Σε περιμένω!

Αγαπητοί μου φίλοι, οι περισσότεροι αν όχι όλοι έχει συμβεί να νιώσουμε το αίσθημα της προσμονής ή της αναμονής ή της ελπίδας για την άφιξη και τον ερχομό ενός προσώπου που γνωρίσαμε και συναντήσαμε κάποτε κι από τότε έγινε η σκέψη και η λαχτάρα της κάθε ημέρας και το όνειρο της κάθε νύχτας, μέχρι το ξημέρωμα και πάλι από την αρχή. Αλήθεια, πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε μονολογήσει τη σπουδαία και γεμάτη συναισθήματα και νοήματα φράση: «σε περιμένω».

Έτσι λοιπόν, παρόλο που η εν λόγω φράση μπορεί να σταθεί και μόνη της εννοιολογικά, συνηθίζουμε να τη διανθιζουμε με διάφορες συνοδευτικές προτάσεις εξήγησης και επεξήγησης ώστε να δώσουμε έμφαση και ένταση στο λόγο και το ιδιαίτερο αυτό προσωπικό κάλεσμα, όπου ο καθένας καταθέτει τη ψυχούλα του και την αλήθεια του. Ενώ, δεν είναι λίγες οι φορές και οι περιπτώσεις που οι στίχοι τραγουδιών και οι μουσικές και μελωδίες υμνούν και εξυμνούν αυτή τη ζεστή πρόσκληση και συναισθηματική εξομολόγηση.

Σε περιμένω γιατί από την πρώτη ώρα, το πρώτο λεπτό, το πρώτο δευτερόλεπτο που αντάμωσα το αιώνιο βλέμμα σου… ένιωσα μέσα μου όσα δεν είχα νιώσει ποτέ άλλοτε, μέχρι εκείνη την εξαίσια και υπέροχη στιγμή.

Σε περιμένω γιατί στο άκουσμα του Τόπου που γεννήθηκες και μεγάλωσες, από αυτή τη φωνή με το ξεχωριστό ηχόχρωμα, ευθύς αμέσως ο Τόπος σου έγινε και δική μου πατρίδα, κι ας μην τον είχα επισκεπτεί ποτέ. Οι δικοί σου άνθρωποι έγιναν και δικοί μου, κι ας μην τους γνώριζα καν.

Σε περιμένω γιατι στον επίμονο βήχα σου καθώς μιλούσες στην πρώτη μας δημόσια συνάντηση και γνωριμία, εγώ με τρεμάμενα και ιδρωμένα χέρια και αμέτρητους καρδιακούς παλμούς το λεπτό, έσπευσα να σου προσφέρω το δικό μου ποτήρι με το νερό και με την ελάχιστη αυτή κίνηση, μαζί πρόσφερα και τον εαυτό μου ολόκληρο.

Σε περιμένω γιατί σε θαυμάζω. Σε θαυμάζω για το μοναδικό κάλλος στο μέσα και στο έξω σου, που τέτοια εικόνα και δέκα ζωές να ψάχνεις όμοια της ίσως μην καταφέρεις να συναντήσεις. Σπάνια ομορφιά στο σώμα και γεμάτη καλοσύνη η ψυχή.

Σε περιμένω γιατί θαμπώθηκα από το πρόσωπο, μα περισσότερο από την προσωπικότητα και κυρίως τον χαρακτήρα σου. Για τις αρχές, τις αξίες, τον δυναμισμό, την ευαισθησία που κουβαλάς και κατοικούν σε σένα. Την ηθική και τη δικαιοσύνη, που ταυτίζονται με τον εαυτό σου. Για όλα αυτά που είσαι εσύ. Την αλήθεια σου.

Σε περιμένω γιατί έγινες το φως στα σκοτάδια μου. Το συναίσθημα μου για σένα με έκανε να καταλάβω τι αξίζει πραγματικά και τι είναι ασήμαντο, παρόλο που φορούσε το ντύμα του σπουδαίου. Το συναίσθημα μου για σένα έγινε η αφορμή και η αιτία να κοιτάξω βαθιά στο μέσα μου για πρώτη φορά, να αναγνωρίσω τα λάθη και τα σωστά μου, να καταλάβω τι και πως, να νιώσω τι προσφέρει γαλήνη και τι προκαλεί αναστάτωση και τρικυμία, τι ξαλαφρώνει τη ψυχή και τι την βαραίνει.

Σε περιμένω γιατί με έκανες να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου και στην αναμέτρηση αυτή δεν υπήρξε νικητής και ηττημένος, αλλά επήλθε μια σημαντική ισορροπία που έφερε ως πολύτιμα στοιχεία τη χρήσιμη γνώση, την ουσιαστική κριτική αλλά και τον σεβασμό προς τον εαυτό.

Σε περιμένω γιατί κατάφερες τα όποια δύσκολα του παρελθόντος να τα ομολογώ, να τα περιγράφω και να τα αντιμετωπίζω εντελώς απελευθερωτικά ως συμβάντα και γεγονότα και όχι ως πληγές. Δεν λειτούργησες ως επίδεσμος ή φάρμακο επούλωσης, αλλά – χωρίς να το προσπαθήσεις καν – έγινες η άλλη όψη του νομίσματος και η άλλη πλευρά της ζωής. Γιατί είσαι η ομορφιά ενός καινούργιου και αναγεννημένου κόσμου που κατακερματίζει και δεν αφήνει περιθώρια σε καμία ασχήμια του παλιού.

