Η ξεχωριστή διαδρομή του Κωνσταντίνου Τσαγκατάκη: Ο Ηρακλειώτης που βλέπει με τα μάτια της ψυχής του, πρωταγωνιστής σε βραβευμένο ντοκιμαντέρ

Πριν από έναν χρόνο, ο 22χρονος τότε Ηρακλειώτης Κωνσταντίνος Τσαγκατάκης είχε φιλοξενηθεί στην εκπομπή «Κερκίδα» της Τηλεόρασης CRETA, κερδίζοντας τις εντυπώσεις με το πάθος του για τη ζωή, το χιούμορ και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την καθημερινότητά του.

Με πρόβλημα όρασης εκ γενετής, ο Κωνσταντίνος παρακολουθεί τους αγώνες βόλεϊ του ΟΦΗ στο κλειστό γυμναστήριο του BAK, επιστρατεύοντας τις υπόλοιπες αισθήσεις του. Με τη βοήθεια της συνοδού του, Τζωρτζίνας Βατοπούλου, ενός αυτοσχέδιου γηπέδου που ψηλαφίζει και των κανονισμών του αθλήματος γραμμένων σε κώδικα Braille, έχει καταφέρει να γίνει ένας από τους πιο ξεχωριστούς φιλάθλους της ομάδας.

Η ιστορία του είχε συγκινήσει, όχι για τη δυσκολία που αντιμετωπίζει, αλλά κυρίως για τη δύναμη, την αισιοδοξία και την ανεξάντλητη διάθεσή του να ζει κάθε στιγμή. Έναν χρόνο μετά, ο Κωνσταντίνος επιστρέφει στο προσκήνιο, αυτή τη φορά μέσα από μια ξεχωριστή κινηματογραφική δημιουργία, στην οποία πρωταγωνιστεί και μέσα από την οποία συστήνει στο κοινό τον δικό του τρόπο να αντιλαμβάνεται τον κόσμο.

Το ντοκιμαντέρ «Με σκισμένες κουρτίνες», της νεαρής δημιουργού Βάλιας Χατζηχριστοδούλου, βραβεύθηκε στο 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων με το Ειδικό Βραβείο Εκπαιδευτικής Δημιουργίας Walter Lassally, το οποίο απένειμε το ΕΚΚΟΜΕΔ (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας).

Η ταινία έχει στο επίκεντρό της τον Κωνσταντίνο Τσαγκατάκη, ο οποίος μέσα από την προσωπική του αφήγηση αποκαλύπτει πώς αντιλαμβάνεται τις εικόνες, τα χρώματα, τα σχήματα και τα πρόσωπα, χωρίς την αίσθηση της όρασης. Ένας κόσμος διαφορετικός, όπου το πράσινο μπορεί να έχει μυρωδιά, το φως να γίνεται αισθητό και οι εικόνες να δημιουργούνται με τρόπους που ξεπερνούν όσα αντιλαμβανόμαστε με τα μάτια μας.

«Η αρχική ιδέα ήταν πολύ διαφορετική. Δεν γνώριζα τον Κωνσταντίνο, τον γνώρισα μέσα από τη διαδικασία έρευνας για το ντοκιμαντέρ», ανέφερε η Βάλια στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η δημιουργός της ταινίας, Βάλια Χατζηχριστοδούλου, τελειόφοιτη του Τμήματος Σκηνογραφίας – Ενδυματολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ξεκίνησε το κινηματογραφικό της ταξίδι από τα μαθητικά της χρόνια, στο Μουσικό Σχολείο Χανίων.

Μέσα από την κινηματογραφική ομάδα του σχολείου και τα εκπαιδευτικά προγράμματα «Cine-μαθήματα» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων ήρθε σε επαφή με τη δημιουργία ντοκιμαντέρ, ενώ η εθελοντική της συμμετοχή στις διοργανώσεις του φεστιβάλ τής έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσει ανθρώπους και πτυχές του κινηματογραφικού χώρου.

Η αρχική ιδέα για το ντοκιμαντέρ ήταν διαφορετική. Η Βάλια αναζητούσε ανθρώπους με προβλήματα όρασης, θέλοντας να ανακαλύψει πώς ονειρεύονται και πώς δημιουργούν εικόνες στο μυαλό τους. Μέσα από την Περιφερειακή Ένωση Τυφλών Κρήτης γνώρισε τον Κωνσταντίνο. Μια πρώτη συνάντηση για καφέ ήταν αρκετή για να αντιληφθεί ότι είχε απέναντί της έναν άνθρωπο με ξεχωριστή προσωπικότητα, χιούμορ και διάθεση να μοιραστεί τον κόσμο του.

«Βρεθήκαμε για έναν καφέ. Ήμουν και αγχωμένη στην αρχή για το πώς θα τον προσεγγίσω, γιατί δεν ήθελα να τον κάνω να νιώσει άβολα και με το που βρεθήκαμε, ο Κωνσταντίνος ήταν απίστευτος. Είναι ένας άνθρωπος που έχει πάρα πολύ χιούμορ, αυτοσαρκάζεται και είναι απίστευτα ακομπλεξάριστος από τα στερεότυπα της τύφλωσης και το πως τον λαμβάνονται οι άλλοι. Ένιωσα κατευθείαν πάρα πολύ άνετα μαζί του και από αυτά που συζητούσαμε και από αυτά που μου έλεγε κατάλαβα ότι ο Κωνσταντίνος είναι απίστευτος από μόνος του και έχει πάρα πολύ υλικό να πει και να δώσει. Οπότε, εν τέλει, όλο το ντοκιμαντέρ ήταν γύρω από τον Κωνσταντίνο και γύρω από τον κόσμο του Κωνσταντίνου, το πώς αντιλαμβάνεται τις εικόνες, πώς ονειρεύεται και πώς αντιλαμβάνεται και τα χρώματα». τόνισε

Έτσι, το ντοκιμαντέρ εξελίχθηκε σε ένα ταξίδι στη δική του καθημερινότητα, στις σκέψεις, στα όνειρα και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται όσα οι περισσότεροι θεωρούμε δεδομένα.

Για τη Βάλια, η βράβευση αποτέλεσε μια σημαντική επιβεβαίωση και μια επιπλέον ώθηση να συνεχίσει να δημιουργεί και να πειραματίζεται με το ντοκιμαντέρ.

Για τον Κωνσταντίνο, η συμμετοχή στην ταινία αποτελεί ακόμη μία ευκαιρία να επικοινωνήσει τη δική του οπτική για τη ζωή, απαλλαγμένη από στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο στοιχείο αυτής της ιστορίας: ότι μια κινηματογραφική συνάντηση δεν έφερε μόνο ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ, αλλά και μια δυνατή ανθρώπινη σχέση και μια φιλία που, όπως λέει η ίδια η Βάλια, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κατακτήσεις της.