-0, συμπληρώνοντας ένα εντυπωσιακό ευρωπαϊκό 3 στα 3 με συνολικό σκορ 7-0!

Μόνο αν τα δεις γραμμένα και μαζεμένα καταλαβαίνεις ότι πρώτον και με όλον τον σεβασμό στον Ευγένιο Γκέραρντ, ο ΟΦΗ διανύει την καλύτερη χρονιά της ιστορίας του και δεύτερον ότι η μεταμόρφωσή του στα χέρια του Χρήστου Κόντη και των συνεργατών του είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές που έχουμε δει εδώ και πολλά χρόνια – από ομάδα που πονούσαν τα μάτια μας, σε ομάδα που τρίβουμε τα μάτια μας με όσα βλέπουμε.

Όλα αυτά δικαιολογούν υπερβολές, ακόμα και ανώδυνες, χαριτωμένες γραφικότητες. Πλην όμως στα δικά μου μάτια τίποτα από όσα εντυπωσιακά συμβαίνουν στον ΟΦΗ τους τελευταίους μήνες δεν συνιστά “θαύμα”. Συνιστά την αργοπορημένη δικαίωση του καλύτερου ποδοσφαιρικού μοντέλου στην Ελλάδα.

Επί Μιχάλη Μπούση ο ΟΦΗ οργανώθηκε σε πρότυπα έξω από την λογική των περισσότερων , μάλλον όλων των ελληνικών ποδοσφαιρικών ομάδων της επαρχίας και έφτασε σε ένα σημείο να λειτουργεί σχεδόν υποδειγματικά. Μακριά από εξαρτήσεις και “άρματα” (παρότι οι ανόητοι πάντα θα προσπαθούν να τον “λερώσουν”), μακριά από την τοξικότητα (σε πείσμα και πολλών οπαδών που θέλουν την διοίκηση πιο “δυναμική”, μακριά από την κοντόφθαλμη λογική του “νίκη να’ναι κι όπως να’ ναι”, με ουσιαστική προσήλωση στο fair-play, με κοινωνική ευαισθησία σε θέματα που καίνε και προκαλούν αντιδράσεις, αλλά και με σοβαρή επένδυση στις ακαδημίες, στελέχωση αποκλειστικά με ανθρώπους του ποδοσφαίρου, στήριξη του ελληνικού στοιχείου. Τι του έλειπε; Οι επιτυχίες.

Υπήρξαν ασφαλώς  και πισωγυρίσματα, αστοχίες κακές στιγμές, με χειρότερη στα δικά μου μάτια την απομάκρυνση του Γιάννη και του Γιώργου Σαμαρά, κυρίως με τον τρόπο που αυτή συνέβη. Όπως υπήρξαν και “φεγγάρια” όπου ο Μπούσης συμπεριφέρθηκε άγαρμπα , σε στιλ “σας έσωσα και μου κάνετε και κριτική; Άντε μην σηκωθώ να φύγω”.

Όμως πώς αλλιώς; Λάθη γίνονται και θα γίνονται, ειδικά σε ένα περιβάλλον μεγάλης πίεσης όπως το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και βέβαια το περιβάλλον του ΟΦΗ.

Η κεντρική ιδέα ωστόσο δεν “θόλωσε” ποτέ. Ήταν και είναι θεμελιωμένη αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο, βασισμένη στις αρχές και τα διδάγματα του Γκέραρντ, εδραιωμένη στην πεποίθηση ότι η σωστή μέθοδος αργά ή γρήγορα θα φέρει και τα καλά αποτελέσματα.

Θα ερχόταν άραγε τα καλά αποτελέσματα αν η συναστρία δεν έστελνε πέρυσι τον Κόντη στο Ηράκλειο;

Η γνώμη μου είναι πώς ναι, θα ερχόταν. Μπορεί να μην ήταν τόσο εντυπωσιακά και ιστορικά όσο αυτά του τελευταίου εξαμήνου, αλλά είμαι βέβαιος ότι ο ΟΦΗ θα έβρισκε τον δρόμο της σταθεροποίησης στις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη έτσι κι αλλιώς.

Δεν εντοπίζω λοιπόν τίποτα “ανεξήγητο” στην επιτυχία διαρκείας του ΟΦΗ, παρά μονάχα τους καρπούς μιας σποράς που αμφισβητήθηκε μα διέθετε ευθύς – εξαρχής την ποιότητα να καροποφορήσει.

Το γεγονός βέβαια ότι ο Όμιλος ζει μια ανεπανάληπτη και -μάλλον απρόβλεπτη στην έκτασή της – εκτόξευση, έχει τον κίνδυνο της προσγείωσης, έχει όμως δε και το τεράστιο όφελος της δημιουργίας μιας τεράστιας δυναμικής, αγωνιστικής, οικονομικής, οπαδικής.

Η τεχνογνωσία, η εμπειρία και η εργατικότητα ώστε να μην μείνει ανεκμετάλευτη υπάρχει άπλετη στο Ηράκλειο.

Κατά τούτο, όσο κι αν φαίνεται παράξενο σήμερα, σε μια χρονική στιγμή που οι οπαδοί του ΟΦΗ αισθάνονται πώς ζουν σε παρατεταμένο όνειρο, πιστεύω όλο και περισσότερο πώς τα καλύτερα έρχονται.