Τελικά χρειαζόταν τον Κόντη του…

Η εποχή Μπούση στον ΟΦΗ ξεκίνησε με μεγάλα όνειρα αλλά κάποια στιγμή ήταν προφανές ότι κόντεψε να εκτροχιαστεί πλήρως.

Στις ομάδες με τον κόσμο του Ομίλου βλέπετε, μπορεί να κάνεις πολλά πράγματα σωστά, αλλά αν το αγωνιστικό δεν προοδεύει, τα υπόλοιπα δεν τα βλέπει σχεδόν κανείς.
Και στον ΟΦΗ κάνουν πολλά πράγματα σωστά, με ποδοσφαιρική λογική και σπάνια συνέπεια.

Είναι δύσκολο σήμερα, την επομένη της δεύτερης κατάκτησης τροπαίου μέσα σε λίγους μήνες για τους μελανόλευκους, με αντίπαλο και πάλι έναν εκ των Big-4, να θυμηθούμε τους πρώτους μήνες της περσινής σεζόν, όταν η ομάδα, προερχόμενη από τον τελικό κυπέλλου κόντρα στον Ολυμπιακό, ήταν κακή, το κοινό στο Παγκρήτιο αποδοκίμαζε και είχε κρεμαστεί και πανό που ζητούσε από τον Μπούση να παραιτηθεί.

Και εκείνη ήταν μία μόνο από τις κρίσεις που κλήθηκαν τα στελέχη της ΠΑΕ να διαχειριστούν – έχουν υπάρξει κι άλλες παρόμοιες τα προηγούμενα χρόνια. Κάποιες τις αντιμετώπισαν ψύχραιμα και σωστά, κάποιες σπασμωδικά, κάποιες έφεραν τον ίδιο τον Μπούση στα όριά του.

Έχει σημασία να τα αναφέρουμε σήμερα όλα αυτά; Έχει, φυσικά έχει.

Έχει σημασία να τονίσουμε ότι ο ΟΦΗ λειτουργούσε και λειτουργεί κατά τρόπο πρότυπο για το ελληνικό ποδόσφαιρο και πριν το 2026. Με εξαιρετικές ακαδημίες, με επενδύσεις στις υποδομές, επιμονή στο fair play ακόμα και όταν οι ίδιοι οπαδοί του αντιδρούσαν σε αυτό, με ευαισθησία σε κοινωνικά ζητήματα όταν οι περισσότεροι έβριζαν και απειλούσαν. Ο ΟΦΗ του Μπούση είναι μια σπάνια ιστορία για τα εγχώρια ποδοσφαιρικά πράγματα – και στα δικά μου μάτια ήταν κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορία επιτυχίας και πριν τις κούπες.

Κάποτε, σε ένα κείμενο που οι Αρειανοί έκαναν viral είχα γράψει ότι ο ΟΦΗ μεγαλώνει και ο Άρης μικραίνει. Ήταν μετά από ένα ματς όπου ο Άρης είχε ρίξει τριάρα στους Κρητικούς. Ούτε τότε αναφερόμουν στο καθαρά αγωνιστικό, ούτε ισχυριζόμουν ότι ο ΟΦΗ θα ξεπεράσει ως ποδοσφαιρικό μέγεθος τον Άρη. Έλεγα όμως όλα τα παραπάνω: ότι δηλαδή την ώρα που ο Άρης αγόταν από “άρμα” σε “άρμα”, είχε μια διοίκηση που ενδιαφερόταν μόνο για τις εντυπώσεις, δεν είχε ούτε πλάνο, ούτε ακαδημίες, ούτε τίποτα πέρα από μια εμμονική προσήλωση στο ευφήμερο, δίχως ίχνος ποδοσφαιροσύνης, ο ΟΦΗ, πορευόμενος στον δικό του, εντελώς ανεξάρτητο δρόμο (για τον οποίο ο κόσμος του έδωσε αγώνα) έβαζε υγιείς βάσεις για να εξελιχθεί σε κάτι πραγματικά ωραίο.

Ελάχιστοι είχαν μπει στον κόπο να το διαβάσουν, οι περισσότεροι έμειναν στον τίτλο και στα…μπινελίκια.

Και εντούτοις πρέπει τώρα ο ΟΦΗ διανύει και αγωνιστικά μια χρυσή περίοδο, με προοπτικές να φτάσει ή και ξεπεράσει την περίοδο Γκέραρντ να σκεφτούμε λίγο πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες στην μπάλα: Αποτελεί μια πανθομολογούμενη αλήθεια πώς την μοίρα του ΟΦΗ την άλλαξε ο Χρήστος Κόντης, σπουδαίος και ως προπονητής και όπως αποδεικνύει και ως προσωπικότητα. Κι ωστόσο χρειάστηκαν μια σειρά από καραμπόλες για να έρθει στο Ηράκλειο – ξεκινώντας από την φυγή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς από τον ΠΑΟ, περνώντας από την γνωστή υπόθεση που υποχρέωσε τον Δέλλα να φύγει από το Ηράκλειο, φτάνοντας στην έλευση Ράσταβατς, στην επιτυχία της πρόκρισης στον τελικό του κυπέλλου κόντρα στον Ολυμπιακό και την απομάκρυνσή του μερικούς μήνες.

Ευθυγραμίστηκαν πολλά πράγματα για να έρθει ο Κόντης. Και παρότι ο ΟΦΗ κέρδισε και τους δυο τελικούς δίκαια και καθαρά, θα μπορούσε επίσης να τους χάσει και τους δυο -θα άλλαζε αυτό το πόσο καλή δουλειά έχει κάνει ο Έλληνας τεχνικός; Θα άλλαζε το πόσο καλή δουλειά γίνεται στους περισσότερους τομείς του κλαμπ;

Κι όμως ναι, θα το άλλαζε. Θα το άλλαζε για τους πολλούς που βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα – έτσι είναι το περιβάλλον του επαγγελματικού ποδοσφαίρου παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα.

Ως συνολικό μάθημα όμως ας κρατήσουμε πώς ο ΟΦΗ ό,τι κάνει, επιμένει να το κάνει με τον δικό του τρόπο, τον σωστό τρόπο.

Κι ας χρειαζόταν όπως αποδείχθηκε τον Χρήστο Κόντη για να το καταλάβουν όλοι.