Μία νέα μελέτη δείχνει ότι ουσίες που περιέχονται στη μέντα, τον ευκάλυπτο και το τσίλι μπορεί να μην έχουν ισχυρή δράση όταν χρησιμοποιούνται μόνες τους, ωστόσο, όταν συνδυάζονται φαίνεται να μειώνουν πιο αποτελεσματικά τη φλεγμονώδη αντίδραση σε κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος.
Επιστήμονες του Πανεπιστημίου Επιστήμης του Τόκιο μελέτησαν πώς τέτοιοι συνδυασμοί φυτοχημικών, όπως η μενθόλη από τη μέντα, η ευκαλυπτόλη από τον ευκάλυπτο και η καψαϊκίνη από τις πιπεριές τσίλι, επηρεάζουν τον φλεγμονώδη μηχανισμό σε μακροφάγα κύτταρα, τα οποία παίζουν καθοριστικό ρόλο στην απόκριση του ανοσοποιητικού.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν κυτταρικά μοντέλα όπου προκλήθηκε φλεγμονή με ειδικές πρωτεΐνες και στη συνέχεια εξέτασαν την επίδραση των ουσιών αυτών τόσο μεμονωμένα όσο και σε συνδυασμούς. Διαπιστώθηκε ότι η κοινή χρήση καψαϊκίνης με μενθόλη ή ευκαλυπτόλη μείωνε τα επίπεδα φλεγμονής πολλαπλάσια σε σύγκριση με κάθε ένωση ξεχωριστά, δείχνοντας μια εντυπωσιακή συνεργική δράση.
Αν και η καψαϊκίνη από μόνη της ξεχώρισε για την ισχυρή της αντιφλεγμονώδη δράση, οι συνδυασμοί τους αφενός ενίσχυσαν το αποτέλεσμα και αφετέρου ενεργοποιούσαν διαφορετικούς μοριακούς μηχανισμούς μέσα στα κύτταρα. Αυτό υποδηλώνει ότι η συνεργεία διαφορετικών φυτικών ενώσεων μπορεί να ενισχύσει τη βιολογική τους επίδραση ακόμη και σε ποσότητες που μπορούν να επιτευχθούν μέσω κανονικής διατροφής.
Οι ειδικοί τονίζουν ότι αυτά τα ευρήματα βοηθούν να εξηγηθεί πώς οι διάφορες φυτικές ουσίες που βρίσκονται σε τρόφιμα και καρυκεύματα μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της χρόνιας φλεγμονής, μία κατάσταση που συνδέεται με πλήθος χρόνιων ασθενειών, όχι λόγω ενός «μαγικού» συστατικού, αλλά επειδή οι ουσίες λειτουργούν συνεργατικά.
Παρά τα πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα σε δοκιμές σε κυτταρικό επίπεδο, οι επιστήμονες σημειώνουν ότι απαιτούνται επιπλέον μελέτες σε ζωικά μοντέλα και σε ανθρώπους προκειμένου να επιβεβαιωθούν οι επιδράσεις και να εκτιμηθεί η πρακτική εφαρμογή των συμπερασμάτων.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Nutrients και προσφέρει νέα δεδομένα για το πώς φυσικές ενώσεις από καθημερινά τρόφιμα μπορούν να αλληλεπιδρούν με βιολογικούς μηχανισμούς, ανοίγοντας τον δρόμο για μελλοντικές εφαρμογές σε τρόφιμα, συμπληρώματα ή λειτουργικά προϊόντα που αξιοποιούν αυτή τη συνεργική δράση.
