Ακόμη και ο ίδιος ο Θεός πιστεύει στη διαφήμιση: έβαλε τις καμπάνες στις εκκλησίες!

Του Κώστα Α.Μπογδανίδη

Το είχαμε κατά νου όσοι από παλιά θητεύσαμε στις εφημερίδες. Τον κανόνα 70-30. Να έχουμε 70% ειδήσεις και 30% διαφημίσεις για να μπορεί να ‘βγει’ οικονομικά η εφημερίδα. Τα χρόνια πέρασαν, η κρίση ενέσκηψε στον Τύπο, η διαφήμιση κατέρρευσε μαζί με την κρίση και οι εφημερίδες βούλιαξαν μαζί με την τεχνολογική εξέλιξη η οποία συμπαρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά της. Το οξύμωρο είναι πως ένα είδος Τύπου πέθανε, αλλά παρά την εξέλιξη και την Τεχνητή Νοημοσύνη η ανάγκη για διαφήμιση και ενημέρωση εξακολουθεί να υφίσταται…

Η διαφήμιση είναι όντως τέχνη, η διαφήμιση θέλει να δώσει θετικό τόνο. Κάπως έτσι αυτή η ισορροπία εξηγεί και την παρόρμηση του Μακ Λούαν: «Οι διαφημίσεις είναι ειδήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι είναι καλές ειδήσεις. Για να εξισορροπηθεί το αποτέλεσμα και για να πουλάνε αυτές τις καλές ειδήσεις, οι εφημερίδες και η τηλεόραση είναι απαραίτητο να έχουν πολλές κακές ειδήσεις.» Υπερβολή; Ίσως, αλλά έχει βάση!

Κάνω τον πρόλογο αυτόν γιατί πολλές φορές σκέφτομαι τι πρέπει να κάνει π.χ μια επιχείρηση για να διαφημίσει τα προϊόντα της, τι πρέπει να κάνει και ένα μέσο ενημέρωσης για να προσελκύσει διαφημίσεις. Ζόρικα πράγματα, όλα έχουν αλλάξει. Ευφάνταστες ιδέες δεν υπάρχουν πια, λύσεις ελάχιστες, δεν έχουμε πάντα μια έμπνευση που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω, να φέρει βασικά κέρδη που μπορεί να καταστήσει ανεξάρτητη την ενημέρωση. Αντιθέτως οι πάντες προσβλέπουν στα κοινωνικά δίκτυα και μια έμμεση ή γκρίζα διαφήμιση. Στην πραγματικότητα με τη λογική αυτή επιστρέφουν στα γνωστά και δοκιμασμένα όσο και αν νομίζουμε ότι το Δίκτυο και η ΑΙ προσφέρουν νέες οδούς και καινοτομίες.

Αυτές τις απλές ιδέες έχουν ανάγκη οι εταιρείες, οι επιχειρηματίες, αλλά και τα κράτη τα ίδια για να…διαφημιστούν. Δεν είναι εύκολο γιατί πρέπει να είναι απλό και πολύ συγκεκριμένο- μια καλή διαφήμιση είναι αυτή που πουλάει το προϊόν χωρίς να τραβάει την προσοχή στην ίδια, λέγανε οι μεγάλοι του χώρου.

Άντε τώρα να βρεις τρόπο να διαφημίσεις ένα ελληνικό προϊόν, άντε να καταφέρεις να περάσεις το μήνυμα ότι η Ελλάδα είναι μια σύγχρονη χώρα, που δεν έχει μόνο ήλιο , θάλασσα, αλλά έχει και κρασί και λάδι και το…αγόρι της! Δύσκολα πράγματα…μεγάλη επιστήμη!

Υπάρχουν φυσικά και τα θεόσταλτα δώρα. Η Ελλάδα δεν ασχολήθηκε να διαφημιστεί, αλλά να που αποφάσισε η Μαντόνα να πιάσει τα μοναστήρια και τα νησιά. Και να οι φωτογραφίες, να τα κειμενάκια, νά’τη η απόλυτη διάδοση του μηνύματος. Ως και ο πρωθυπουργός της έστειλε μήνυμα ως και η Ακρίτα με τον Άδωνι τσακώθηκαν για την πάρτη της. Αλλά χαλάλι της…

Υπάρχουν βέβαια και μεγαλύτερα δώρα, σχεδόν μεταφυσικά. παράδειγμα δείτε τι συνέβη με την ζυθοποιία …Mamos . Να έχεις αυτή την επιχείρηση και να σκέφτεσαι πως να διαφημίζεις περαιτέρω το προϊόν σου. Και ξαφνικά οι προσευχές σου από την Πάτμο να πιάσουν τόπο! Έρχεται η Μαντόνα, με τα εκατομμύρια οπαδούς και ακολούθους σε όλο τον κόσμο και να φωτογραφίζεται πολλάκις, ανεβάζοντας η ίδια τα ενσταντανέ πίνοντας την μπύρα σου!

Ξέρω , ακούγεται λίγο μεταφυσικό. Εκεί που κάθεσαι καλός και γερός, εκεί που προβληματίζεσαι για το προϊόν σου …σκάει μύτη η Μαντόνα και γίνεται αυτό! Και λες ναι μεσιέ Γκιτρύ είχες δίκιο… «ακόμη και ο ίδιος ο θεός πιστεύει στη διαφήμιση: έβαλε τις καμπάνες στις εκκλησίες!»