Μήπως να υπάρξει και ένας όρος… τηλεοπτικής σιωπής για τους συνταξιούχους αστυνομικούς;

Του Κώστα Α.Μπογδανίδη

Σε μια χώρα που μοιάζει με τσίρκο στα χειρότερά του δεν περιμένεις και τίποτα καλύτερο. Σε μια χώρα που οι πολιτικοί που ασκούν εξουσία γίνονται…σχολιαστές των γεγονότων και κάνουν κριτική- σε ποιους άραγε;- οι δημοσιογράφοι κάνουν την άποψή τους είδηση και ορισμένοι επιστήμονες εκφράζουν παράλογες και ενίοτε ψεκασμένες απόψεις γιατί και οι συνταξιούχοι αστυνομικοί να μην έχουν άποψη για όλα;

Είναι το εξοργιστικό φαινόμενο των τελευταίων ετών στην πολυπράγμονα ελληνική τηλεόραση. Οι δημοσιογράφοι με τη βοήθεια της τεχνολογίας γίνονται πρωταγωνιστές και μπαίνουν μέσα στον τόπο του εγκλήματος: Να βρίσκουν ένα παλαιό αξιωματικό- μερικοί από την εποχή που τα κινητά είχαν κουμπιά- να τον αναγορεύουν σε μέγα αναλυτή, εκείνος να παίρνει ύφος Σέρλοκ Χολμς και να αρχίζει τις αναλύσεις, την κριτική στους πρώην…συναδέλφους του, να ξεκινά μια έρευνα του καναπέως , να μας φλομώνει στην παπάτζα,

Είχαμε την αίσθηση αρχικά ότι κάτι εκπομπές αναζήτησης τύπου Τούνελ θα αξιοποιούσαν την γνώση και την εμπειρία ενός βετεράνου αξιωματικού. Μέχρι εκεί. Αλλά τα κανάλια και οι αστυνομικοί ξεπέρασαν τον εαυτό τους! Τους βγάζουν παντού! Σε εκπομπές λόγου, πρωινάδικα, ειδήσεις, γκόσιπ, σε ζωντανές μεταδόσεις από τον τόπο ενός συμβάντος! Το τι μπούρδες λένε ενίοτε για την Κρήτη δεν…περιγράφεται. Δεν ξέρουν καν την υπόθεση, δεν συνομιλούν προφανώς με εν ενεργεία αστυνομικούς που κάνουν τις έρευνες αλλά έχουν άποψη για όλα! Είδαμε πρώην αναλυτή- αστυνομικό να κάνει ολόκληρη έκθεση ιδεών για το πως στα Χανιά απέτυχαν να βγάλουν την υπόθεση της δολοφονίας της 45χρονης Σταυρούλας και άφησαν τον δολοφόνο να φύγει- λίγες ώρες μετά η Αστυνομία ανακοίνωσε την σύλληψη και συντριπτικά στοιχεία για το πως παρακολουθούσε όλη την εξέλιξη, μάζευε στοιχεία και έδεσε την υπόθεση τον κατηγορούμενο.

Είχαμε δει μέγα αναλυτή να έρχεται στην Κρήτη ,σε άλλη υπόθεση φόνου, και να…φυτεύει στοιχεία στον τοίχο μόνο και μόνο για να στηρίξει την φανταστική του μυθιστορηματική πλοκή. Και προσφάτως είδαμε γνωστό και μη εξαιρετέο αξιωματικό που κάθε φορά έχει άποψη για τα Βορίζια, τα Ζωνιανά, τα Λειβάδια, τα Ανώγεια, τις κοινωνίες της Κρήτης «με τις οποίες διατηρεί φιλίες’. Εκτός από τα κοινότυπα που λέει και κάτι ιστορίες από τα παλιά εσχάτως ενέπλεξε και μικρά παιδιά στις αφηγήσεις τους. Άκουσαν δηλαδή κάποιοι 12χρονοι μαθητές ότι κυκλοφορούν με οπλα, με ναρκωτικά και ό,τι άλλο φανταστείς. Ακόμη και αν λάβουμε ως δεδομένο ότι έχουμε τέτοιες εξαιρέσεις και περιπτώσεις είναι λόγια αυτά ενός έγκυρου αξιωματικού; Έχουμε χάσει τελείως τα μυαλά μας; Έχουμε ξεχάσει και τα βασικά για τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια; Και την ίδια ώρα: Για κάτι γνωστούς και συνήθεις όμως…δεν λέει κουβέντα ούτε αυτός , ούτε κανένας άλλος! Αυτά βλέπουν και οι κοινωνίες των περιοχών εκεί και αντιδρούν- Μήπως να τους κάνουμε κι εμείς μερικές μηνύσεις έλεγαν.

Αντί να βοηθήσουν με κατευνασμό, με παραινέσεις, με εκπαιδευτικό τόνο βλέπουμε…το δάκτυλο να δείχνει παιδιά…Ως πότε θα επιμένουμε σε αυτές τις λογικές; Δεν ξέρω αλλά ίσως πρέπει να μπει ένας όρος…σιωπής για τους αξιωματικούς που φεύγουν από το Σώμα…Δεν μιλάς, δεν λαλάς για πράγματα που αγνοείς. Έστω για μερικές δεκαετίες!

Αλλά θα μου πείτε ποιος βρήκε τη λογική και το μέτρο σε αυτή τη χώρα που τα έχει χάσει προ πολλού; Το λέμε για τους πολιτικούς .Συνήθως οι απόψεις διίστανται. Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν; Είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας όσοι ,ολίγιστοι σε ήθος και αξιοσύνη, ηγούνται χαϊδεύοντας τα αυτιά του κόσμου γιατί αυτό θέλει να ακούσει; Υπάρχει και η άποψη της συστημικής αποτυχίας- έτσι έχουν φτιάξει τα πράγματα οι πολιτικοί κήνσορες ώστε κανείς να μην μπορεί να σπάσει την αλυσίδα της εξουσίας που έχουν δημιουργήσει. Όποια και να είναι η απάντηση η πραγματικότητα είναι σκληρή. Αυτούς τους πολιτικούς έχουμε, αυτούς τους δημοσιογράφους, αυτούς τους δικαστές, τους δικηγόρους, τους γιατρούς αυτούς τους πολίτες…

Αλλά αυτοί ήσαστε…αυτοί είμαστε που λέει και μια ψυχή…