Πώς κάνετε έτσι για μερικά γκαζάκια;

Δεν είναι νέο ότι η βία και κυρίως η πολιτική βία αντιμετωπίζονται από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας με διάθεση σχετικοποίησης, στην καλύτερη των περιπτώσεων, δικαιολόγησης στην χειρότερη. Δεν υπάρχει μια κοινή, ξεκάθαρη, αταλάντευτη καταδίκη δίχως αστερίσκους και “ναι μεν αλλά”. Η αντιμετώπιση εξαρτάται από το θύμα, τον θύτη, τις περιστάσεις.

Το φαινόμενο δεν αφορά μονάχα στην χώρα μας, το ίδιο συμβαίνει λίγο ως πολύ παντού, απλώς εδώ έχει και οπαδικές διαστάσεις. Εμείς – εσείς, η Αριστερά, η Δεξιά, οι αναρχικοί και οι μπαχαλάκηδες, οι φασίστες και οι ακροδεξιοί. Ακόμα και όταν οι πρακτικές, οι δράσεις και κυρίως τα αποτελέσματα αυτών των δράσεων δεν διαφέρουν, ένα τμήμα του κόσμου επιμένει να προσεγγίζει ακόμα και μια καθαρά εγκληματική ενέργεια σαν να είναι ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού.

Ο θάνατος της Βάγιας Νέστορα ήταν δολοφονία. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιγραφεί αλλιώς.

Το μόνο που μπορεί να προστεθεί σε αυτό είναι η “αποκάλυψη” ότι και τα γκαζάκια και οι μολότοφ είναι φονικά όπλα. Οπότε το “πώς κάνετε έτσι για μερικά γκαζάκια”, το οποίο ακούγεται συχνά μετά από παρόμοιες επιθέσεις με υλικές ζημιές, ας πεταχτεί επιτέλους στο καλάθι των αχρήστων.

Όποιος αποφασίζει να κάψει κάτι, ξέρει ότι είναι πιθανόν να κάψει και κάποιον ή κάποιους. Και απλώς δεν τον νοιάζει, ασχέτως αν βαφτίζει “άγνοια” ή “ατυχία” την πλήρη αδιαφορία του για την ανθρώπινη ζωή.

Αλλά φυσικά η συζήτηση δεν θα μπορούσε να περιοριστεί στα γεγονότα, έπρεπε να πολιτικοποιηθεί ακραία.

Εντάξει, ας παίξουμε για λίγο αυτό το άκομψο παιχνίδι: Είναι ψέμα ότι ένα τμήμα της ελληνικής Αριστεράς αντιμετωπίζει τέτοια περισταστικά με αμφιθυμία; Όχι, δεν είναι.

Ωστόσο παρόμοια αμφιθυμία δείχνει συχνά και η ελληνική Δεξιά όταν πρέπει να καταδικάσει επεισόδια, για παράδειγμα, υπέρμετρης και αδικαιολόγητης κρατικής βίας. Και είναι σίγουρα καραμπινάτο ψέμα ότι η τοξικότητα στον δημόσιο διάλογο που θρέφει τέτοιες ενέργειες αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της Αριστεράς. Δυστυχώς, όλοι ή σχεδόν όλοι συνεισφέρουν ώστε η πολιτική ατμόσφαιρα στην χώρα μας να γίνεται ώρες – ώρες ασφυκτική.

Οι δηλώσεις Κυρανάκη υπήρξαν  φοβερά προβληματικές.  Άκρως υποκριτική υπήρξε και η υπέρμετρη ευθιξία εκείνων που πολιτεύονται όντως συντηρώντας εμφυλιοπολεμική ρητορική και μέχρι πρόσφατα είχαν ως κεντρική αντιπολιτευτική γραμμή το “Μητσοτάκη …” ξέρετε τι.

Ακόμα πιο προβληματικό είναι ότι όλα αυτά, η προσπάθεια δηλαδή να “χρωματιστεί” πολιτικά το επεισόδιο και να μπει στο επίκεντρο η λεγόμενη “αριστερή” βία, οι ατέρμονες συζητήσεις , η κακία και οι σαχλαμάρες περί προβοκάτσιας που κατακλύζουν τα κοινωνικά δίκτυα τα τελευταία 24ώρα αποτελούν μονάχα θόρυβο, αλλά θόρυβο άχρηστο και και επιζήμιο, διότι συσκοτίζει την πραγματικότητα .

Και η πραγματικότητα παραμένει απλή: εκείνοι που έκαναν τις επιθέσεις στην Θεσσαλονίκη δεν είναι αριστεροί ή δεξιοί και στο κεφάλι τους δεν έχουν στα αλήθεια κάποια ιδεολογία. Έχουν μονάχα βία και αρρωστημένη αντίληψη για τον κόσμο ό,τι κι αν πιστεύουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Είναι, δηλαδή απλώς δολοφόνοι.

Και αν δεν συμφωνούμε σε αυτό, τότε ουδείς λόγος συντρέχει να συζητήσουμε οτιδήποτε παραπάνω. Η “σχετικοποίηση” της βίας, με την οποία ξεκινήσαμε,  συνιστά την απόλυτη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ανθρώπους που θέλουν – και μάχονται για – μια κανονική, έστω και προβληματική κοινωνία και σε εκείνους που “φλερτάρουν” με (αν δεν έχουν “παντρευτεί “ήδη) τον φασισμό.