Συγκλονίζει ο πατέρας του αδικοχαμένου πυροσβέστη Παντελή: Καμία άλλη οικογένεια να μη ζήσει τον ίδιο εφιάλτη

Ο π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη δοκιμασία που μπορεί να γνωρίσει ένας γονιός, όταν ο γιος του, ο πυροσβέστης Παντελής, έχασε τη ζωή του στο μέτωπο της μεγάλης πυρκαγιάς που έπληξε τον περασμένο μήνα την Κρήτη, και συγκεκριμένα το νότιο Ρέθυμνο. Κι όμως, μέσα από τον βαθύ πόνο, μιλά για θυσία, καθήκον, προσφορά και Ανάσταση.

Ως ιερέας, αλλά κυρίως ως πατέρας, καταθέτει στην κυριακάτικη εφημερίδα Δημοκρατία μια συγκλονιστική μαρτυρία για την απώλεια, την πίστη και την ελπίδα της αιώνιας συνάντησης. Η μαρτυρία του, όμως, είναι και μια ευθεία έκκληση προς την Πολιτεία για καλύτερη εκπαίδευση, οργάνωση, μέσα και ουσιαστική προστασία των ανθρώπων της Πυροσβεστικής. Γιατί, όπως υπογραμμίζει, μετά τις ευχές πρέπει να έρχονται η ευθύνη, η διερεύνηση και οι αλλαγές, ώστε καμία άλλη οικογένεια να μη ζήσει τον ίδιο εφιάλτη.

«Η απώλεια ενός παιδιού και το κατευόδιό του από τους γονείς του, κατά τα ανθρώπινα δεδομένα είναι μια ανατροπή στη φυσική λειτουργία και τάξη. Γι’ αυτό και δεν είναι εύκολο ο άνθρωπος ν’ αντέξει ένα τέτοιο γεγονός. Η δομή ενός γονέα νομίζω ότι δεν έχει τα στοιχεία και τις δυνάμεις να σταθεί δίπλα στο νεκρό παιδί του. Εκεί όμως που οι ανθρώπινες αντοχές φαίνεται να μην είναι επαρκείς και να εξαντλούνται, εκεί γίνεται και η έντονη αναζήτηση της βοήθειας του Θεού, η οποία ασφαλώς συμβάλλει στον επιστηριγμό και στην υπέρβαση ενός τέτοιου τραγικού γεγονότος», τονίζει ο π.Εμμανουήλ και εξιστορεί τα γεγονότα της τραγικής ημέρας:

«Για το γεγονός αυτό, προσωπικά δεν είχα κάποια πληροφορία. Μια σειρά από γεγονότα όμως θεωρώ ότι μας προετοίμαζαν γι’ αυτή τη στιγμή. Οταν ξέσπασε η φωτιά μιλήσαμε τηλεφωνικά κι εκείνος με πληροφόρησε ότι ήδη πήγαιναν στο πεδίο. Τον συμβούλευσα να μην κινδυνεύσουν, γιατί η φωτιά αυτή με τόσα μποφόρ δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί στον συγκεκριμένο χρόνο. Η μητέρα του στο σπίτι είχε μια πολύ έντονη ανησυχία. Εγώ παρακολουθούσα, ολόκληρο το μεσημέρι, τις εξελίξεις από τα τοπικά ΜΜΕ και όταν μας κάλεσαν να μεταβούμε στο νοσοκομείο, ήμουν σίγουρος για την κατάληξη.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, περίπου 45′, εγώ και η μητέρα του βουβοί μέσα στο αυτοκίνητο, σκεπτόμουν, με όση αντοχή μπορεί να σκέπτεται κάποιος εκείνη την ώρα, πώς θα έπρεπε να γίνουν τα επόμενα βήματα και με ποιον τρόπο, ώστε να ανακοινωθεί, να κατανοηθεί από τη σύζυγό μου και από τα παιδιά μου και φυσικά τις ανθρώπινες αντιδράσεις που θ’ ακολουθούσαν. Οι στιγμές αυτές νομίζω ότι είναι οριακές για την ανθρώπινη φύση και ότι χαράσσονται παντοτινά όχι μόνο στη μνήμη αλλά σε όλη ύπαρξη του ανθρώπου».

