Ο πραγματικός ρόλος των πολιτιστικών συλλόγων

Στην Κρήτη συμβαίνει κάθε καλοκαίρι: πολιτιστικοί σύλλογοι για την δράση των οποίων δεν έχουμε ακούσει σχεδόν τίποτα ολόκληρο τον χρόνο, εμφανίζονται για να διοργανώσουν ένα γλέντι, συνήθως με Κρητικό καλλιτέχνη, συνηθέστερα με αλκοόλ, προκειμένου να μαζέψουν λεφτά για τις άλλες δράσεις τους.

Ωραία, κανένα πρόβλημα. Αλλά ποιες είναι οι  δράσεις τους; Τι ακριβώς κάνουν τους υπόλοιπους έντεκα μήνες που να δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό “πολιτιστικός σύλλογος”; Προφανώς η διοργάνωση ενός γλεντιού δεν αρκεί. Απαιτείται η συνεχής προσπάθεια, η δημιουργικότητα, η κοινωνική παρεμβατικότητα.

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι, ειδικά στα χωριά, δεν θα έπρεπε να αφορούν μονάχα ορισμένους συμπαθείς συνταξιούχους και κάποιες κυρίες με διάθεση για εθελοντική προσφορά. Θα έπρεπε πρωτίστως να αφορούν στους νέους. Να τους δίνουν διέξοδο, κατεύθυνση, να γίνονται ακόμα στήριγμα εκεί που χρειάζεται, να τους κρατούν κοντά στην παράδοση και μακριά από τις στρεβλές πρακτικές της “νεο – παράδοσης”.  

Να ασχολούνται ακόμα και με ζητήματα του πολιτισμού της καθημερινότητας – ναι, δεν υποκαθιστούν δήμους και περιφέρειες, δεν οφείλουν κιόλας, οφείλουν όμως να βοηθούν όταν και εφόσον μπορούν, να “ενοχλούν” διαρκώς, να μην συμβιβάζονται με πενιχρές επιχορηγήσεις και αιγίδες της πλάκας.

Πόσους συλλόγους γνωρίζετε που να ανταποκρίνονται στην παραπάνω περιγραφή; Αναμφίβολα υπάρχουν. Δεν είναι πολλοί  και ίσως να είναι  λιγότεροι από τους άλλους – τους συλλόγους- διοργανωτές γλεντιών.

Καθόλου τυχαία, οι πολιτιστικοί σύλλογοι οι οποίοι σέβονται τον ρόλο τους, την τοπική κοινωνία, τον εαυτό τους, σέβονται και τους κανόνες. Στις δικές τους εκδηλώσεις δεν παραβιάζονται βάναυσα οι ώρες κοινής ησυχίας (και όταν συμβαίνει, συμβαίνει κατόπιν συνεννόησης και άδειας), δεν σερβίρεται αλκοόλ σε ανηλίκους, δεν έχουμε πυροβολισμούς και άλλα παρεμφερή “έθιμα” κρητικής ασχήμιας.

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι που δεν είναι ούτε πολιτιστικοί και -κατά πάσα πιθανότητα- ούτε και σύλλογοι (δυο – τρεις άνθρωποι κάνουν κουμάντο), ειδικεύονται σε αρπαχτές, μηδενικής αισθητικής, μηδενικού σεβασμού, μηδενικού έως και αρνητικού πολιτιστικού και κοινωνικού αποτυπώματος.

Τα γλέντια, τα ωραία γλέντια είναι πολιτισμός. Τα σουβλάκια της κακιάς ώρας, οι νερωμένες τσικουδιές και οι δωρολοταρίες δεν είναι.

Είναι απλώς ο λόγος ύπαρξης εκείνων των πολιτιστικών συλλόγων που δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για το καλό του τόπου τους, ενδιαφέρονται μόνο να φάνε, να πιούνε και να κάνουν το κέφι τους, συντηρώντας ένα κακό στερεότυπο και αποτελώντας βασικό μέρος του κρητικού προβλήματος.