Φωτιές στο Ρέθυμνο: Η άνιση μάχη με τις φλόγες και τις ακραίες αντιδράσεις

Υπάρχουν στιγμές που μια μεγάλη καταστροφή φέρνει στην επιφάνεια ό,τι καλύτερο έχει μια κοινωνία. Την αλληλεγγύη, την αυτοθυσία, τη διάθεση να βοηθήσεις τον άγνωστο δίπλα σου.

Υπάρχουν όμως και οι άλλες στιγμές. Εκείνες που ο φόβος, η αγωνία και η απελπισία μετατρέπονται σε οργή. Και, δυστυχώς, η οργή βρίσκει λάθος αποδέκτη.

Σύμφωνα με πληροφορίες του CRETA24, αυτό ακριβώς συνέβη κατά τη διάρκεια της γιγαντιαίας επιχείρησης για τις φωτιές σε Κρύα Βρύση και Ασώματο Ρεθύμνου.

Οι άνθρωποι που έδιναν μάχη για να σώσουν σπίτια, περιουσίες και ανθρώπινες ζωές βρέθηκαν πολλές φορές αντιμέτωποι όχι μόνο με τις φλόγες, αλλά και με λεκτικές επιθέσεις.

Όταν το 112 δεν αρκεί…

Τα μηνύματα του 112 έφταναν το ένα μετά το άλλο. Οι οδηγίες ήταν ξεκάθαρες: εκκένωση επικίνδυνων περιοχών. Κι όμως, κάποιοι αρνούνταν να φύγουν.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Πίσω από κάθε σπίτι υπάρχουν κόποι μιας ζωής, αναμνήσεις, οικογενειακές ιστορίες. Κανείς δεν εγκαταλείπει εύκολα την περιουσία του.

Αυτό όμως δεν αλλάζει μια σκληρή πραγματικότητα: όταν η φωτιά πλησιάζει, η παραμονή σε μια επικίνδυνη περιοχή δεν θέτει σε κίνδυνο μόνο τον ίδιο τον πολίτη. Θέτει σε κίνδυνο και εκείνον που θα χρειαστεί να επιστρέψει για να τον διασώσει.

Από τις ύβρεις στις απειλές

Σύμφωνα με πηγές του CRETA24, υπήρξαν περιστατικά όπου πυροσβέστες δέχθηκαν απειλές ακόμη και για ξυλοδαρμό, επειδή δεν επέτρεπαν σε πολίτες να κινηθούν προς περιοχές που είχαν ήδη μετατραπεί σε παγίδες.

Ούτε το τηλεφωνικό κέντρο γλίτωσε από την ένταση. Την ώρα που επιχειρησιακά βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτου συναγερμού, δεχόταν παράπονα επειδή δεν μπορούσε να αφιερώσει αρκετά λεπτά σε κάθε τηλεφώνημα, εξηγώντας τι συμβαίνει σε κάθε σημείο ξεχωριστά.

Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να υποστηρίζουν πως «πληρώνουν τους πυροσβέστες» και άρα δικαιούνται αναλυτική ενημέρωση εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

«Χρησιμοποιείτε τους νεκρούς για δικαιολογία»

Το πιο οδυνηρό, ίσως, ήταν κάτι άλλο.

Άνθρωποι που είχαν μόλις πληροφορηθεί ότι δύο συνάδελφοί τους έχασαν τη ζωή τους στη μάχη με τη φωτιά, βρέθηκαν να απολογούνται επειδή ζήτησαν λίγη κατανόηση.

Ακόμη και μέσα στο πένθος, άκουσαν τη φράση ότι «χρησιμοποιούν τους θανάτους για να μη κάνουν τη δουλειά τους».

Λόγια που δύσκολα μπορεί να χωρέσει ο νους.

Οι πολλοί και οι λίγοι

Η αλήθεια, όμως, οφείλει να λέγεται ολόκληρη. Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών ακολούθησε τις οδηγίες των αρχών.

Πολλοί βοήθησαν όπου μπορούσαν. Άλλοι πρόσφεραν νερά, τρόφιμα, μηχανήματα. Κάποιοι στάθηκαν δίπλα στους πυροσβέστες επί ώρες. Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που, όταν όλα τελείωσαν, τους αγκάλιασαν και τους ευχαρίστησαν γιατί κατάφεραν να σώσουν τα σπίτια τους.

Αρκούν όμως λίγοι «θερμόκεφαλοι» για να δημιουργήσουν συνθήκες που μπορούν να αποβούν μοιραίες. Για τους ίδιους. Και για εκείνους που προσπαθούν να τους σώσουν.

Ο φόβος δεν είναι προνόμιο μόνο των πολιτών

Συχνά ξεχνάμε κάτι αυτονόητο. Οι πυροσβέστες δεν είναι άτρωτοι. Δεν είναι άνθρωποι χωρίς οικογένειες. Δεν είναι άνθρωποι που δεν φοβούνται.

Μπαίνουν στις φλόγες γνωρίζοντας ότι μπορεί να μην επιστρέψουν. Το απέδειξαν με τον πιο τραγικό τρόπο οι δύο συνάδελφοί τους που χάθηκαν στο Ρέθυμνο.

Εκείνη την ώρα δεν χρειάζονται υποδείξεις, φωνές και αντιπαραθέσεις. Χρειάζονται να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.

Η συζήτηση για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, για την πρόληψη, για τον σχεδιασμό, για τις ευθύνες, είναι απαραίτητη. Αλλά γίνεται όταν οι φλόγες έχουν σβήσει. Όχι όταν ακόμη απειλούνται ανθρώπινες ζωές.

Και ένα ακόμη αδιανόητο…

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπήρξαν και εικόνες που προκαλούν απορία.

Ενώ η περιοχή παραμένει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και οι πυροσβέστες συνεχίζουν να επιχειρούν για την αντιμετώπιση αναζωπυρώσεων και καπνιζόντων σημείων, κάποιοι επέλεξαν να επισκεφθούν παραλίες της περιοχής για… μπάνιο.

Χαρακτηριστικό είναι το βίντεο του CRETA24 από την Πρέβελη, όπου μόλις μία ημέρα μετά το πέρασμα της καταστροφικής πυρκαγιάς, επισκέπτες βρέθηκαν στην παραλία ανάμεσα στους μισοκαμένους φοίνικες.

Και το ερώτημα είναι αναπόφευκτο.

Όταν ακόμη και οι πυροσβέστες απορούν πώς κάποιοι κατάφεραν να περάσουν μέσα από καμένες εκτάσεις για να φτάσουν εκεί, αγνοώντας τον κίνδυνο μιας νέας αναζωπύρωσης, ίσως τελικά η μεγαλύτερη μάχη να μην είναι πάντα με τη φωτιά.

Μερικές φορές είναι με την ανθρώπινη απερισκεψία.