Στα όρια της εργασιακής εξάντλησης βρίσκονται οι πυροσβέστες στο νομό Ηρακλείου, οι οποίοι κάνουν λόγο για επιφυλακές που έγιναν «ρουτίνα».
Oι πυροσβέστες, παρά τις εκατοντάδες ημέρες άδειας και ρεπό που τους οφείλονται, τίθενται όπως αναφέρουν συχνά πλέον σε επιφυλακή, η οποία αν και θα έπρεπε να αποτελεί «ένα ουσιαστικό μέτρο επιχειρησιακής ετοιμότητας, το οποίο προορίζεται για την αντιμετώπιση έκτακτων και σοβαρών καταστάσεων», ενεργοποιείται ακόμα και για κακοκαιρίες που τελικά αποδεικνύονται… ψιχάλες.
«Η επιφυλακή δε πρέπει και δε μπορεί να αποτελεί κανονικότητα όπως δυστυχώς για τους πυροσβέστες έχει πλέον μετατραπεί. Θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνο όταν υπάρχει πραγματικά τεκμηριωμένος επιχειρησιακός λόγος, με διαφάνεια και αντικειμενικά κριτήρια», τονίζει σε ανακοίνωσή του ο πρόεδρος του Σωματείου Πυροσβεστών νομού Ηρακλείου, Βασίλης Ανδρεαδάκης.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Η επιφυλακή αποτελεί ένα ουσιαστικό μέτρο επιχειρησιακής ετοιμότητας, το οποίο προορίζεται για την αντιμετώπιση έκτακτων και σοβαρών καταστάσεων.
Δυστυχώς όμως, τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε ρουτίνα για τους Πυροσβέστες, με τις περισσότερες φορές αυθαίρετα και καταχρηστικά και χωρίς να συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις που να τη δικαιολογούν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το τελευταίο διήμερο, κατά το οποίο τέθηκαν σε επιφυλακή σχεδόν όλες οι Υπηρεσίες της Κρήτης, με αιτιολογία την αντιμετώπιση έντονων πλημμυρικών φαινομένων.
Στην πράξη όμως, οι συνθήκες που βιώσαμε δεν ανταποκρίνονταν σε καμία περίπτωση σε εικόνα έκτακτης ανάγκης, αλλά παρέπεμπαν σε μια ήπια, σχεδόν ηλιόλουστη ημέρα.
Την ίδια στιγμή, οφείλονται στο προσωπικό εκατοντάδες ημέρες αδειών από τα προηγούμενα έτη, εκατομμύρια ώρες σε ρεπό (πάνω από 250 οκτάωρα ρεπό κατά μέσο όρο).Πρόκειται για μια πραγματικότητα που καταδεικνύει πως το σύστημα πιέζεται στα όριά του, όχι από πραγματικές καταστροφές, αλλά από αποφάσεις που επιβαρύνουν περαιτέρω μια ήδη εξαντλημένη δύναμη.
Τέτοιες επιλογές δεν ενισχύουν το πνεύμα συνεργασίας και εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ Πυροσβεστών και Διοίκησης. Αντιθέτως, δημιουργούν αίσθημα απαξίωσης, κόπωση, υποτίμησης και επιχειρησιακή αποδυνάμωση, την ώρα που όλοι γνωρίζουμε ότι η πραγματική απειλή για το προσωπικό δεν είναι η δουλειά, είναι η εξάντληση.
Η επιφυλακή δε πρέπει και δε μπορεί να αποτελεί κανονικότητα όπως δυστυχώς για τους πυροσβέστες έχει πλέον μετατραπεί. Θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνο όταν υπάρχει πραγματικά τεκμηριωμένος επιχειρησιακός λόγος, με διαφάνεια και αντικειμενικά κριτήρια, ώστε να μην μετατρέπεται σε έναν μόνιμο μηχανισμό πίεσης πάνω στους Πυροσβέστες.
Οι Πυροσβέστες στέκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή.
Αυτό όμως προϋποθέτει σεβασμό, δικαιοσύνη, σωστή διοίκηση και όχι αποφάσεις που ακυρώνουν στην πράξη τον ίδιο τον ανθρώπινο παράγοντα».
