Οι “καλά της έκανε της νηπιαγωγού” είναι μεγαλύτερο πρόβλημα από την ίδια

Η υπόθεση με την νηπιαγωγό στα Λιόσια έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση που ξεφεύγει από τα όρια του συγκεκριμένου περιστατικού.

Σε σχέση με το επεισόδιο αυτό – καθ’ αυτό: Παραμένει εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία τα κοινωνικά δίκτυα διχάζονται, σχεδόν οπαδικά, γύρω από ζητήματα που δεν χρειάζεται να διχαστούν, δεν χρειάζεται να πάρουν θέση, δεν είναι μαύρο – άσπρο.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, γονιός χτύπησε νηπιαγωγό στα Νέα Λιόσια επειδή εκείνη φερόταν άσχημα στα παιδιά, κάποιοι λένε ότι τα χτυπούσε κιόλας. Υπάρχουν και τα σχετικά βίντεο, δίχως τα οποία η είδηση πιθανότατα δεν θα έπαιρνε τις ίδιες διαστάσεις. Σε ένα βίντεο φαίνεται η νηπιαγωγός να φωνάζει, ουσιαστικά να ουρλιάζει στους μαθητές της. Στο άλλο βίντεο, το οποίο τραβάει η ίδια, φαίνεται ο πατέρας να την χτυπάει.

Συνδυάζοντας τα δυο βίντεο, πολλοί μπήκαν στο στρατόπεδο του “καλά της έκανε –  Η συμπεριφορά της ήταν απαράδεκτη και της άξιζε ό,τι έπαθε”.

Αλλά υπήρξαν και κάποιοι που στάθηκαν στο γεγονός ότι ο πατέρας είναι Ρομά, όπως και πολλά από τα παιδιά στο νηπιαγωγείο, οι οποίο δικαιολόγησαν την νηπιαγωγό: “Τι να κάνει κι αυτή, εκεί που έμπλεξε, έσπασαν τα νεύρα της”.

Ας τα ξεκαθαρίσουμε: Η συμπεριφορά της νηπιαγωγού, όπως αποτυπώνεται στο βίντεο, είναι όντως εξαιρετικά προβληματική και απαράδεκτη. Όσες δυσκολίες κι αν αντιμετωπίζει, ο συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης μικρών παιδιών δεν χωράει δικαιολογίες και σχετικοποιήσεις. Εφόσον δεν μπορεί να διαχειριστεί τα προβλήματα, είναι ακατάλληλη για αυτήν την δουλειά.

Και ταυτόχρονα, τίποτα δεν δικαιολογεί την βιαιοπραγία εναντίον της. Τίποτα. Υπάρχουν διαδικασίες καταγγελίας και αρμόδια θεσμικά όργανα να επιληφθούν.

Αν θεωρήσουμε ότι οι γονείς έχουν το δικαίωμα να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να “συνετίσουν” οι ίδιοι τους εκπαιδευτικούς που – θεωρούν πως – δεν συμπεριφέρονται σωστά, ανοίγουμε μια επικίνδυνη πόρτα.

Μια πόρτα βέβαια που είναι έτσι κι αλλιώς μισάνοιχτη. Δεν αποτελεί μυστικό ότι το φαινόμενο γονιών να τραμπουκίζουν δασκάλους (ή προπονητές) επειδή  μάλωσαν, έβαλαν κακό βαθμό, δεν χρησιμοποίησαν στην ενδεκάδα τα βλαστάρια τους, εμφανίζεται συχνά, σχεδόν καθημερινά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Στην Κρήτη και στην ενδοχώρα της, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα. Να μια εξήγηση γιατί τόσοι πολλοί ήταν με τον πατέρα που χτύπησε την νηπιαγωγό και θα ήταν ακόμα περισσότεροι αν δεν μαθευόταν ότι πρόκειται για Ρομά.

Όλοι αυτοί οι οξύθυμοι γονείς, οι “καλά της έκανε” (που βέβαια δεν ανήκουν όλοι στους Ρομά), είναι ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, για το οποίο μάλλον δεν μιλάμε όσο συχνά θα έπρεπε – πρόβλημα με άμεσες και αρνητικές επιπτώσεις σε παιδιά, σε αυριανές γενιές δηλαδή.  Μεγαλύτερο σίγουρα από τους ακατάλληλους εκπαιδευτικούς.

Για να μην τα πολυλογούμε, στην προκειμένη περίπτωση τα πράγματα είναι απλά:  Έχουμε να κάνουμε με δυο εντελώς λάθος συμπεριφορές. Επειδή είναι λάθος η νηπιαγωγός, δεν σημαίνει ότι ήταν σωστός ο πατέρας. Και τούμπαλιν.

Το να πάρουμε, σχεδόν με φανατισμό θέση, υπέρ τους ενός ή του άλλου,  λειτουργεί αποτρεπτικά σε κάθε προσπάθεια να δούμε το ζήτημα συνολικά, με όλες του τις παραμέτρους, από τις αντικειμενικά δύσκολες συνθήκες μέσα στις οποίες συχνά καλούνται να δουλέψουν οι εκπαιδευτικοί δίχως ουσιαστική στήριξη από πουθενά, μέχρι την απουσία ψυχολογικού ελέγχου αλλά και ψυχολογικής βοήθειας στους ανθρώπους που έχουν υπό την επίβλεψή τους και την καθοδήγήσή τους, για πολλές ώρες κάθε μέρα, τα παιδιά μας.

Να μια κουβέντα την οποία θα άξιζε να κάνουμε.