Αγαπητοί μου φίλοι, αρκετοί είναι όσοι άνθρωποι ακολουθούν τη ζωή που ζουν ενώ μέσα τους εύχονται και επιθυμούν να μπορούσαν και να είχαν την ευκαιρία να ζήσουν τη ζωή που πραγματικά θα ήθελαν για εκείνους και τον εαυτό τους.
Είναι αλήθεια, ότι δεν καταφέρνουν όλοι να ζήσουν αυτό που λαχταρά η καρδιά τους, λόγω συνθηκών και σημαντικών δυσκολιών. Έτσι, φτάνουμε στο αποτέλεσμα να ζουν και να προσαρμόζονται σε κάτι συμβατικό και διαφορετικό (ξένο) από τα αρχικά ενδιαφέροντα τους. Για παράδειγμα, ίσως το όνειρο τους ήταν να ασχοληθούν με ένα ιδιαίτερο επαγγελματικό αντικείμενο ή να σπουδάσουν κάτι συγκεκριμένο, χωρίς όμως να το επιτύχουν.
Οι άνθρωποι αυτοί, στο μέσα τους νιώθουν διαρκώς ένα είδος έλλειψης και απουσίας ως προς τη συναισθηματική απολαβή που δεν βρήκε το δρόμο της και έμεινε ανικανοποίητη και σε εκκρεμότητα. Συχνά, φέρνουν στο νου αυτή τους την επιθυμία και ενδεχομένως ταξιδεύουν νοερά σε εικόνες που αφορούν στο τι θα γινόταν Αν και πως θα ήταν η ζωή τους Αν.
Αυτό το Αν, είναι πραγματικά δύσκολο έως απίθανο να βρεθεί κάποιος που θα δώσει την καταλληλότερη απάντηση, ώστε να ξεδιαλύνει τα ερωτηματικά που ευλόγως και ανθρώπινα δημιουργούνται στον καθένα που βιώνει μια τέτοια κατάσταση. Ναι, του λείπει η ζωή που δεν έζησε και θα ήθελε (με όλη του τη ψυχή) να τη ζήσει… όχι από εγωισμό ή αχαριστία για την τωρινή του κατάσταση, αλλά για την πραγματική επιθυμία και την ανάγκη που ξεπηδά ορμητικά από το πιο βαθύ μέσα του εαυτού.
Σίγουρα, νιώθουν να περιορίζονται ή ενίοτε να εγκλωβίζονται σε μια κατάσταση που δεν την επέλεξαν ουσιαστικά, αλλά κατά ένα τρόπον αναγκάστηκαν και πιέστηκαν να την αποδεχτούν για χίλιους δύο λόγους (για βιοπορισμό, για εξυπηρέτηση τρίτων προσώπων, και λοιπά).
Από την πλευρά μου, θα έλεγα όσο γίνεται και στο πλαίσιο του λογικού (και όχι του υπερβολικού ή φαντασιακού) ουδείς να μην αφήνεται έρμαιο των καιρών και να μην υποκλίνεται στις επικρατούσες συνθήκες. Να κυνηγά το όνειρο του με κάθε θετικό, υγιή και δημιουργικό τρόπο. Να αγωνίζεται και να παλεύει μέχρι τέλους. Να τα βάζει με «θηρία» αν χρειαστεί, για τη δική του αλήθεια, για τη δική του πραγματικότητα.
Και να γνωρίζει, ότι ίσως δεν τα καταφέρει στην πρώτη μάχη, ούτε και στη δεύτερη αλλά ούτε και στην τρίτη. Όμως, να μην σταματήσει τον αγώνα και να μην εγκαταλείψει τα θέλω και τον εαυτό του. Ακόμα κι αν περάσουν τα χρόνια, με πίστη και επιμονή να είναι εκεί με υψωμένο το λάβαρο της θέλησης και της ελπίδας.
