Ζητείται ελπίς!

Του Κώστα Α.Μπογδανίδη

Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα! Για την ακρίβεια γεννήθηκε η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία, Μαρία Καρυστιανού, Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών»! Εννέα λέξεις για κόμμα δεν τις λες και λίγες ,όταν έχουμε συνηθίσει να έχουν τα κόμματα στο όνομα μία, άντε δυο τρεις λέξεις που στο τέλος ενώνονται και γίνονται…ΠΑΣΟΚ. Θυμίζω πως όταν ξεκίνησε να…μπουσουλάει το ελληνικό κράτος τα κόμματα ήταν ακόμη πιο απλά χωρίς πολλά πολλά φτιασίδια: Αγγλικό, Γαλλικό και Ρωσικό, ήταν τα κόμματα που δημιουργήθηκαν από τον Μαυροκορδάτο, τον Κωλέττη και τον Μεταξά. Και μην αρχίσετε τις κακίες ότι εκεί γυρίζουμε ξανά γιατί η Μαρία Καρυστιανού καταθέτει μια πρόταση που θα κριθεί εν τέλει από τον ελληνικό λαό ή έστω ένα τμήμα του. Το εάν αρέσει ή όχι στους Ρώσους είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και κυρίως είναι ζήτημα επιλογής πάλι ορισμένων Ελλήνων! Εάν το επιλέξουν οι προθέσεις γίνονται αγαθές και δικαιώνονται, εάν πάει άπατο κανείς δεν θα θυμάται ούτε τους γονείς ούτε τους νονούς!

Για τα γεννητούρια και τα βαφτίσια του νέου κόμματος δεν έχουμε πολλά να πούμε. Έτσι κι αλλιώς οι καλεσμένοι είναι πάντα συγκεκριμένοι σε τέτοιες χαρούμενες εκδηλώσεις. Εδώ έχουν ένα χαρακτηριστικό ότι προέρχονται από συγκεκριμένους χώρους που τα τελευταία χρόνια ήταν σε διάφορα πάρτι σε πλατείες αγανακτισμένων , αντιεμβολιαστών, θυμωμένων κα. Αλλά δεν θα πούμε εμείς ποιους θα καλέσεις στις χαρές των παιδιών σου!

Για το όνομα του παιδιού επίσης μένει να φανεί πως θα καταλήξει. Καλλιόπη τη βαφτίζεις, Πόπη ή Πίτσα σου τη φωνάζουν, Μιχάλη τον λες…Λάκης προκύπτει. Κάπως έτσι και το νέο κόμμα: Ή Ελπίδα θα λέγεται ή Μαρία ή έστω Κάρυ. Δεν μπορεί κανείς να το προφέρει αλλιώς, δεν γίνεται να ακούς συνθήματα με 9 λέξεις! Δεν ζει και ο Αντώνης Σαμαράκης να μας πει…Αλλά δεν είναι εκεί, στο όνομα , η ουσία. Δεν καθορίζουν τα βαφτίσια την ανατροφή και την ανάπτυξη κανενός κοπελιού! Το ξέρουμε αυτό, όπως ξέρουμε κιόλας ότι η πιο δύσκολη δουλειά είναι να είσαι γονιός. Πολύ περισσότερο να φτιάξεις κόμμα, να το μεγαλώσεις και να το κάνεις…αντάξιο των προσδοκιών , να το αναγνωρίσει και να το…ψηφίσει η κοινωνία!

Μέχρι εδώ όμως για να είμαστε ακριβείς και δίκαιοι τα πήγε καλά η Μαρία Καρυστιανού. Ξεκίνησε ως χαροκαμένη μάνα για την οποία κλάψαμε όλοι, συνέχισε ως οργισμένος πολίτης που ζητά οξυγόνο και δικαιοσύνη (ενδιαμέσως διέψευδε οργισμένα ότι θα πολιτευθεί!) και τώρα αποφάσισε να πάρει τα πράγματα στα χέρια της και μαζί με άλλους να δημιουργήσει της προϋποθέσεις για να φέρει την Ελπίδα! Καμία αντίρρηση μέχρι εδώ. Αλλά τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για εκείνη. Όχι μόνο γιατί με ένα τρόπο υπονομεύει- αφού διασπά- τον αγώνα των υπολοίπων για τα Τέμπη. Αλλά γιατί η ίδια ρισκάρει πολλά περισσότερα. Για τον αγώνα της , την προσωπική της διαδρομή. Σταματά να ζει σε ένα προστατευόμενο περιβάλλον και τίθεται πια κάθε κουβέντα, κάθε κίνησή της σε κριτική και αμφισβήτηση. Τώρα οφείλει να καταθέσει ένα σχέδιο, ένα πρόγραμμα, μια λογική ιεράρχηση και πολιτική πρόταση για να λύσουμε τόσα προβλήματα που έχει τούτη η χώρα.

Διαβάζοντας την Ιδρυτική Διακήρυξη είδα ότι αναφέρονται τα ζητήματα της διαφάνειας, η εδραίωση ενός αληθινού κράτους δικαίου, η υγεία, η παιδεία, η στήριξη των νέων και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Επίσης αναφορές  για την προστασία της πρώτης κατοικίας , την  ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων ενώ τονίζεται και η ανάγκη προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας. Σωστά κι αυτονόητα όμως. Κι εμείς που δεν ξέρουμε τόσα μπορούμε να τα πούμε και να τα απαριθμήσουμε. Αλλά πως θα τα λύσουμε; Καλές οι προθέσεις, ελπίδα όμως να αγοράσουμε; Αρκεί η ελπίδα; Προφανώς όχι, Αλλά να περιμένουμε, μην δικάζουμε κανένα, ίσως για κάποιους να είναι μόνο μια αρχή που είναι και το ήμισυ του παντός. Μπορεί τελικά να είναι η ελπίδα και όχι η Φύση που απεχθάνεται το κενό! Κάποτε ο Victor Frankl απευθυνόμενος στη γυναίκα του όταν συνελήφθη από τους Ναζί της είπε μια τρομερή ατάκα: Μέχρι τώρα φοβόμασταν, από τώρα και στο εξής θα ελπίζουμε!