Αυτός ο ΟΦΗ δεν ονειρεύεται πια, κατακτά τίτλους!

Υπάρχουν νίκες που χαρίζουν έναν τίτλο και υπάρχουν τίτλοι που αλλάζουν την ταυτότητα ενός συλλόγου. Το χθεσινό Super Cup ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Ο ΟΦΗ δεν κατέκτησε απλώς το πρώτο Super Cup της ιστορίας του. Έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα ότι η παρουσία του στα μεγάλα ραντεβού δεν αποτελεί πλέον μια ευχάριστη έκπληξη, αλλά μια νέα πραγματικότητα.

Και αν κάποιος ένιωσε ότι είχε ξαναδεί αυτό το έργο, δεν έκανε λάθος. Ο τελικός θύμισε σε αρκετά σημεία εκείνον του Βόλου πριν από τρεις μήνες. Τότε απέναντι στον ΠΑΟΚ, τώρα απέναντι στην ΑΕΚ. Διαφορετικός αντίπαλος, παρόμοιο σενάριο.

Ένα πρώτο ημίχρονο στο οποίο ο ΟΦΗ έμοιαζε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή, επενδύοντας κυρίως στις αντεπιθέσεις. Μια ομάδα που έδειχνε να διαχειρίζεται τις δυνάμεις της και να αναζητά το σημείο καμπής.

Και αυτό το σημείο ήρθε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Ένα λεπτό πριν από το γκολ-ποίημα του Ανδρούτσου για την ισοφάριση, ο Αθανασίου πραγματοποιεί ένα τάκλιν που νομίζω ότι είναι μία από τις πιο καθοριστικές φάσεις στο ματς. Ο Μάγερ βρίσκεται απέναντι από τον Χριστογεώργο και το 2-0 μοιάζει πιθανότερο από ποτέ. Αν η μπάλα κατέληγε στα δίχτυα, ίσως σήμερα να μιλούσαμε για έναν εντελώς διαφορετικό τελικό.

Αντί όμως να δεχθεί το δεύτερο χτύπημα, ο ΟΦΗ πήρε ψυχολογία, με κάποιο μαγικό τρόπο, ψυχολογία. Πήρε πίστη. Και κυρίως πήρε το δικαίωμα να ονειρευτεί.

Από εκείνη τη στιγμή, οι παίκτες του Χρήστου Κόντη πίστεψαν ότι μπορούσαν να φτάσουν μέχρι την ανατροπή. Το γκολ του Ανδρούτσου άλλαξε τη δυναμική του αγώνα.Η επιβεβαίωση ήρθε στο 76ο λεπτό με τον Κωστούλα.

Και τότε εμφανίστηκε ο πραγματικός χαρακτήρας αυτής της ομάδας.

Με ηρωισμό, αυταπάρνηση και νοοτροπία μεγάλης ομάδας, ο ΟΦΗ κατάφερε να περιορίσει τις επιθετικές προσπάθειες της ΑΕΚ. Της πρωταθλήτριας ΑΕΚ. Η είσοδος του Ζίνι έδωσε νέα ενέργεια στους «κιτρινόμαυρους», όμως οι Κρητικοί συνέχισαν να μάχονται για κάθε μπάλα, σαν να επρόκειτο για την τελευταία του αγώνα.

Μόνο που ο σεναριογράφος της βραδιάς φαίνεται πως είχε αποφασίσει να γράψει ένα φινάλε αντάξιο μιας ιστορικής αναμέτρησης.

Στο τελευταίο (8ο) λεπτό των καθυστερήσεων, ο Ζίνι ισοφάρισε και έστειλε τον τελικό στη διαδικασία των πέναλτι.

Και πως να γίνει διαφορετικά.

Γιατί αυτό το τρόπαιο έμοιαζε να είναι προορισμένο να κατακτηθεί με τον πιο δραματικό τρόπο. Με αγωνία, ένταση και δοκιμασία μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Οι παίκτες του Κόντη δεν λύγισαν. Δεν άφησαν την απογοήτευση να τους κυριεύσει. Αντιμετώπισαν τη διαδικασία των πέναλτι με απίστευτη ψυχραιμία ευστόχησαν και στα 5 πέναλτι και ο Χριστογεώργος έκανε την απόκρουση που έκρινε τα πάντα.

Από εκείνο το σημείο και μετά, το πάρτι μπορούσε να ξεκινήσει.

Ο ΟΦΗ έγινε η πρώτη ομάδα εκτός του παραδοσιακού ΠΟΚ που κατακτά το Super Cup.

Δύο τρόπαια μέσα σε λίγους μήνες.

Μια ομάδα που αγωνίστηκε χωρίς ”βασικό επιθετικό”. Μια ομάδα που ακόμα είναι ανέτοιμη. Μια ομάδα που, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, απέδειξε ότι η προσωπικότητα μπορεί να καλύψει κάθε αγωνιστική αδυναμία.

Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι το τρόπαιο.

Το σημαντικότερο είναι ότι ο ΟΦΗ έχει αλλάξει επίπεδο.

Δεν ταξιδεύει πλέον στα μεγάλα παιχνίδια για να διεκδικήσει μια αξιοπρεπή παρουσία. Δεν αρκείται στο να συμμετέχει το απέδειξε και χθες. Δεν πανηγυρίζει μόνο τις υπερβάσεις.

Πηγαίνει για να κερδίσει.

Και όταν μια ομάδα αποκτά αυτή τη νοοτροπία, τότε τα όνειρα παύουν να είναι ουτοπία.