Συνέδριο ΚΕΔΕ: Η κατάντια της αυτοδιοίκησης

Στο πρόσφατο ετήσιο συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, αφού εξήγγειλε κάποιες παροχές προς τους Δήμους της χώρας , είπε μεταξύ άλλων ότι οι δήμαρχοι εκτός από να έχουν διαρκώς απαιτήσεις, πρέπει που και που να λένε και κανένα ευχαριστώ προς την κυβέρνηση (η ακριβής έκφραση ήταν “εκτός από αιτήματα, αξίζουν και αυτά μία αναγνώριση”).

Σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία για την τοπική αυτοδιοίκηση, η συγκεκριμένη στάση από τον Πρωθυπουργό, υπήρξε δηλωτική της γενικής κυβερνητικής  αντίληψης για τον θεσμό.
Θα περίμενε κάποιος το υπόλοιπο συνέδριο να κυλήσει μέσα σε ομοψυχία, απέναντι ακριβώς σε αυτήν την αντίληψη που λίγο ως πολύ βλέπει τους δημάρχους σαν αχάριστους επαίτες. Θα περίμενε επίσης από τους συνέδρους να ενωθούν σε ένα ενιαίο μέτωπο διεκδικήσεων.

Και θα περίμενε ματαίως.

Αυτό που συνέβη ήταν σκηνές ξεκατινιάσματος για το τελικό ψήφισμα του συνεδρίου: η πλειοψηφία της ΚΕΔΕ που πρόσκειται στην Νέα Δημοκρατία ενέκρινε το νερόβραστο κείμενο που συνέταξε η παράταξη του προέδρου Λάζαρου Κυρίζογλου, η αντιπολίτευση με επικεφαλής τον Χάρη Δούκα ήθελε να εκδοθεί ένα άλλο, πιο σκληρό κείμενο και διαμαρτυρήθηκε ότι η διαδικασία της ψηφοφορίας δια της ανάτασης χειρός ήταν προβληματική, είχαμε φωνές, σπρωξίματα, οριακά δεν ήρθαν οι σύνεδροι στα χέρια, μια απόλυτη ντροπή, μια κατάντια.

Κι όλα αυτά για ένα ψήφισμα! Εδώ ο κόσμος χάνεται, οι δήμοι στενάζουν υπό το βάρος της υποστελέχωσης, των οικονομικών προβλημάτων και του τεράστιου ενεργειακού κόστους που καλούνται να επωμιστούν και οι δήμαρχοι πλακώνονται για κείμενα και ψηφίσματα!

Μοναδική κερδισμένη τελικά από το συνέδριο ήταν η κυβέρνηση, η οποία εξασφάλισε ότι θα πάει στις εθνικές εκλογές με απόλυτη ηρεμία από το μέτωπο των δημάρχων: καμία συλλογική διεκδίκηση, καμία αντίδραση, κανένα πρόβλημα δεν θα της δημιουργήσουν. Πώς αλλιώς, όταν ο διχασμός στην ΚΕΔΕ είναι τόσο βαθύς, τα κόμματα έχουν αλλοιώσει την αυτοδιοίκηση και ισχυρές προσωπικότητες να υπερβούν τις γραμμές και τους περιορισμούς δεν φαίνεται να υπάρχουν.

Η περίσταση είναι τέτοια που – στην υπερβολή του πράγματος – θα δικαιολογούσε ακόμα και κλείσιμο των δήμων από τους ίδιους τους δημάρχους, επ’ αόριστον, μέχρι να ικανοποιηθούν τα βασικά αιτήματά τους.

Με τέτοιο κλίμα όμως, για μια ακόμα φορά, φαίνεται ότι κάθε δήμαρχος είναι εντελώς μόνος του για να διεκδικήσει ό,τι μπορεί – αρκεί βέβαια να λέει και κανένα “ευχαριστώ” στην κυβέρνηση, για να μην ξεχνιόμαστε.