Σε περιμένω γιατί ακόμα κι όταν με έβλαψαν δεν γύρεψα εκδίκηση και απαντήσεις, επέλεξα να αφοσιωθώ σε σένα και σε ό,τι θετικό ένιωθα για σένα. Ακόμη κι όταν νόμιζαν ότι τελείωσα και με είχαν για ξεγραμμένο, η πίστη μου σε σένα μου έδωσε δύναμη και όχι μόνο σηκώθηκα όρθιος θριαμβευτικά, αλλά πήρα και πρώτη θέση σε κάθε μάχη της ζωής. Δεν άντεξα απλώς, αλλά βγήκα νικητής. Γιατί ηττημένος είναι μονάχα αυτός που τα παρατά, όλοι άλλοι είναι νικητές (όπως γράφει ο Βραζιλιάνος συγγραφέας, Πάολο Κοέλιο).

Σε περιμένω γιατί μέχρι να σε γνωρίσω δεν ζούσα, απλά υπήρχα. Μέσα στους τόσους συμβιβασμούς, στις υποχωρήσεις, στην υποταγή σε όλα τα πρέπει και την ασυναίσθητη υποδούλωση στις επιλογές των άλλων από συνήθεια, φάνηκες εσύ μάτια μου. Όχι μια επιλογή, όχι ένας ενθουσιασμός, όχι μια λύση ανάγκης, όχι μια διέξοδος, όχι μια σανίδα σωτηρίας… αλλά το πεπρωμένο μου, η μοίρα μου, η απόφαση της καρδιάς. Είσαι ο δρόμος που θέλω να περπατήσω ξανά και ξανά, μέχρι να στέκομαι όρθιος και μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Σε περιμένω για να καταργήσουμε κάθε πρόβλεψη και προγνωστικά, γιατί ο έρωτας και η αγάπη δεν υπακούουν σε εκ προμελέτης σχέδια και καταστάσεις. Ζούνε το τώρα, ζούνε για το τώρα και ζούνε στο τώρα. Είναι ένα ξαφνικό ταξίδι μονάχα για δυο, στο ομορφότερο μέρος του κόσμου ή με προορισμό όλα τα μέρη της γης ταυτόχρονα. Ένα ταξίδι, που θες και επιζητάς να έχει διάρκεια και να κρατήσει μέχρι την τελευταία ανάσα και μέχρι η ματιά σου να μπορεί να αντικρίζει το άπειρο της ανθρωπότητας και την απεραντοσύνη της φύσης.

Σε περιμένω γιατί στην εικόνα και τη θέαση του νυχτερινού ουρανού μπορεί να υπάρχουν πολλά αστέρια που λαμπυρίζουν, όμως ένα είναι το μοναδικό και πιο φωτεινό, που αν έκανε την κίνηση να πέσει προς τη γη θα τολμούσες (χωρίς δεύτερη σκέψη) να κάνεις εσωτερικά την πιο αληθινή ευχή σου, που βρίσκεται φωλιασμένη στο βαθύ μέσα.

Σε περιμένω για να ζήσουμε όσα στερηθήκαμε… το δικό μας μαζί, τη δική μας ένωση, το δικό μας θαύμα. Γιατί ο ερχομός σου είναι η λύτρωση και η δικαίωση, όχι από θέμα εγωισμού… μα για την ίδια την αγάπη, την ίδια τη ζωή.

Σε περιμένω για μια νέα αρχή και ξεκίνημα που θα ταυτίζεται με τη Γέννηση και την Ανάσταση. Θα σε περιμένω γιατί έμαθα και κατάφερα να σ’ αγαπώ κι από απόσταση… μα πλέον μέσα μου και έξω μου επιθυμώ, εύχομαι και θέλω το μαζί (την αμοιβαιότητα, τη συντροφικότητα, την επαφή, το μοίρασμα, τη δέσμευση).

Αγαπητοί μου αναγνώστες, το εν λόγω κείμενο και άρθρο ενθάρρυνσης είναι αφιερωμένο σε όλους τους ονειροπόλους και αθεράπευτα ρομαντικούς. Σε όσους πόνεσαν, αλλά δεν έχασαν την ελπίδα και την πίστη τους. Σε εκείνους που δεν έπαψαν να περιμένουν αυτό το κάτι που ο ερχομός του δεν θα αλλάξει τη φυσική ροή των πραγμάτων αλλά το ίδιο το καλωσόρισμα του θα επιφέρει τη φυσική ροή των πραγμάτων, μέσα από τη θριαμβευτική επικράτηση και κυριαρχία του δίκιου της αγάπης. Κι όπως γράφει στον ποιητικό του λόγο και ο Π. Κανελλόπουλος: «Περίμενα καιρό, πολύν καιρό. Δεν είπα σε κανέναν λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει ότι διψούσα και ήθελα νερό. Μέχρι που ήρθε από πάνου η εντολή να βρέξει».