Τα Pride της Κρήτης είναι νίκη απέναντι στο μίσος

Ο Ιούνιος είναι μήνας υπερηφάνειας/Pride διεθνώς. Πρόκειται για έναν συμβολικό όσο όμως και ουσιαστικό χαρακτηρισμό που δίνει την αφορμή για μια σειρά από εκδηλώσεις και δράσεις ορατότητας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.

Ο μήνας Pride λειτουργεί εκτός των άλλων και ως διπλή υπενθύμιση. Αφενός μας υπενθυμίζει την ιστορική διαδρομή διεκδικήσεων για ίσα δικαιώματα και αφετέρου μας δείχνει εμπράκτως και συχνά με σκληρό τρόπο πόσο δρόμο έχουμε να διανύσουμε ακόμα.

Η άποψη ότι το Pride δεν χρειάζεται στις μέρες μας, διότι τα άτομα της κοινότητας έχουν πια ίδια δικαιώματα, εκτός από αβάσιμη είναι και επικίνδυνη, από την στιγμή που η κακοποίηση και οι επιθέσεις με ομοφοβικά κίνητρα παραμένουν καθημερινό φαινόμενο και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, με ανησυχητικά αυξητικές τάσεις.

Επιπλέον, στην χώρα μας εκεί που κάναμε ένα άλμα μπροστά με το νόμο για την ισότητα στον γάμο, έκτοτε έχουμε κάνει κάμποσα βήματα προς τα πίσω: η κυβέρνηση σχεδόν ντρέπεται για τον νόμο που ψήφισε, δεν το αναφέρει σχεδόν ποτέ και πουθενά, σου δίνει την εντύπωση πως αν μπορούσε θα το έπαιρνε πίσω!

Επειδή δεν μπορεί, σπεύδει να δώσει αυξήσεις στους μητροπολίτες για να ευχαριστήσει το δυσαρεστημένο, συντηρητικό της ακροατήριο. Με τέτοια, ας πούμε μεικτά μηνύματα από το πολιτικό προσωπικό του τόπου (βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν ψήφισαν το νόμο, το ΚΚΕ επίσης, για τα κόμματα δεξιότερα της ΝΔ ούτε συζήτηση) είναι μάλλον φυσικό επόμενο και ο ομοφοβικός δημόσιος λόγος να έχει επανακάμψει, ειδικά στην τηλεόραση όπου ακούγονται καθημερινά φριχτά πράγματα.

Μετά από όλα αυτά, η πρόσφατη απόφαση της ΣΤΑΣΥ (Σταθερές Συγκοινωνίες Α.Ε.) να μην επιτρέψει τις αφίσες του φετινού Pride στις στάσεις του Μετρό στην Αθήνα (για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια όπου οι αφίσες έμπαιναν κανονικά και με επίσημη δικαιολογία ότι όλοι οι διαφημιστικοί χώροι ήταν κατειλημμένοι) ήταν ένα ηχηρό καμπανάκι.

Το θέμα προκάλεσε μεγάλη συζήτηση στα σόσιαλ μίντια και εκεί τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο αποκαλυπτικά: ξεχύθηκε ένας ομοφοβικός οχετός, γεμάτος μίσος και κακία, κατευθείαν προερχόμενος από τα πιο σκοτεινά κομμάτια του διαδικτύου.

Παρόμοια κατάσταση και στα σόσιαλ μίντια των εταιρειών, οι οποίες στο πλαίσιο του μήνα υπερηφάνειας “έντυσαν” το λογότυπό τους στα χρώματα του ουράνιου τόξου: βρέθηκαν κι εκείνες αντιμέτωπες με καταιγισμό μίσους, ασχήμιας και ακραίας ομοφοβίας.

Κι αν αυτά συμβαίνουν στην Αθήνα, τι μπορεί να συμβαίνει στην Κρήτη, όπου δεκάδες ή και εκατοντάδες παιδιά ζουν δυστυχισμένα και εγκλωβισμένα στην ενδοχώρα, δίχως να τους περνά καν από το μυαλό να εκδηλωθούν και ζήσουν την ζωή τους ελεύθερα;

Στην Κρήτη όπου η ομοφοβία μετατρέπεται καθημερινά σε σκληρό μπούλινγκ και έχει οδηγήσει μέχρι και σε εγκλήματα;

Στην Κρήτη όπου το σύνολο των τοπικών “αρχόντων”, βουλευτές, Περιφέρεια, τοπική αυτοδιοίκηση δεν θέλει ή δεν τολμά να μιλήσει καν για αυτά τα πράγματα;

Ε, λοιπόν στην Κρήτη οργανώνονται ετησίως δυο pride και μάλιστα επί σειρά ετών: ένα στο Ρέθυμνο (το φετινο έγινε τον περασμένο Μάιο) και ένα στο Ηράκλειο (το φετινό είναι προγραμματισμένο για τον Ιούλιο).

Και οργανώνονται, αυτοργανώνονται πιο σωστά, παρά τις δυσκολίες αλλά και τους κινδύνους που αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν στην διοργάνωση τέτοιων event σε πόλεις της επαρχίας και ειδικότερα σε πόλεις του νησιού μας. Περιλαμβάνουν ενημερωτικές δράσεις στον πυρήνα τους και ενώ ασφαλώς θα χρειαζόταν στήριξη, στήριξη δεν έχουν.

Οι δήμοι και η Περιφέρεια Κρήτης που βάζουν κάτω από την αιγίδα τους και στηρίζουν πρακτικά ακόμα και την τελευταία γιορτή της ξινισμένης αγουρίδας, για αυτήν εκδήλωση με αυτό το βάθος και αυτήν την σημασία απλώς προσποιούνται ότι δεν υπάρχει.

Κατά τούτο είναι πραγματικά αξιοθαύμαστα και γενναία τα άτομα που το παλεύουν, δεν μασάνε και κάνουν ότι μπορούν για να ανοίξουν ένα παράθυρο αισιοδοξίας και ελπίδας σε πάρα πολλά καταπιεσμένα παιδιά.

Όσο κι αν ορισμένοι, σκόπιμα διαστρεβλώνουν την αλήθεια αναδεικνύοντας τις εικόνες που ξέρουν ότι θα ενοχλήσουν και κάποιες, αναπόφευκτες συμπεριφορές επιθετικού ακτιβισμού, το Pride και κάθε Pride έχει τεράστια αξία:  αποτελεί  νίκη της ελευθερίας απέναντι στις πιο μισαλλόδοξες φωνές της κοινωνίας.

Τα Pride της Κρήτης αποτελούν διπλή νίκη : και απέναντι στις μισαλλόδοξες φωνές και απέναντι στις πιο κακοποιητικές και βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες αυτού του ταλαιπωρημένου τόπου.