Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω…

Δύο νέα παιδιά, δυο αξιωματικοί στους οποίους η ελληνική Πολιτεία επένδυσε πολλά. Το ελληνικό κράτος μάλιστα τους σπούδασε , τους έδωσε εκείνα τα εφόδια για να μπορούν όχι μόνο να κουμαντάρουν στον αέρα εργαλεία εκατομμυρίων , αλλά να προστατεύουν όσο κανένας άλλος τα σύνορα της πατρίδας.

Από μόνη της η δουλειά που επέλεξαν να κάνουν εμπεριέχει τεράστια ρίσκα. Το ξέρουν, το γνωρίζουν καλά όσοι γίνονται Ίκαροι. Μαζί και οι δικοί τους άνθρωποι, που καθημερινά ζουν με τον φόβο μη τυχόν και δεν γυρίσουν. Κάθε μέρα είναι ένα μαρτύριο για τους γονείς και τους συγγενείς των πιλότων. Αναχαιτίσεις, αερομαχίες, εμπλοκές -μια συνήθης μέρα στη δουλειά για εκείνους, αλλά όχι για αυτούς που περιμένουν κάτω. Που επιπροσθέτως δεν πληρώνεται με τίποτα. Με όλο το χρυσάφι του κόσμου. Αλλά εκείνοι έχουν το δικό τους κεφάλαιο στην τράπεζα της ψυχής τους, τα θέλω και τα είναι τους. Αυτά τα «πλούτη» τους έδωσαν φτερά για να πετούν εκεί ψηλά!

Και μια μέρα δεν είναι σαν τις άλλες στη δουλειά. Φεύγει από το σπίτι γιατί θα πάει σε επίδειξη. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αυτή τη φορά οι δικοί τους δεν είχαν ανάλογη ανησυχία. Τέτοια τουλάχιστον που είχαν τις υπόλοιπες μέρες. «Γιορτή είναι, σόου είναι, μια χαρά» σκέφτηκαν. Και δεν περίμεναν να δουν σε ζωντανή μετάδοση το γέρικο Phantom να βουτάει στις εγκαταστάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας στην Τανάγρα…Θλίψη και μεγάλος πόνος. Τα κρίσιμα δευτερόλεπτα. Το κενό.

Τους πάνε τώρα σε ένα κουτί στο σπίτι. Με παράσημα και τη σημαία. Για ποιο λόγο έπεσαν ακριβώς αυτά τα παιδιά; Στο καθήκον; Κυνήγησαν τον εχθρό; Ή για μια επίδειξη που οργάνωσε ιδιωτική εταιρεία; Με τι όφελος; Τι έβγαλε η Πολεμική Αεροπορία, τι θα έπαιρναν αυτά τα παιδιά από το ακριβό εισιτήριο; Μόνο δόξα και ώρες πτήσεις προφανώς… Πληθαίνουν τα ερωτηματικά, πολλαπλασιάζονται τα γιατί… Δεν περιμένω απαντήσεις. Δεν θα δοθούν. Και να δινόταν ο πόνος δεν γίνεται λιγότερος.

Επισμηναγός Ιωάννης Μπλέσιας! Σμηναγός Δημήτριος Πέτρου! Δεν θα είναι παρόντες στην πρωινή αναφορά , αλλά θα είναι εκεί ψηλά και θα σιγοτραγουδούν:

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον Ήλιο Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό.