Μας σοκάρει ένας θάνατος και παθαίνουμε ανοσία μπροστά στους πολλούς…

Δεν είναι να πανηγυρίζεις όταν έχεις καλύτερες στατιστικές, ενώ υπάρχει έστω και ένας νεκρός στους δρόμους. Δεν είναι να λες…καλά είμαστε φέτος επειδή μπορεί να μοιάζουν οι προσθαφαιρέσεις παρηγορητικές σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Αλλά είναι αλήθεια ότι είχαμε αναθαρρήσει βλέποντας τα (έτσι κι αλλιώς τραγικά) νούμερα του 2025. Ολόκληρο το περασμένο έτος καταγράφηκαν συνολικά 38 νεκροί από τροχαία δυστυχήματα στην Κρήτη. Τραγικός απολογισμός. 38 νεκροί! Κυρίως νέοι άνθρωποι που χάνονται από τη μια στιγμή στην άλλη λες και η ζωή στην Κρήτη, στη χώρα δεν αξίζει τίποτα…

Αλλά γιατί αναθαρρήσαμε πέρυσι; Μα, διότι το 2024 είχαμε 68 νεκρούς! Σχεδόν διπλάσιους! Δεν το λες επιτυχία όταν χάνεις τον ανθό της κοινωνίας- μιας κοινωνίας που όχι απλώς γερνάει αλλά σκοτώνεται σε καιρό ειρήνης…γιατί τα νούμερα είναι ακόμη πιο τραγικά όταν πας σε βάθος δεκαετίας. Η Κρήτη μόνο έχει χάσει 586 ανθρώπους μέσα στα έντεκα τελευταία χρόνια! 586…βάλτε κατά νου σορούς, τάφους, ρημαγμένες οικογένειες, προσθέστε και τους εκατοντάδες τραυματίες, σακατεμένους, ανάπηρους που δεν μπαίνουν στις στατιστικές και…τρελαθείτε ελεύθερα…

Αλήθεια τώρα κάποτε κυκλοφορούσε ως μαύρο ανέκδοτο πως ούτε στην εμπόλεμη Γάζα δεν έχουν τόσους νεκρούς και λες τώρα…δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα!

Εκεί, λοιπόν που μπαίναμε με περισσότερη αισιοδοξία στο 2026 και λες άντε να μειώσουμε κι άλλο τα τροχαία, ήρθαν τα απανωτά χαστούκια. Ήδη πλησιάζουμε τους 30 νεκρούς καθώς τα θύματα είναι 28 -ενώ αντίστοιχα πέρυσι είχαμε 23- με τελευταίο θύμα την 20χρονη Ρενάτα, ένα ακόμη πανέμορφο νεανικό πλάσμα που είχε ραντεβού με τον χάρο σε ένα φανάρι. Κλαίμε όλοι για την κοπέλα αυτή και δικαίως. Θρηνούμε την ομορφιά και τα νιάτα της, συμπονούμε τους δικούς της. Αλλά ξεχνάμε τους πολλούς.

Ένας θάνατος είναι μια τραγωδία, πολλοί είναι στατιστική έλεγε ένας αμφιλεγόμενος αλλά τεράστιος ηγέτης, ο Στάλιν. Έχει εξήγηση: Ένας μοναδικός θάνατος έχει πρόσωπο, όνομα, οικογένεια μαθαίνουμε λεπτομέρειες και μας συγκινεί βαθιά η κάθε προσωπική ιστορία. Μας σοκάρει. Αλλά οι μαζικές απώλειες μετατρέπονται σε απρόσωπους αριθμούς και χάνουν το συναισθηματικό τους βάρος , την όποια φόρτιση. Αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί και συμβαίνει δυστυχώς. Παθαίνουμε ανοσία με τα νούμερα, τις στατιστικές…Να αντιδράσουμε αλλά πώς;

Δεν θέλω να πούμε πάλι τα τετριμμένα, τα πως και γιατί. Για την ευθύνη μιας κοινωνίας που έχει καταληφθεί από ωχαδερφισμό, της οικογένειας, της Πολιτείας, όλων μας. Τα έχουμε πει. Έχουμε γίνει βαρετοί. Δεν μας φτάνει ένας χωροφύλακας στο κεφάλι μας. Από εμάς όμως εξαρτάται. Κι εάν δεν συνέλθουμε τώρα τα πράγματα κάθε φορά θα γίνονται πολύ χειρότερα, δεν θα μείνει κανένας να μας δώσει μαντήλι να κλάψουμε