Ερωτηθείς  για το τι θα ζητούσε από την Πολιτεία να διερευνήσει και τι θα ήθελε να αλλάξει ο π.Εμμανουήλ απαντά: 

«Είναι συνηθισμένη η ευχή όλων μας, έπειτα από κάθε τραγικό γεγονός, να ευχόμαστε να ήταν τα τελευταία θύματα. Αυτή η ωραία ευχή, όπως εκφράζεται από τα στόματα των ανθρώπων, αποτελεί συνάμα και προσευχή. Η Πολιτεία, όμως, με τις οργανωμένες δομές της και με την ευθύνη της έναντι των πολιτών της, δεν μπορεί να περιορίζεται στις ευχές. Οφείλει μετά τις ευχές, να αξιολογεί, να διερευνά, να επαναπροσδιορίζει και να επικαιροποιεί τις λειτουργίες των δομών της. Εδώ θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά. Θα ήθελα, όμως, να εστιάσω μόνο σε ένα ζήτημα -το οποίο το είχαμε συζητήσει με τον Παντελή-, αυτό της εκπαίδευσης των μελών της πυροσβεστικής οικογένειας. Δεν γνωρίζω αν είναι ευχαριστημένη η κατά καιρούς πολιτική ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος από την εκπαίδευση του προσωπικού του και δεν ξέρω αν είναι ικανοποιημένη η κατά καιρούς φυσική ηγεσία του Σώματος από τα αποτελέσματα της εκπαιδευτικής διαδικασίας των πυροσβεστών.

Νομίζω ότι δεν θα πρέπει να είναι. Σίγουρα τα προγράμματα πρόσληψης εποχικών πυροσβεστών δεν βοηθούν το Σώμα σε μια οργανωμένη εκπαίδευση του προσωπικού του. Τούτη η ευθύνη όμως βαρύνει την Πολιτεία, που προσπαθεί με ημίμετρα και πρόχειρο τρόπο να οργανώσει τη θωράκιση και την προστασία των πολιτών. Η κατά καιρούς ή για ορισμένο χρόνο ένδυση και μόνο νέων άνεργων πολιτών με τη στολή του πυροσβέστη είναι βέβαιο ότι δεν αρκεί ώστε να καταστεί κάποιος ωφέλιμος και μάχιμος άνδρας του Σώματος. Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά υπεύθυνα, αξιόλογα στελέχη στο Σώμα, με εμπειρία, γνώση και διάθεση να προσφέρουν οργανωμένα τις υπηρεσίες τους τόσο στους νεοεισερχόμενους στο Σώμα όσο και στους παλαιότερους, που θα πρέπει συνεχώς να ενημερώνονται και να εκπαιδεύονται. Κοντολογίς, νομίζω, ότι στο Πυροσβεστικό Σώμα θα μπορούσε να λειτουργεί συνεχώς ένα σχολείο-σεμινάριο διαρκούς εκπαίδευσης και ενημέρωσης των μελών του, χωρίς να επιβαρύνεται με περισσότερες δαπάνες από τη διαδικασία αυτή, αφού θα διενεργείται από τα ίδια του τα στελέχη του. Εφόσον λειτουργεί εύρυθμα μια τέτοια διαδικασία, σε συνδυασμό με την ανάλογη και απαραίτητη πειθαρχία, είμαι σίγουρος ότι θα γίνει αιτία αποτελεσματικότερης λειτουργίας της υπηρεσίας και δραματικής μείωσης των θυμάτων εν ώρα καθήκοντος.

Αν είχατε απέναντί σας σήμερα τον Παντελή και μπορούσατε να του πείτε μόνο μία φράση, όχι ως ιερέας αλλά αποκλειστικά ως πατέρας, τι θα του λέγατε; Και τι θα θέλατε να πείτε στους γονείς των παιδιών που σήμερα υπηρετούν στην Πυροσβεστική και κάθε φορά που ξεσπά μια μεγάλη φωτιά ζουν με τον ίδιο φόβο που ζήσατε εσείς;

Θα ήθελα να του πω ότι ήταν ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού στη ζωή μας. Μια μεγάλη ευλογία και ευθύνη που εμπιστεύτηκε ο Θεός στα χέρια μας τη γέννηση, την ανατροφή και τη ζωογόνα παρουσία του, έστω κι αν αυτή ήταν σύντομη, στο σπίτι μας και στην οικογένειά μας. Κι ακόμα ότι νιώθω περήφανος, για την πειθαρχία του, για τη δοτικότητά του, για τη μαχητικότητά του, για το ακέραιο του χαρακτήρα του και για όλα αυτά που ήταν και για εμάς και συνεχίζει να είναι. Για τους γονείς των παιδιών της πυροσβεστικής οικογένειας θα έλεγα να μην πάψουν να έχουν τις ελπίδες τους στον Θεό. Σ’ εκείνον να αναθέτουν τη ζωή τους και την πορεία τους. Να μην πάψουν, όμως, και να διεκδικούν όλα εκείνα τα τεχνικά μέσα που μπορούν να γίνουν ασπίδα και να προστατεύσουν τη ζωή των παιδιών τους και που γίνονται κάθε φορά αιτία να επιστρέφουν υγιείς στα σπίτια τους».