Η PISA, ο… πάτος και ο κακός βαθμός που παίρνουν οι δάσκαλοι από τους μαθητές τους

Τις προηγούμενες μέρες μάθαμε για τα αποτελέσματα της έρευνας PISA 2025. Δεν ήταν έκπληξη ότι και στον φετινό διαγωνισμό η ελληνική εκπαίδευση εξακολουθεί να κάνει χαμηλές πτήσεις, αν και φαίνεται μια σταθεροποίηση σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Δεν πιάνουμε πάτο ακόμη, αλλά δεν απέχουμε και πολύ…

Αλλά από την έρευνα αυτή προέκυψε ένα άλλο στοιχείο που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Το οποίο μοιάζει με…κάρμα ή αυτό που θα έλεγε ο Ευγένιος Σύης – Η εκδίκηση είναι καλό πιάτο όταν σερβίρεται κρύο!

Θυμίζω πως όταν οι συνδικαλιστές των εκπαιδευτικών σωματείων- κυρίως από την πλευρά της λαϊκίζουσας Αριστεράς- καθοδηγούσαν έναν ολόκληρο κλάδο απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας κάθε ενδεχόμενο αξιολόγησης στις σχολικές τάξεις από ένα σύστημα όποιο κι αν ήταν αυτό! Θυμάστε τι χαμός έγινε. Το βασικό επιχείρημα , που εξέθετε τελικά την πλειονότητα των σοβαρών και αφοσιωμένων στο έργο τους εκπαιδευτικών, ήταν πως «εμείς κρινόμαστε κάθε μέρα στην τάξη από τους μαθητές μας»! Δάσκαλοι και καθηγητές δεν ήθελαν να αξιολογηθούν με βάση ένα συγκεκριμένο σχέδιο τότε, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο , επειδή είχαν τους… ανώτερους κριτές, τους μαθητές τους!

Και γύρισε το πράγμα μπούμερανγκ. Στην τελευταία έρευνα της PISA οι βαθμοί που βάζουν στους καθηγητές τους οι Έλληνες μαθητές, είναι πολύ χαμηλοί υποστηρίζοντας ότι η διδασκαλία τους είναι διεκπεραιωτική και δεν ενδιαφέρονται αν η τάξη κατανοεί το μάθημα! Από την Ελλάδα συμμετείχαν 6.858 μαθητές από 229 σχολεία. Βάσει των απαντήσεών τους, η Ελλάδα υπολείπεται σε όλες ανεξαιρέτως τις επιμέρους διδακτικές πρακτικές. Η μεγαλύτερη απόκλιση καταγράφεται στο ενδιαφέρον του εκπαιδευτικού για τη μόρφωση κάθε μαθητή: λιγότεροι από τους μισούς μαθητές στην Ελλάδα (48,9%) δηλώνουν ότι αυτό συμβαίνει στα περισσότερα ή σε όλα τα μαθήματα, έναντι 68,8% στον ΟΟΣΑ.

Μένουμε σε αυτό; Είναι αυτή μετρημένη και αντικειμενική αξιολόγηση; Ας είμαστε σοβαροί. Εάν περίμενε το εκπαιδευτικό σύστημα και από την εποχή τη δική μας , ως μαθητές και μόνο εμείς, να κρίνουμε τους δασκάλους μας θα τους είχαμε… στείλει εις το πυρ το εξώτερον. Ο μαθητής ασφαλώς έχει σχετική γνώση και γνώμη, αλλά δεν έχει (ακόμη) ούτε τη συγκρότηση, ούτε τη…. διάθεση να κρίνει ‘αντικειμενικά’ τον δάσκαλό του. Μπορεί μετά από… 10 ή είκοσι χρόνια, αλλά τότε το πουλάκι πέταξε. Όσο έωλο ήταν λοιπόν το επιχείρημα για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών από τους μαθητές ,αντίστοιχα ανεπαρκές και πρόχειρο είναι να συζητάμε ότι θα κριθεί ένας δάσκαλος από την έρευνα της PISA… Άλλες πρέπει να είναι οι διαδικασίες αξιολόγησης και το γνωρίζουν όλοι. Αλλά στρουθοκαμηλίζουμε και η ελληνική εκπαίδευση πάει όλο και πιο κάτω παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών πραγματικών δασκάλων.

Αλλά όταν λες όχι σε όλα, άκριτα και χωρίς δεύτερη σκέψη τότε απλώς σκάβεις ένα λάκκο και για σένα ή όπως το έλεγε σωστότερα ο Κομφούκιος: «Προτού ξεκινήσεις ένα ταξίδι εκδίκησης, σκάψε δυο τάφους.»