Μέσα στην καταιγίδα!

Αγαπητοί μου αναγνώστες, η ζωή και η καθημερινότητα μας δεν έχει μόνο όμορφες και χαρούμενες στιγμές αλλά και δύσκολες και δυσάρεστες, με πολλές από αυτές να κουβαλούν πόνο και στενάχωρη διάθεση. Δεν γίνεται να υπάρχουν μονάχα ηλιόλουστες ημέρες αλλά και συννεφιασμένες ημέρες με γκρίζο ουρανό.

Οι συναισθηματικά φορτισμένες ημέρες με τη θλίψη και τη μελαγχολία να κυριαρχούν μπορεί να οφείλονται σε αμιγώς προσωπικά ή εργασιακά θέματα. Έτσι, θα παρατηρηθεί κατά περίσταση και κατά άτομο να βιώσουν πληθώρα αρνητικών συναισθημάτων ή ενίοτε να νιώθουν ότι εγκλωβίζονται στις δύσκολες καταστάσεις, χωρίς προοπτική για διέξοδο και τη σωτήρια διαφυγή.

Βέβαια, αποτελεί μέγα λάθος ο άνθρωπος που βιώνει τέτοιου είδους συναισθήματα να χαρακτηριστεί ως λιγότερο ικανός ή περισσότερο αδύναμος από άλλους. Απλά, η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική όπως και ο τρόπος που εκλαμβάνει τα γεγονότα και τα συμβαίνοντα ο κάθε άνθρωπος.

Και ναι, είναι ανθρώπινο να κλάψεις, να ξανακλάψεις και να ξανακλάψεις… μέχρι και στα «πατώματα» να πέσεις για την υπόθεση που σε απασχολεί. Ίσα ίσα, που ορισμένες φορές είναι και λυτρωτικό ή δημιουργεί την αίσθηση της ανακούφισης και της ψυχοσυναισθηματικής ελάφρυνσης.

Όμως, αν αφεθείς ολοκληρωτικά σε μια τέτοια κατάπτωση είναι δυνατόν να εισέλθεις σε επικίνδυνα (για τη ψυχή και το μέσα σου) μονοπάτια που δεν θα είναι εύκολο να επανέλθεις ή θα χρειαστεί τεράστια προσπάθεια. Δηλαδή, αν επηρεασμένος από το άσχημο και στενάχωρο περιστατικό ή τη συνθήκη που είσαι αντιμέτωπος, φτάσεις σε σημείο να βλέπεις παντού τριγύρω απλωμένο βαθύ σκοτάδι και πουθενά έστω μια χαραμάδα με φως, τότε χρειάζεται να σημάνει «συναγερμός» για την προστασία της ψυχικής σου υγείας και για να προλάβεις τα χειρότερα, γενικώς και ειδικώς.

Είναι απολύτως φυσιολογικό να σε δυσκολέψει μια κατάσταση και να κλάψεις μια και δυο και τρεις φορές, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω. Όμως αν επιτρέψεις στην απελπισία, την απόγνωση και την απογοήτευση να παγιωθούν, τότε η αρχική δυσκολία όχι μόνο θα μεγαλώσει αλλά θα «γεννήσει» καινούριες δυσκολίες στην καθημερινή σου ζωή και επιπλέον θα προσθέσει τεράστιο βάρος στη ψυχούλα σου. Γι’ αυτό, έκλαψες όσο έκλαψες… σήκω τώρα ή αλλιώς, ψάξε το φως … στο σκοτάδι.

Να γνωρίζεις και να θυμάσαι ότι ποτέ ένα θέμα, οτιδήποτε κι αν αφορά αυτό, δεν είναι ανεπίλυτο και δίχως εναλλακτικές. Δυσεπίλυτο ναι, ανεπίλυτο όχι. Εννοείται, ότι δεν λέει κανείς να συμπεριφερθείς αδιάφορα μπροστά στην κατάσταση που βιώνεις, ούτε να μην αναλάβεις τις όποιες ευθύνες σου αναλογούν. Ίσα ίσα, χρειάζεται να δείξεις ψυχραιμία και ιδιαίτερη προσοχή στο πως θα πράξεις και πως θα ενεργήσεις ή ποιον θα εμπιστευθείς για συνδρομή και βοήθεια. Διότι, αν επιλέξεις την αδράνεια, την απραξία και το εσωτερικό «κλείσιμο» εξαιτίας της ανησυχίας σου απέναντι σε ό,τι αντιμετωπίζεις, δεν θα καταφέρεις την παραμικρή εξέλιξη, αλλαγή ή βελτίωση ως προς το θέμα σου.

Ωστόσο, ακούγεται από πολλούς (μέσα στην αγωνία τους και την «τρικυμία» που βιώνουν) να λένε τη φράση «τώρα τέλειωσαν όλα!» και να πέφτουν του «θανατά» και σε βαθιά κατάθλιψη. Η αλήθεια ότι ποτέ δεν τελειώνει κάτι, μονάχα ολοκληρώνεται… κι αυτή η ολοκλήρωση σημαίνει και σηματοδοτεί αυτομάτως καινούρια αρχή. Έτσι, απαιτείται ο καθένας να μάχεται και να αγωνίζεται για οποιαδήποτε ανάγκη και όχι να παραδίνεται αμαχητί ή να καταθέτει «τα όπλα», δηλώνοντας ανήμπορος. Να υψώνει λοιπόν ανάστημα και να έχει πίστη ότι θα τα καταφέρει… γιατί ακόμα και η προσπάθεια από μόνη της, αποτελεί σημαντικό επίτευγμα.

Σκέψου κάτι απλό, ως παράδειγμα: αν βρεθείς σε εξωτερικό χώρο εντός της πόλης (να περπατάς στο δρόμο) και ξαφνικά αρχίσει ισχυρή καταιγίδα η οποία συνοδεύεται από χαλάζι, κι ακριβώς λόγω του ξαφνικού της υπόθεσης σε βρει απροετοίμαστο χωρίς την απαραίτητη προστασία αδιάβροχου ή ομπρέλας… τότε, το ζήτημα είναι πως θα επιλέξεις να ενεργήσεις. Αν συνεχίσεις τη διαδρομή σου μέσα στις άσχημες καιρικές συνθήκες, σίγουρα η θέση σου θα γίνει δυσχαιρέστερη…θα ταλαιπωρηθείς αρκετά, αφήνεις εκτεθειμένο τον εαυτό σου σε κίνδυνο και ίσως αρπάξεις και κανένα κρύωμα μετά. Αντιθέτως, αν αναζητήσεις κάποια σκεπή σπιτιού – οικοδομής ή κάποιο κατάστημα που θα γυρέψεις προσωρινή φιλοξενία και ασφάλεια… τα πράγματα για σένα θα εξελιχθούν διαφορετικά.

Καταλήγοντας, δεν πρέπει να λησμονούμε όποια δυσκολία κι αν αντιμετωπίζουμε, ότι μετά την καταιγίδα υψώνεται περήφανο, υπέρλαμπρο και φωτεινό το ουράνιο τόξο, μετά από κάθε λογής πόνο και θλίψη θα βρει τον τρόπο να ξεπροβάλλει η ελπίδα και η αισιοδοξία. Σίγουρα, ο κάθε άνθρωπος σηκώνει το δικό του Γολγοθά. Όμως, μετά τη Σταύρωση έρχεται η Ανάσταση.