Στο πλαίσιο αυτό, θα υπάρξουν κάποιοι που θα προσπαθήσουν (καλοπροαίρετα ή μη) να παρέχουν συμβουλές ή θα πουν «δέξου το τάδε ή το άλλο», «κάνε τη δουλειά σου με ότι έτυχε και προχώρα». Σαφώς, δεν χρειάζεται να επιτεθείς σε κανέναν ή να χρεώσεις τον οποιοδήποτε για τη μη πραγματοποίηση των δικών σου στόχων. Αντιθέτως, μπορείς να εκμεταλλευτείς (με την καλή έννοια) την τωρινή θέση ώστε να συνδυάσεις ή και να φτάσεις στο αποτέλεσμα που ήθελες εξ αρχής, για την κάλυψη ψυχοσυναισθηματικών αναγκών και του Είναι σου ολόκληρου.
Δηλαδή, αν είσαι σε μια δουλειά που δεν ήταν η πρώτη σου επιλογή, τότε χρησιμοποίησε την όποια ασφάλεια και άνεση σου παρέχει ως προς την ανάπτυξη και εξέλιξη ενός έργου που αφορά το επιθυμητό πλάνο συνθηκών που οραματίζεσαι για να εκφράσει περισσότερο ή να πλησιάσει τρόπον τινά όσα σου λείπουν (σπουδές, νέα εργασία). Αν το θες, θα βρεθεί τρόπος καινούριας αρχής ή και συνδυασμός.
Βέβαια, αν το όνειρο σου αναφέρεται σε ανθρώπινο πρόσωπο ή σύντροφο… εκεί αλλάζει το πράγμα. Είσαι άξιος των επιλογών σου. Διότι, θα έλεγα (κατά την ταπεινή μου άποψη και γνώμη) δεν νοείται να βρίσκεσαι με κάποιαν ή κάποιον αν δεν την ή τον αγαπάς πραγματικά και αν δεν υπάρχει αυτό το εξαίσιο συναίσθημα και η βαθύτερη ανάγκη γι’ αυτό το μαζί και την ένωση των δυο σε ένα. Σε αυτή την περίπτωση, εννοείται πως δεν προτείνεται η ακολουθία από το παράδειγμα της προηγούμενης παραγράφου.
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, ας αποζητήσουμε στο μέσα μας όλα εκείνα τα συναισθήματα, τις αλήθειες και τα σημάδια γεννήματα των καιρών, των συνθηκών και του χρόνου… και ας έρθουμε σε ευγενική και φιλική αντιπαράσταση μαζί τους, γιατί (μας) το χρωστάμε να ελαφρώσουμε τη ψυχούλα μας και ταυτόχρονα να κυνηγήσουμε το όνειρο μας με εντιμότητα, σύνεση, γνώση και δικαιοσύνη. Όμως, χωρίς να βλάψουμε ή να προκαλέσουμε πόνο στον οποιονδήποτε, ούτε και στον εαυτό μας τον ίδιο που ήδη πενθεί ένα όνειρο, για το οποίο και προσδοκά την Ανάσταση.
Γιατί (τελικά), τα όνειρα δεν πεθαίνουν τα ξημερώματα όπως υποστηρίζουν κάποιοι… τα όνειρα συνεχίζουν να είναι ζωντανά, γιατί παίρνουν ανάσα από την ανάσα μας και ζωή και από τη ζωή μας. Είναι η ανάσα και η ζωή μας. Τα όνειρα γίνονται ένα με εμάς… αρκεί να το θελήσουμε, να το πιστέψουμε και να το νιώσουμε.
Κλείνω το σημερινό άρθρο, με δύο εξαιρετικά πεδία βαθύτερου στοχασμού από δύο σπουδαίους και αναγνωρισμένους της ποίησης (με τυχαία σειρά η αναφορά):
Τάσος Λειβαδίτης: «Τον ρόλο μας, τον διαλέξαμε οι ίδιοι εμείς. Την πρώτη μέρα που διστάσαμε να πάρουμε μια απόφαση ή που σταθήκαμε εύκολοι σε μια αναβολή. Όλα όσα αρνηθήκαμε. Αυτά είναι το πεπρωμένο μας».
Κική Δημουλά: «Τακτοποιημένη ζωή, άτακτα συναισθήματα. Όλοι έχουμε μέσα μας μια άλλη ζωή, η οποία ενοχλεί, παραπονιέται, δεν έζησε».
