Μην χάνεις είδηση. Βάλε το
CRETA24
στην Google
ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΤΟ CRETA24 ΣΤΗΝ GOOGLE
Νιώσε – πράξε – πρόλαβε… γιατί αύριο, θα ‘ναι αργά!
Αγαπητοί μου φίλοι, σήμερα 19 Νοεμβρίου η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης. Τη προσωπική μου γνώμη για τις Παγκόσμιες Ημέρες την έχω αναλύσει εκτενώς σε παλαιότερο κείμενο αρθρογραφίας και εν ολίγοις αφορά το γεγονός ότι η ευαισθησία, η εγρήγορση και η δράση όλων μας δεν αρμόζει να περιορίζεται ή να επικεντρώνεται μονάχα στις εν λόγω συμβολικές ημερομηνίες.
Μάλιστα, ο υπογράφων έχει πολλάκις σταθεί και αναδείξει το συγκεκριμένο θέμα και αρθρογραφικά και μέσα από τη συμμετοχή σε δημόσιες ενέργειες και δράσεις. Όμως, όσο το φαινόμενο δεν περιορίζεται αλλά αντιθέτως μεγεθύνεται, οφείλουμε να συνεχίσουμε να το εξετάζουμε και περισσότερο να ενεργούμε και να πράττουμε ουσιωδώς και καταλυτικά. Και δεν πειράζει, ας επαναλαμβανόμαστε ή ας είμαστε κουραστικοί ή γραφικοί για κάποιους… το ζητούμενο είναι να στεκόμαστε παρεμβατικά (με τη θετική έννοια) και κυρίως να γινομαστε και να είμαστε χρήσιμοι.
Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε αποκάλυψη μιας τραγικής ιστορίας και περιστατικού, που αναφέρεται στο μαρτύριο και την ακραία κακοποίηση που βιώνει «ένας μικρός άγγελος», η κινητοποίηση πολλών και διαφόρων είναι μεγάλη (δημοσιογράφοι, τηλεοπτικά συνεργεία, εκπρόσωποι αρχών και υπηρεσιών, απλός κόσμος).
Στο πλαίσιο αυτό, προβάλλεται εκτενώς η είδηση, ακούγονται λογής λογής δηλώσεις, αναλύονται απόψεις επιστημονικές ή μη, «εκσφενδονίζονται» κατηγορίες και αφορισμοί και ακολουθείται η γνωστή τάση και νοοτροπία να δικάσουμε και να καταδικάσουμε. Πότε όμως όλα αυτά, κατόπιν εορτής και εκ των υστέρων. Και το αναφέρω έτσι, όχι για να εγκαλέσουμε κάποιον ή να μηδενίσουμε την όποια προσπάθεια του καθενός αλλά με διαφορετική προσέγγιση και χαρακτήρα.
Το «κλειδί» θαρρώ σε τέτοιες δύσκολες και ευαίσθητες περιπτώσεις ή για να το θέσω καλύτερα η απάντηση για να μην φτάσουμε και να αποτρέψουμε τέτοιες καταστάσεις είναι η πρόληψη. Ένα πλέγμα ενεργειών με κατεύθυνση και αυτοσκοπό την πρόληψη. Η αναγνώριση, η διάγνωση και αξιολόγηση της νοσηρότητας (και της δυσλειτουργίας) συμβάλλουν καταλυτικά στην ορθή διαχείριση και κατάλληλη παρέμβαση.
Στον τομέα αυτό, γίνονται αξιοσημείωτες προσπάθειες στηριζόμενες περισσότερο στο φιλότιμο και τον ζήλο που διακρίνει αρκετά στελέχη αρμοδίων υπηρεσιών και φορέων ή οργανισμών (εθελοντικών ή μη). Όμως, ως γνωστόν ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη και οι όποιες ενέργειες επί του πεδίου είναι αναγκαίο να βρουν απόκριση σε ένα οργανωμένο και υποστηρικτικό κράτος πρόνοιας, με «θεραπευμένες» τις σοβαρές ανεπάρκειες και απομάκρυνση σημαντικών αγκυλώσεων.
Ας γίνει κοινή συνείδηση όλων – και του καθενός ξεχωριστά – ότι συμπεριφορές και πρακτικές που τείνουν στην παιδική κακοποίηση, καταρρακώνουν και τραυματίζουν την ανθρώπινη οντότητα του ανήλικου θύματος.
Αγαπητοί μου αναγνώστες, όταν το βλέμμα της ανεμελιάς και της φωτεινής παιδικότητας παύει να υφίσταται και περνάει – αιφνίδια – στο καθρέφτισμα της μελαγχολίας και του πόνου, τότε δεν νοείται να μένουμε σιωπηλοί θεατές ή ασυγκίνητοι. Όταν «δακρύζουν οι μικροί άγγελοι» (από λύπη, φόβο ή άλλη πίεση και εξαναγκασμό) η ευθύνη ανήκει σε όλους που – ακούσια ή εκούσια – συμβάλλαμε στο γκρέμισμα ενός διαφορετικού κόσμου.
Έτσι, χωρίς υπερβολή και εκλογικεύσεις η κακοποίηση ανηλίκων η αλλιώς η «ασέλγεια» σε παιδικές ψυχές μπορεί να χαρακτηριστεί και να θεωρηθεί ως βεβήλωση της πιο όμορφης και ανέμελης νιότης, ως «βιασμός» της παιδικής αθωότητας.
Κάθε μας πράξη και ενέργεια (ουσιωδώς) χρειάζεται να αποτυπώνει τη δυναμική ώστε να μπαίνουμε μπροστά και να προλαμβάνουμε τέτοιες περιπτώσεις. Να διατρανώνουμε τη φωνή μας και να ξεστομίζουμε ένα ηχηρό – ένα βροντερό Όχι… όχι στη βία, όχι σε κάθε μορφή κακοποίησης. Ναι στην αγάπη, ναι στο μοίρασμα, ναι στη στοργή και την προστασία, ναι στην αλληλεγγύη, ναι σε κάθε θετικό και όμορφο συναίσθημα.
Να μην γίνουμε συνεργοί και αυτουργοί από κοινού σε ένα έγκλημα και την απρόκλητη τιμωρία σε βάρος ενός ανήλικου προσώπου, ενός προσώπου που το μόνο του «λάθος» ήταν να ζει σαν παιδί.
Και κλείνω το σημερινό άρθρο με τα λόγια ενός μεγάλου ποιητή, του Τάσου Λειβαδίτη: «Εγώ όποια πόρτα κι αν άνοιγα, βρισκόμουν μες τα παιδικά μου χρόνια…», γράφει ο ποιητής. Ας φροντίσουμε λοιπόν φίλοι μου, οι πόρτες που θα ανοίξουν τα παιδιά μας ως ενήλικες… να οδηγούν σε φωτεινά και όμορφα μονοπάτια και όχι στα σκοτεινά κι απόμερα σοκάκια της βίας και της κακοποίησης.
Γι’ αυτό αγαπητοί μου, ας ακολουθήσουμε το τρίπτυχο: νιώσε – πράξε – πρόλαβε… γιατί αύριο, θα ‘ναι αργά. Και ναι, θα είναι αργά όχι μόνο για τις παιδικές ψυχές και τα παιδικά σώματα που μαρτύρησαν και λαβώθηκαν, μα για την ίδια τη κοινωνία και το βάρος στη συνείδηση του καθενός μας ατομικά.