Ο ξαφνικός χαμός του Δημήτρη Μαρωνίτη, ενός από τα θύματα της τραγωδίας που γράφτηκε το μεσημέρι της Τρίτης έξω από την Τιμισοάρα της Ρουμανίας με απολογισμό επτά νεκρούς και τρεις τραυματίες, βύθισε στο πένθος οικογένεια, φίλους και συγγενείς.
Ο Δημήτρης, γεμάτος ζωή και όνειρα έφυγε πρόωρα, αφήνοντας πίσω του ανθρώπους να τον θυμούνται. Η ανάρτηση που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του ο κ. Γιάννης είναι μια ανθρώπινη μαρτυρία μνήμης, αγάπης και οδύνης από τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στον Δημήτρη, τα τελευταία έξι χρόνια, ως δεύτερος πατέρας και δάσκαλος.
Ολόκληρη η ανάρτηση:
«Σε γνώρισα πριν περίπου έξι χρόνια χαρούμενο αισιόδοξο για το μέλλον σου όταν ήρθες στην εταιρεία και αποφάσισες να κάνεις πρακτική άσκηση στο πρώτο σου τεχνικό πτυχίο. Η εργατικότητα, η εντιμότητα, η πραότητα του χαρακτήρα σου, μοναδική η θέληση για μάθηση εκπληκτική, από την πρώτη στιγμή νιώσαμε ότι εγώ απέκτησα ένα νέο δεύτερο γιο και εσύ έναν δεύτερο πατέρα, εσύ ένα δάσκαλο και εγώ ένα μαθητή. Εξάλλου εσύ έτσι με έλεγες τις περισσότερες φορές, δάσκαλε πες εκείνο ή το άλλο τεχνικό θέμα.
Συζητούσαμε πριν λίγες μέρες για την πρακτική του δεύτερου πτυχίου σου και μετά να αναλάβεις το τεχνικό τμήμα της εταιρείας. Στεναχωριόμουν που ακολουθούσες την αγαπημένη ομάδα ΠΑΟΚ στα εκτός έδρας παιχνίδια και σε συμβούλευα να αποφεύγεις τις φασαρίες και να προσέχεις, τις περισσότερες φορές με άκουγες με σεβασμό.
Η αγάπη σου για την τέχνη, την εργασία σου, την επιστήμη και το μέλλον σου πολύ μεγάλη, όμως η αγάπη σου για την αγαπημένη ομάδα ΠΑΟΚ πολύ μεγαλύτερη. Όταν τη Δευτέρα είμαστε μαζί, μου ανακοίνωσες ότι θα πας με τα φιλαράκια σου στην Γαλλία για τον ΠΑΟΚ. Προσπάθεια να σε αποτρέψω όμως με καθησύχασες ότι θα πάτε με βαν όλοι η παρέα μέσω Ιταλίας (πώς προέκυψε Ρουμανία) δεν ξέρω, εξάλλου μου είπες μην στεναχωριέσαι το ίδιο ταξίδι κάναμε στην Γαλλία πριν λίγο καιρό!
Όμως η κακιά ώρα, η μοίρα και ίσως ένα λάθος δευτερολέπτου. Έφυγες για το μεγάλο ταξίδι χωρίς επιστροφή. Δημήτρη ο πόνος η στεναχώρια η θλίψη μας πολύ μεγάλη, τα δάκρυα μας περισσεύουν, πόσο μάλλον τής αγαπημένης μανούλας που σε είχε μοναχογιό και μονάκριβο καθώς και η αγαπημένη σου Ελπίδα που συζητούσαμε ότι πολύ σύντομα θα πας στους οικείους της να την ζητήσεις και που ψάχναμε σπίτι (εξού και φωτογραφία) να μείνετε μαζί.
Δημήτρη η πραότητα του χαρακτήρος η αγάπη σου για γύρω σου το φωτεινό σου χαμόγελο θα μείνει για πάντα στην καρδιά μας και στην σκέψη μας
Καλό σου ταξίδι (παιδί μου)
Ο δεύτερος πατέρας σου και δάσκαλος σου
Γιάννης».
