Ορισμένες φορές το οφείλεις στον εαυτό σου να φεύγεις. Να φεύγεις από κάποιο μέρος και συνθήκη όχι τόσο για να δώσεις ένα τέλος ή για να κάνεις ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τα παλιά, αλλά ώστε να δοθεί η ευκαιρία για καινούργια αρχή και ξεκίνημα.
Ειδικότερα, όταν δεις ότι ο κύκλος παραμονής σου σε έναν τόπο έκλεισε και περισσότερο όταν το αισθανθείς, τότε είναι προτιμότερο και συνιστά πράξη μεγάλης ευεργεσίας προς τον εαυτό σου να προχωρήσεις σε νέα διαδρομή και να κάνεις επιτέλους το ταξίδι που από καιρό μελετούσες, κι όλο το ανέβαλλες λόγω καταστάσεων μα και φοβικής στάσης ή δειλίας ή αν θες και προσκόλλησης σε παγιωμένες καταστάσεις.
Κι έρχεται λοιπόν η στιγμή που φτάνει για σένα η ώρα της μεγάλης απόφασης, της μεγάλης αλλαγής και ευθύνης. Κι ήρθε από μόνο του χωρίς να το προκαλέσεις εσύ, ίσως επειδή το πίστεψες πολύ μέσα σου. Πλέον, δεν υπάρχει μπρος πίσω. Μόνο το μπροστά, ελπιδοφόρο και αισιόδοξο.
Σίγουρα, στην αρχή δεν θα είναι εύκολο όπως συμβαίνει στο καθετί… όμως μετά θα βρεις τα πατήματα σου και θα αποκτήσεις νέες συνήθειες και καθημερινότητα. Μη φοβηθείς να συναντήσεις και να γνωρίσεις το καινούργιο. Να ενταχθείς και να γίνεις κομμάτι του, κι εκείνο κομμάτι δικό σου. Τόσα χρόνια περίμενες την εξέλιξη, την κίνηση, την ενέργεια και το αντάμωμα με την πλήρωση των στόχων.
Αφού το μέρος που είσαι δεν κατάφερε να σου δώσει αυτά που προσδοκούσες για τον Χ ή Ψ λόγο, δεν υπάρχει νόημα να παραμένεις στη στασιμότητα και την αναμονή. Μια ζωή στη στασιμότητα δεν γίνεται. Έδωσες τους επαγγελματικούς σου αγώνες, έδωσες τον εαυτό σου αλλά τελικά χωρίς αντίκρισμα και ουσιαστικό αποτέλεσμα…και δεν το εκφράζεις με πικρία ή θυμό, αλλά ως μια πραγματικότητα. Κάθε φορά ξεκινούσες από το περίμενε και επέστρεφες πάλι στο περίμενε και στα άδεια χέρια. Ξεκινούσες από την ελπίδα και έφτανες στη ματαίωση και ξανά μανά με επαναληπτικότητα.
Τώρα, ήρθε η ώρα για το σημαντικό βήμα που οδηγεί την περπατησιά σου σε ένα διαφορετικό αύριο, γεμάτο προκλήσεις και γεμάτο με τη γοητεία του άγνωστου που καλείσαι να εξερευνήσεις. Ένα βήμα όμως που δεν υπόσχεται αλλά προσφέρει δρόμους ανοιχτούς. Αποτελεί κάτι χειροπιαστό και υπαρκτό. Ένα βήμα, κι ένα ταξίδι που μπορεί να μην το προκάλεσες εσύ ο ίδιος ως προς τη διαμόρφωση του όπως τέθηκε παραπάνω, αλλά το κατέκτησες με την αξία, τον αγώνα και την πίστη σου.
Αν και πάλι κάνεις πίσω, τότε θα είσαι άξιος της μοίρας σου και καταδικασμένος να ζήσεις στο μαρασμό. Σίγουρα, το φευγιό σου από το τωρινό μέρος θα σε γεμίσει θλίψη και συγκίνηση, όπως συμβαίνει με κάθε αποχωρισμό ή αποχαιρετισμό. Όμως μετά θα έρθει η λύτρωση, η ικανοποίηση και η περηφάνια για τα κεκτημένα.
Και μια συμβουλή. Μην κρατήσεις κακία ή έχθρα σε κανέναν που αφήνεις ξοπίσω σου. Το γεγονός να κουβαλάς αρνητικά συναισθήματα προσθέτει αχρείαστο βάρος στο σώμα και πιότερο στη ψυχή. Αν θέλεις, ακόμα και γι’ αυτούς που δεν στάθηκαν δίπλα σου ή πήγαν προκλητικά απέναντι σου… να νιώθεις κατά βάθος ευγνωμοσύνη, γιατί από τον άσχημο τρόπο που σου φέρθηκαν σε προετοίμασαν για την όποια κακοτοπιά. Σου έμαθαν και σου έδειξαν με τη συμπεριφορά τους ότι στη ζωή δεν είναι όλα ρόδινα αλλά συνυπάρχει και το σκληρό και άδικο… και στην τελική βοήθησαν ώστε να διώξουν όλους τους φόβους σου.
Και μια δεύτερη συμβουλή. Εκεί που θα πας – στο νέο μέρος που θα εργαστείς και θα κατοικήσεις μην πέσεις στην παγίδα να διατυμπανίσεις το βιογραφικό σου και τα όποια μικρά ή μεγάλα επιτεύγματα σου (ειδικά αν δεν ερωτηθείς). Να δείξεις ταπεινότητα και ταυτόχρονα τον δυναμισμό που πηγάζει από αυτή την ταπεινότητα. Δυναμισμό και χαρακτήρα, όχι έπαρση και αλαζονεία. Οι μεγαλοστομίες δεν είναι χρήσιμες. Αν υπάρχει ταλέντο και ικανότητες θα φανούν στην πορεία, θα τις δουν και θα τις αναγνωρίσουν. Δεν χρειάζεται εσύ να τις υπερτονίσεις για λογαριασμό του εαυτού σου, άσε τους άλλους να μιλήσουν για σένα. Αλλά κι αν δεν μιλήσουν τι έγινε, μη σκας.
Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι μην αργείς γι’ αυτό σου το ταξίδι και να δείξεις αποφασιστικότητα και θάρρος. Γιατί όσο το αναβάλλεις και το καθυστερείς, το τρένο της γραμμής θα περάσει από το σταθμό και ίσως γεμίσει με επιβάτες και εσύ απομείνεις πίσω στην αναμονή και την αοριστία. Γι’ αυτό, μην αργείς! Ένα εισιτήριο στην τσέπη… κι ένα σακίδιο στο χέρι ή στους ώμους, γεμάτο με όνειρα δικά σου. Ίσως τα όνειρα που στερήθηκες για χρόνια.