Με αφορμή την τραγική απώλεια της μαθήτριας στην Ηλιούπολη και ενώ η φίλη της εξακολουθεί να δίνει μάχη για τη ζωή της, η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη προχώρησε σε δημόσια παρέμβαση, καλώντας σε αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα.
Σε ανάρτησή της, τονίζει πως συνειδητά επέλεξε να σιωπήσει τις πρώτες ώρες, εκφράζοντας ταυτόχρονα την οργή και την απογοήτευσή της για τον τρόπο, με τον οποίο μια τραγωδία με θύματα παιδιά μετατράπηκε σε δημόσιο θέαμα, χωρίς την απαιτούμενη ευαισθησία.
Η υπουργός υπογραμμίζει, ότι προτεραιότητα πρέπει να αποτελεί ο απόλυτος σεβασμός προς τα ίδια τα παιδιά, τις οικογένειές τους και τους ανθρώπους, που βιώνουν τον πόνο της απώλειας, επισημαίνοντας πως δεν είναι η στιγμή για βιαστικά συμπεράσματα. Παράλληλα, η κ.Ζαχαράκη αναδεικνύει την ανάγκη μεγαλύτερης εγρήγορσης απέναντι στις «σιωπηλές μάχες» που δίνουν καθημερινά πολλοί νέοι, ζητώντας από γονείς, εκπαιδευτικούς και κοινωνία να είναι πιο παρόντες, να ακούν ουσιαστικά και να χτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης με τα παιδιά.
Όπως σημειώνει η ίδια, το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να βλέπει τους μαθητές πρωτίστως ως νέους ανθρώπους με ανάγκες, συναισθήματα και αγωνίες, ενισχύοντας το σχολικό περιβάλλον με δομές ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και πρωτοβουλίες πρόληψης. Κλείνοντας, απηύθυνε έκκληση προς την Πολιτεία, τα μέσα ενημέρωσης και την κοινωνία συνολικά να επιδείξουν σεβασμό και προσοχή, τονίζοντας ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ολόκληρη η ανάρτηση:
«Συνειδητά διάλεξα να σιωπήσω τις πρωτες ώρες αλλά είδα δυστυχώς με οργή και απογοήτευση μια τραγωδία με θύματα παιδιά να γίνεται θέαμα χωρίς συναίσθηση ευθύνης. Στεκόμαστε με βαθιά θλίψη απέναντι σε ένα γεγονός που μας συγκλονίζει ως γονείς, ως εκπαιδευτικούς, ως κοινωνία. Πριν από οτιδήποτε άλλο, οφείλουμε να σταθούμε με απόλυτο σεβασμό απέναντι στα ίδια τα παιδιά, στις οικογένειές τους, στους φίλους τους και στους ανθρώπους που βιώνουν αυτόν τον πόνο. Δεν είναι στιγμή για βιαστικά συμπεράσματα ή εύκολες αναλύσεις.
Είναι όμως μια ακόμη υπενθύμιση ότι πολλά παιδιά γύρω μας δίνουν καθημερινά σιωπηλές μάχες, που οι μεγάλοι δεν βλέπουμε πάντα εγκαίρως. Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαστε περισσότερο παρόντες. Να ακούμε ουσιαστικά. Να παρατηρούμε περισσότερο. Να δημιουργούμε σχέσεις εμπιστοσύνης και ασφάλειας, ώστε κάθε παιδί να αισθάνεται ότι έχει χώρο να μιλήσει και ανθρώπους να το στηρίξουν.
Ως Υπουργείο Παιδείας, έχουμε χρέος να βλέπουμε τα παιδιά όχι μόνο ως μαθητές, αλλά πρωτίστως ως νέους ανθρώπους με ανάγκες, αγωνίες, συναισθήματα και ευαισθησίες. Χρέος μας είναι να ενισχύουμε καθημερινά ένα σχολικό περιβάλλον που καλλιεργεί τον σεβασμό, την αποδοχή και την ουσιαστική στήριξη των παιδιών.
Παράλληλα, οφείλουμε να ενισχύουμε σταθερά τις δομές ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, την παρουσία ειδικών στα σχολεία και τις πρωτοβουλίες ενημέρωσης και πρόληψης, ώστε κανένα παιδί να μη νιώθει αόρατο ή μόνο. Αυτή είναι μια ευθύνη που δεν ανήκει μόνο στο σχολείο ή στην οικογένεια. Είναι ευθύνη όλων μας. Της Πολιτείας, της εκπαιδευτικής κοινότητας, των μέσων ενημέρωσης, της κοινωνίας συνολικά. Έχουμε όλοι χρέος – Πολιτεία, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κοινωνία – να δείξουμε αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα.
Να σεβαστούμε τα δύο παιδιά και τον πόνο των οικογενειών τους, αλλά και τον αγώνα που δίνουν αυτή την περίοδο χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες. Ας είμαστε πιο προσεκτικοί με τις λέξεις μας. Πιο διαθέσιμοι να ακούσουμε. Πιο κοντά στα παιδιά μας. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του».
