Η κατάληξη στην υπόθεση της εξαφάνισης της Ελευθερίας Γιακουμάκη στο Ηράκλειο ήταν αυτή που είχε διαφανεί σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Η ίδια κατάληξη που είχαν και δυστυχώς θα έχουν πάρα πολλές γυναίκες στην Ελλάδα και στον κόσμο: η Ελευθερία δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της, ο οποίος στη συνέχεια αυτοκτόνησε.
Ασφαλώς κάθε γυναικοκτονία, όπως και η συγκεκριμένη, έχει τα δικά της, ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Το μοτίβο παραμένει κοινό. Ένας άντρας αντιδρά στην απόρριψη βίαια, καταστροφικά και με την νοοτροπία: “ αν δεν μπορώ να σε έχω εγώ, δε θα σε έχει κανείς”.
Πώς διαμορφώνεται αυτός ο τρόπος σκέψης όμως; Τι συμβαίνει στην διαδρομή ενηλικίωσης ενός αγοριού που τον κάνει να σκέφτεται έτσι; Γιατί το γυναικείο “όχι” είναι μια στάση που πολλοί άντρες αδυνατούν να αποδεχτούν;
Τα παραπάνω ερωτήματα απλώς “ξύνουν” το περίβλημα ενός προβλήματος που υπάρχει παντού, όχι μόνο στον τόπο μας.
Απλώς εδώ έχουμε εκτός των άλλων και την πολυσυζητημένη μητριαρχία στα χωριά, την οποία αρκετοί επικαλούνται για να αποδώσουν τελικά ευθύνες στις γυναίκες και για τις…γυναικοκτονίες.
Όντως στην Κρήτη η μητριαρχία επικρατεί σε αρκετές περιοχές της ενδοχώρας.
Είναι όμως μια μητριαρχία αρκετά συχνά προβληματική που δεν έχει τις ρίζες της στην τρυφερότητα, στην αγάπη, στον σεβασμό. Όχι πάντα τουλάχιστον. Αντιθέτως ο σπόρος της είναι ένα απελπισμένο ένστικτο επιβίωσης που στην πορεία φύεται και μεγαλώνει ως αδιαπέραστη σκληράδα.
Τα κορίτσια που μεγαλώνουν ως χρήσιμο συμπλήρωμα σε οικογένειες αγοριών, μαθαίνουν να κερδίζουν αλλιώς κάποιες σπιθαμές ζωής – με σιωπή και πονηριά, με παθητική -επιθετικότητα, με υπομονή σε πράγματα που δεν θα έπρεπε να υπομένουν.
Αυτά τα κορίτσια γίνονται σύζυγοι χωρίς να ερωτηθούν, εγκλωβίζονται σε ψυχρούς γάμους, με τις ίδιες στον ρόλο της “κολώνας” του σπιτιού που “κουλαντρίζει” τον κύρη της όχι φυσικά με επιχειρήματα και ορθή σκέψη, μα με πονηριές και τεχνάσματα. Κάπου στην πορεία μετατρέπονται και σε μανάδες που μισούν την καταπιεσμένη θηλυκότητά τους,
Τα αγόρια τους θηλάζουν αυτό το μίσος, το οποίο μπολιάζεται με το παράδειγμα του απόμακρου πατέρα/παλικαρά/αφέντη και όταν μεγαλώνουν γίνονται με την σειρά τους άντρες που δεν ξέρουν να αγαπήσουν, θυμώνουν όταν δεν παίρνουν αυτό που θέλουν, δεν αναγνωρίζουν σε καμία γυναίκα το δικαίωμα να ορίζει την ζωή της και να τους απορρίψει!
Εφόσον λοιπόν θέλουμε να μιλάμε για μητριαρχία θα πρέπει επιτέλους να ξεκαθαρίσουμε ότι εν προκειμένω εννοούμε το είδος της μητριαρχίας που διαμορφώθηκε και καταστράφηκε μέσα στις συμπληγάδες της σκληρότερης πατριαρχίας.
Κ.ΚΕΦ.
