Όταν οριστικοποιήθηκε ότι ο φετινός τελικός του κυπέλλου Ελλάδος θα είναι ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον ΟΦΗ χάρηκα απερίγραπτα. Χρόνια το σκεφτόμουν. Η ομάδα της πόλης μου, η ομάδα μέσω της οποίας γνώρισα το ποδόσφαιρο και το γήπεδο (ο μεγάλος ΟΦΗ της δεκαετίας του ’80 του Ευγένιου Γκέραρντ) απέναντι στην ομάδα που αγαπώ και με αρρωσταίνει.
Δεν έχει σημασία τώρα να λέω τι σημαίνει ο ΟΦΗ για μένα. Ούτε θέλω να εξηγήσω (ή να απολογηθώ…) γιατί ενώ μεγάλωσα (ποδοσφαιρικά) στο “Γεντι Κουλέ” είμαι ΠΑΟΚ. Οι περισσότεροι στο Ηράκλειο γνωρίζουν τις οπαδικές μου προτιμήσεις και τις σέβονται απόλυτα – όποτε πηγαίνω να δω τον ΟΦΗ, πηγαίνω κατά μία έννοια στο σπίτι μου.
Κατά τούτο, θα ήταν υποκρισία να υπεκφεύγω όταν με ρωτούν φίλοι, γνωστοί και κουμπάροι: ασφαλώς στον τελικό θέλω να κερδίσει ο ΠΑΟΚ. Ειδικά όπως έχουν έρθει τα πράγματα, με το πρωτάθλημα να έχει χαθεί και τον σύλλογο να γιορτάζει τα 100 του χρόνια μέσα σε πένθος και μαυρίλα, νιώθω ότι ο τελικός είναι πολύ σημαντικός για το κλαμπ και χρειάζεται την νίκη όσο τίποτα άλλο την δεδομένη στιγμή.
Η αλήθεια του πράγματος όμως είναι ότι ακόμα κι αν κερδίσει ο ΟΦΗ, δεν θα “αρρωστήσω” όπως θα συνέβαινε με οποιονδήποτε άλλο αντίπαλο. Θα χαλαστώ και θα στεναχωρηθώ για λίγο – μετά θα χαρώ για την πόλη της ζωής μου και για τους πάρα πολλούς φίλους που θα το πανηγυρίσουν με την ψυχή τους.
Επιπλέον και παρότι τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πράγματα/δηλώσεις/ενέργειες της σημερινής διοίκησης του ΟΦΗ που με έχουν ξενερώσει, θεωρώ ότι οι άνθρωποί του, αξίζουν μια επιβράβευση, αν όχι για οτιδήποτε άλλο, σίγουρα για το ήθος και το ύφος που έχουν φέρει στο ελληνικό ποδόσφαιρο και επιμένουν σε αυτό, μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
Κατά μία έννοια λοιπόν, στον τελικό του Σαββάτου δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να μου χαλάσει το κέφι, ειδικά αν τα πράγματα κυλήσουν ομαλά εκτός γηπέδου και η ατμόσφαιρα στον Βόλο είναι γιορτινή, όπως την φαντάζομαι, εφόσον οι οργανωμένοι οπαδοί των δυο ομάδων έχουν άριστες σχέσεις (σε μεμονωμένο επίπεδο και εκτός συνδέσμων βέβαια, ουδεμία “φιλική” διάθεση διαπιστώνω από τους Ηρακλειώτες, μάλλον το αντίθετο, αλλά ας το αφήσουμε αυτό προς το παρόν, στο κάτω – κάτω την ομάδα τους υποστηρίζουν, δεν έχουν λόγους να συμπαθούν άλλες ομάδες).
Κι όμως μπορεί: ηδη μου χάλασε το κέφι ο ορισμός της διαιτητικής ομάδας και κυρίως ο ορισμός Ελλήνων στο VAR. Ό,τι θα σφύριζαν Έλληνες στο ματς το ξέραμε, ήταν απόφαση που ανακοινώθηκε στην αρχή της χρονιάς και δεν άλλαξε ούτε όταν το ζήτησε ο Ολυμπιακός πριν το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Αλλά στο VAR ο Μάκης Γκαγκάτσης, επίσης στην αρχή της χρονιάς, είχε πει ξεκάθαρα ότι θα μπαίνουν ξένοι.
Ο ΟΦΗ ζήτησε επισήμως ελίτ VARίστα. Μπήκαν ο Φωτιάς και ο Παπαπέτρου. Η εξήγηση της ΕΠΟ μέσω διαρροής (λέει περίπου ότι εννοούσε πώς μονάχα ανάμεσα στους big-4 θα όριζε ξένο VAR) υποτιμά τον ΟΦΗ, υποτιμά τη νοημοσύνη μας και βάζει και τον ΠΑΟΚ στο κάδρο.
Σε εντελώς προσωπικό επίπεδο αυτός, η διαιτησία, είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου, όχι το αν θα χάσει ο ΠΑΟΚ. Η ήττα είναι μέσα στο παιχνίδι.
Ακόμα και τα διαιτητικά λάθη αν θέλετε είναι ανθρώπινα και μέσα στο παιχνίδι. Η μεθοδευμένη εύνοια δεν είναι. Και επειδή είμαστε μεγάλα παιδιά και έχουμε φάει τη ζωή μας στα γήπεδα, μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα δύο. Ο ΠΑΟΚ , εν αντιθέσει με τη σχετική προπαγάνδα, δεν έχει τύχει τέτοιας επί Μάκη Γκαγκάτση.
Ελπίζω ειλικρινά να μην τύχει τέτοιας ούτε το Σάββατο και η όποια συζήτηση για το θέμα να εξαντληθεί πριν την σέντρα. Κατά τη διάρκεια και μετά την λήξη του τελικού ουδείς να ασχοληθεί με την διαιτητική ομάδα.
Υπό την συγκεκριμένη προϋπόθεση πιστεύω ακράδαντα πώς όλα τα υπόλοιπα θα αποτελούν μια ωραία, ασπρόμαυρη γιορτή.
