Ανείπωτος είναι ο πόνος για τον χαμό της 12χρονης Αγλαΐας Χαραλαμπάκη, που «έσβησε» λίγες ώρες μετά τον σοβαρό τραυματισμό της σε τροχαίο, στη Μεσαρά. Η οικογένειά της, οι φίλοι και συμμαθητές της, οι καθηγητές της και όλη η τοπική κοινωνία παραμένει σε σοκ, αδυνατώντας να πιστέψει πώς χάθηκε από την μία μέρα στην άλλη το φωτεινό της χαμόγελο.
Ο μαντιναδολόγος και μουσικός Αντώνης Κουκλινός ραγίζει καρδιές με ένα μοιρολόι στην αδικοχαμένη Αγλαϊα.
Το μοιρολόι τση Μάνας…
Κεφάτο και χαρούμενο, εξύπνησες παιδί μου,
κι είπχιες το γαλατάκι σου, όμορφο γιασεμί μου.
Ντύθηκες και χτενίστηκες, όμορφη Θυγατέρα,
να μην αργήσεις στο σχολειό, δε ν’ ήθελες μνιά μέρα.
Έφευγες και χαρούμενο, αποχαιρέτηξά σε,
να πας παιδί μου στο καλό και διαβασμένο νά σαι.
Και κλούθας του Πατέρα σου, παιδί μου να σ’ αφήσει,
όξω απ’ τη πόρτα του σχολειού κι απόκιας να γυρίσει.
Όφου Ντουμάνι και καημός και που να το κατέχω,
ο Χάρος πως περίμενε, μπροστά σου εγώ να τρέχω.
Να μη σ’ αφήσω Κόρη μου, κοντά ντου να σιμώσεις,
να πεταχτώ στη θέση σου, παιδί μου να γλυτώσεις,
Μη φεύγεις Αγλαΐα μου, κοντώ δε ν’ αφοράσαι..?,
δε σκέφτεσαι τη Μάνα σου και δε ντηνε λυπάσαι..?.
Είσαι παιδί μου ανήλικο, μη μου κακοποδώσεις,
πως θα πηγαίνεις στο Σχολιό και πως θα μεγαλώσεις.
Πχιός θα σου βάλει νυφικό, να έχεις την ευκή μου,
στη ν’ Εκκλησία πως θα πας, στο γάμο σου παιδί μου.
Μα πε μου τα κοπέλια σου, πχιός θα στα μεγαλώσει,
στη βάφτισή ντος πχιός θα ‘ρθει, Ονόματα να δώσει.
Πχοί θά νε οι κουμπάροι σου και πχοί Πρωτοσυντέκνοι,
πως θα σπουδάξουνε κι αυτά, να μάθουνε μνιά τέχνη.
Που είσαι Αγλαϊα μου, κοντά σου για να τρέξω,
απού ‘ρχεται Πρωτομαγιά, στεφάνι να σου πλέξω.
Να πας με τα χεράκια σου, λουλούδια να μου κόψεις,
και Μαργαρίτες μπόλικες, να βρείς να μου μαζώξεις.
Να κάμω το στεφάνι σου, να βάλεις στο λαιμό σου,
αντί τα νεκροστέφανα, πού βαλα στο φευγιό σου.
