Μπορεί η δεκαετία της ευρωπαϊκής «εκβιομηχάνισης» να ωφελήσει την Ελλάδα;

Τον Μάρτιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε μια νέα πολιτική πρωτοβουλία για την Επιτάχυνση της Βιομηχανικής Παραγωγής (Industrial Accelerator Act), προκειμένου να ενισχυθεί η στρατηγική αυτονομία και η οικονομική ασφάλεια της Ευρώπης, να τονωθεί η βιώσιμη ανάπτυξη και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Το πλαίσιο που προτείνεται επιδιώκει την τόνωση της μεταποίησης με στόχο να αυξηθεί το μερίδιο του μεταποιητικού τομέα της οικονομίας στο 20% του ΑΕΠ της Ε.Ε. έως το 2035, από το 14,3 % που ήταν το 2024.

Τα ερωτήματα που γεννώνται, σχεδόν αυτόματα, είναι: Θα αδράξει η Ελλάδα αυτή την ευκαιρία για βελτίωση της οικονομικής θέσης της και για την αναβάθμιση της παραγωγικότητας και της ποιότητας της εργασίας, ή θα μείνει, ξανά, φτωχός συγγενής; Θα υπάρξουν πρωτοβουλίες για να εξασφαλίσει η χώρα πραγματικές επενδύσεις σε σύγχρονες «καθαρές» τεχνολογίες και στην παραγωγή προϊόντων χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών, ή απλά θα «πεταχτούν» δισεκατομμύρια των φορολογούμενων;

Όπως συνέβη με το Ταμείο Ανάκαμψης. Όπου τα χρήματα που δόθηκαν, κυρίως σε ολιγάρχες, οδήγησαν στο διαρκές «λιβάνισμα» της Κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη από τα ΜΜΕ. Χωρίς να υπάρχει πραγματικό και παραγωγικό και ανταγωνιστικό αποτύπωμα.

Δυστυχώς, αν κάποιος δει τους τομείς προτεραιότητας και το πλαίσιο των κινήτρων, που προβλέπει η ευρωπαϊκή πρωτοβουλία, θα διαπιστώσει ότι η Ελλάδα επηρέασε ελάχιστα την διαμόρφωση της. Φαίνεται ότι η παρέμβαση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στα κέντρα λήψης των ευρωπαϊκών αποφάσεων έχει μηδενικό αποτύπωμα.

Αν, η πρωτοβουλία αυτή μείνει ως έχει, η Ελλάδα, αλλά και άλλες μη βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες της ΕΕ, θα μείνουν ακόμα πιο πίσω σε σχέση με τον βιομηχανικό βορρά και την Ιταλία. Ενώ, ειδικά η χώρα μας θα συνεχίσει να πορεύεται σε μια ανάπτυξη χαμηλού κόστους εργασίας με θέσεις εργασίας χαμηλής ειδίκευσης ή εποχικές, όπως συνειδητά επιλέγει η Νέα Δημοκρατία.

Είναι προφανές, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Κυβέρνηση του, δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντα εντός Ευρώπης και τη μεσο-μακροπρόθεσμη αναπτυξιακή προοπτική της χώρας. Λίγο τα οικονομικά σκάνδαλα με ευρωπαϊκά χρήματα (ΟΠΕΚΕΠΕ, κ.λπ.) που έχουν αμαυρώσει την εικόνα της χώρας εντός της ΕΕ.

Λίγο η συνολική δυσπιστία των αντιπροσωπευτικών ευρωπαϊκών θεσμών προς μια Κυβέρνηση που παραβιάζει βάναυσα το Σύνταγμα και διακρίνεται για τα τεράστια κενά ασφαλείας (ουκρανικό drone, Ρώσοι φαρσέρ, κ.λπ.), την αδυναμία προστασίας της εθνικής ασφάλειας (υποκλοπές) και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων (πάγωμα πόντισης καλωδίου στη Κάσο). Δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για κάτι καλύτερο, πέρα από μερικές χειραψίες, χτυπήματα στη πλάτη, διαρκή παρακλητική αναμονή για μερικά ραντεβού και βίντεο ή φωτογραφίες αμηχανίας, όπως στη πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Η επικείμενη Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (β’ εξάμηνο 2027) καθιστά επιτακτική την αλλαγή Κυβέρνησης για να κερδηθεί ο χαμένος χρόνος. Το ΠΑΣΟΚ -Κίνημα Αλλαγής και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ήδη έχουν θέσει τους εθνικούς πολιτικούς στόχους προκειμένου, η πολιτική επιτάχυνσης της βιομηχανικής παραγωγής να ωφελήσει τη χώρα και να συμβάλει στη δίκαιη και βιώσιμη αναπτυξιακή μετάβαση της σε μια οικονομία μηδενικών καθαρών εκπομπών.

Ο πρώτος στόχος είναι η δημιουργία Ενιαίου Μηχανισμού Χρηματοδότησης της Βιομηχανικής Πολιτικής (State Aid Contribution Mechanism). Δηλαδή ενός μηχανισμού που θα υποχρεώνει τα ισχυρότερα κράτη μέλη να κατευθύνουν μέρος των κρατικών ενισχύσεων στη χρηματοδότηση κοινών ευρωπαϊκών και στρατηγικών επενδύσεων, όπως έχει προτείνει ο Ενρίκο Λέτα.

Ένας δεύτερος στρατηγικός στόχος -πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η χρηματοδοτική στήριξη νέων επενδύσεων στις υπό ένταξη χώρες των Δυτικών Βαλκανίων. Μια τέτοια πολιτική θα δημιουργήσει σημαντικές νέες ευκαιρίες για τις ελληνικές επιχειρήσεις σε μια περιοχή με την οποία η χώρα μας διατηρεί ισχυρούς οικονομικούς και γεωπολιτικούς δεσμούς.

Αν η Ελλάδα, δεν παρέμβει τώρα στις πολιτικές που σχεδιάζονται, είναι ορατός ο κίνδυνος οι περισσότερες κρατικές ενισχύσεις της νέας πρωτοβουλίας σε ολόκληρη την ΕΕ να κατευθυνθούν προς τη Γερμανία! Όπως συνέβη στην αρχή της πανδημίας.

Αν δεν συμβεί τώρα, η πολιτική αλλαγή με κορμό του ΠΑΣΟΚ, για άμεση αλλαγή της ελληνικής πολιτικής εντός και εκτός Ελλάδας. Κινδυνεύουμε με διεύρυνση των ανισοτήτων μεταξύ των κρατών-μελών. Αντί να ωφεληθούμε, απειλούμαστε με νέες κρίσεις και λιτότητα. Αντί για μια πορεία προς την παραγωγική Ελλάδα, με τις επενδύσεις που θέλουμε, θα παραμείνουμε καταναλωτές -έρμαιο των πολυεθνικών και της ακρίβειας.