Στο ποδόσφαιρο όπως και τη ζωή μετράει το αποτέλεσμα, αλλά κυρίως μετρά η σκληρή δουλειά!

Του Κώστα Α.Μπογδανίδη

Στο ποδόσφαιρο, όπως και τη ζωή, το αποτέλεσμα μετράει. Στο ποδόσφαιρο, όπως και τη ζωή, ενίοτε δεν κερδίζει ο καλύτερος, αλλά ο πιο τυχερός , ο πιο ευνοημένος, εκείνος που μπορεί να χρησιμοποιήσει διάφορα κόλπα και τρικ εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Αλλά αυτά είναι στιγμές. Είναι νησίδες πάνω στις οποίες μπορεί να πατήσει κάποιος. Σε ένα παιγνίδι , σε ένα ματς ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα μπορεί να σταθείς τυχερός σε μια φάση, να δώσει ένα σφύριγμα υπέρ σου ο διαιτητής, να συμβεί μια στραβοκλωτσιά βρε αδερφέ και να «κλέψεις» ένα αποτέλεσμα. Στη ζωή επίσης μπορεί να σταθείς τυχερός κάποια στιγμή και να πάρεις το λαχείο, να βρεις έναν σημαντικό σύντροφο ή στην καλύτερη να γεννηθείς…πρίγκιπας. Τίποτα όμως και κανένας δεν σου εξασφαλίζει ότι για όλο το τουρνουά, σε όλη τη διαδρομή σου θα έχεις σύμμαχο την τύχη. Τουναντίον στατιστικά και πρακτικά έχει αποδειχθεί ότι οι κακοτοπιές και κακουχίες είναι περισσότερες. Η τυχαιότητα για το Σύμπαν μπορεί να αφορά μόνο τη δημιουργία του, αλλά τίποτα άλλο! Μετά το Big Bang όλα δουλεύουν ρολόι, όλα υπόκεινται σε φυσικούς νόμους και κανόνες. Έτσι και το ποδόσφαιρο. Έχει κάποιες φάσεις, ορισμένους αγώνες που η τύχη είναι μαζί σου, ο διαιτητής κλείνει τα μάτια ή σε σπρώχνουν οι θεατές στις κερκίδες. Αλλά σε βάθος χρόνου, η διαδρομή θέλει δουλειά, ομαδικότητα, σχέδιο, παικταράδες, θέλει πάγκο, θέλει προπονητή , θέλει ανθρώπους πέριξ της ομάδας να στηρίζουν όλο τον οργανισμό!

Συμφωνούμε λοιπόν με τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ που έλεγε: «Το ποδόσφαιρο είναι μια μεταφορά της ζωής». Το είδαμε και στο μουντιάλ που έληξε χθες με κυριαρχική επικράτηση της Ισπανίας. Δεν ήταν η καλύτερη και πιο σταθερή ομάδα του τουρνουά; Δεν ήταν εκείνη που είχε δεχθεί μόλις ένα γκολ; Δεν ηγείτο ένας σοβαρός προπονητής που εμπνέει εμπιστοσύνη και κατάφερνε να συγκεράσει τις βεντέτες της ομάδας με τα ‘μηχανάκια’ και τους ρολίστες; Καμία αμφιβολία δεν είχαμε βλέποντας τους αγώνες. Αντιθέτως τα βαριά χαρτιά, τα φαβορί στη θεωρία, η Γαλλία, η Αργεντινή, άντε και η Βραζιλία η κάθε μια είχε…τα προβλήματά της, η τελευταία είχε και χάλια!

Και για να μην λέμε μόνο για το μουντιάλ που μόλις τέλειωσε σκεφτείτε λίγο πίσω. Ποια ομάδα πήρε, σε βάθος χρόνου, αδίκως ένα τρόπαιο; Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο ‘μεγάλες’ χώρες έχουν πάρει το παγκόσμιο κύπελο. Γιατί δείχνουν ότι έχουν πλάνο, δυναμική, συνέχεια και βάθος. Όσο ταλέντο και να είχε φέτος το Πράσινο Ακρωτήριο ή η Νορβηγία είχαν χίλια εμπόδια και λόγους να μην προχωρήσουν! Ξέρω σκέφτεστε και την Εθνική Ελλάδας που πήρε το 2004 το ευρωπαϊκό. Μόνο τύχη δεν ήταν. Η ομάδα είχε πνεύμα και συλλογικότητα, δεν έτρωγε γκολ ούτε με αίτηση, είχε προπονητή κέρβερο που τους έβαλε να δουλέψουν σκληρά και μια σταθερότητα σε όλο του τουρνουά. Δεν την υπολόγισαν και οι αντίπαλοι…και τσουπ το σήκωσε το τιμημένο! Πως νομίζετε ότι έγινε αρχηγός και πρωθυπουργός ο…Μητσοτάκης; Για σκεφτείτε λίγο…

Μπορεί δηλαδή ο…Γιαμάλ τυχαία να επελέγη πριν 20 χρόνια να τον κάνει μπάνιο ο νεαρός τότε Μέσι. Το ότι ο 19χρονος σήμερα Ισπανός εκθρόνισε τον Αργεντίνο και ήρθε η σιερά του Γιαμάλ να τον…καθαρίσει δεν είναι καθόλου τύχη. Σε κάθε περίπτωση όπως και σε αυτή της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Ισπανίας συμφωνούμε με τον θρύλο Μαραντόνα: Όταν οι άνθρωποι πετυχαίνουν, είναι εξαιτίας της σκληρής δουλειάς. Η τύχη δεν έχει καμία σχέση με την επιτυχία!