Ανήκω στη γενιά που άκουγε για τη θρυλική ομάδα του ΟΦΗ (και την μεγάλη κόντρα με τον Εργοτέλη) με τον Βουζουνεράκη, τον Παπαθεοφάνους, τον Μπουρδαμή, τον Θέμελη και τους άλλους παίκτες που έγραψαν ιστορία, αλλά ποτέ δεν τους είδα από κοντά. Δεν υπήρχε και τηλεόραση τότε να καταγράψει τα θρυλούμενα κατορθώματά τους στα χωμάτινα γήπεδα της εποχής. Πρόλαβα όμως την ομάδα του Λες Σάνον, δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το εκπληκτικό ματς (3-3) που στέρησε το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό του Βεσελίνοβιτς. Όπως και τα απίθανα γκολ του αείμνηστου Δημήτρη Παπαδόπουλου. Προσπαθούσαν ο… Αντωνιάδης ,που είχε πάει τότε στον Ολυμπιακό, με τον Κρητικόπουλο να πάρουν το ματς, αλλά ο Πουπάκης, ο Ρέλλης, ο Χριστοφής, ο Κορωνάκης , ο Παπαδημητρίου, ο Τζιράκης και τα άλλα παιδιά είχαν φτιάξει μια ομάδα που αρνιόταν να ηττηθεί!
Όμως, κυρίως ,είχα την τύχη να ζήσω από κοντά την τεράστια ομάδα που έφτιαξε ο Ευγένιος Γκέραρντ ο οποίος από την πρώτη στιγμή είχε το πράσινο φως και πλήρη εξουσιοδότηση από την διοίκηση, αλλά πρωτίστως από τον πραγματικό ιδιοκτήτη Θόδωρο Βαρδινογιάννη. Εκείνη την περίοδο κυριάρχησε η λογική του Ευγένιου- αλά Ρεχάγκελ- “Σε μένα ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Αρκεί να κάνει αυτό που θέλω εγώ”! Ήταν το απόλυτο αφεντικό που δημιούργησε μια χρυσή δεκαπενταετία και ένα μοναδικό επίτευγμα παραμονής ενός τεχνικού σε ομάδα για το ελληνικό πρωτάθλημα όπου έχουμε συνηθίσει τους προπονητές να αλλάζουν σαν τα πουκάμισα.
Με τον Γκέραρντ δεν ήταν μόνο το ιστορικό κύπελο του 1986, η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα, το βαλκανικό κύπελο, τα αναρίθμητα ρεκόρ και τις σπουδαίες ευρωπαϊκές ομάδες που έπαιξαν (κι έχασαν) στο Γεντί Κουλέ. Προφανώς το κομβικό σημείο εκείνης της περιόδου ήταν η κατάκτηση του κυπέλου απέναντι στην καλύτερη επιθετικά ομάδα ,που είχε δει το ελληνικό πρωτάθλημα εκείνη την εποχή, τον Ηρακλή του Βασίλη Χατζηπαναγή. Άλλα ήταν τα ακόμη πιο σπουδαία εκείνης της περιόδου: Ο ΟΦΗ έπαιζε σπουδαία μπάλα, έβαλε στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ευρώπης την Κρήτη, έβγαλε παίκτες από τα φυτώρια και επιτυχημένο σκάουτινγκ, παίκτες που όχι μόνο σταδιοδρόμησαν σε ελληνικές και ξένες ομάδες, αλλά έπαιξαν στη Μικτή Κόσμου, πήραν και χρυσό ευρωπαϊκό παπούτσι (Μαχλάς)… Και φυσικά δημιούργησε νέα , ακόμη μεγαλύτερη γενιά φιλάθλων που πλέον ομονοούσε στο όνομα και τη σημαία του ΟΦΗ. Νομίζω πως ήταν η εποχή που όλη η Κρήτη έγινε πραγματικά…ΟΦΗ διότι μέχρι τη δεκαετία του ‘70-‘80 όλοι είχαν από… κάτι άλλο να υποστηρίξουν.
Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Λες και όλα τα…μάτια της ζηλοφθονίας και του κακού έπεσαν πάνω του. Ο ξαφνικός θάνατος του ιδιοκτήτη του, τα λάθη της διοίκησης, ο…λαϊκισμός της εξέδρας, οι φωνές για…ανεξαρτησία, οι εποχές που άλλαξαν. Μέχρι και στη Β’ Εθνική έπεσε η ομάδα. Δύσκολες και σκοτεινές στιγμές για ένα φωτεινό σωματείο. Το οποίο όμως κατάφερε να αναγεννηθεί από την τέφρα του. Και 39 χρόνια μετά κατέκτησε ξανά ένα κύπελο, αφού δοκίμασε και την προηγούμενη χρονιά να αγγίξει το θαύμα. Με μια ομάδα που είναι απείρως πλουσιότερη, πιο έμπειρη , πιο ταλαντούχα. Αλλά ο ΟΦΗ προέταξε πάθος και ψυχή, θέληση να ξαναμπεί στο κλαμπ των μεγάλων. Και το κατάφερε γιατί προπονητής και παίκτες κατάλαβαν πια ότι δεν ήταν ένας απλός αγώνας. «Μερικοί λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι θέμα ζωής και θανάτου. Σας διαβεβαιώνω ότι είναι ακόμα πιο σημαντικό» έλεγε ο τεράστιος Μπιλ Σάνκλι. Το πόσο δίκιο είχε το ζήσαμε και μόλις πριν μερικά 24ωρα, με την κατάκτηση του κυπέλου . Μεγάλη επιτυχία, ακόμη πιο σημαντική παρακαταθήκη για την ιστορία και το μέλλον μιας ομάδας που είναι πια ταυτισμένη με το Ηράκλειο και την Κρήτη. Αλλά το ακόμη μεγαλύτερο κατόρθωμα είναι ότι άναψε φωτιά και μεγαλώνει, αυτός ο…πολιτισμός που έρχεται να διδάξει το κλαμπ. Που φέρνει γυναίκες και παιδιά στο γήπεδο, που γέμισε τον Βόλο με αθώες φωνές, όχι με χούλιγκαν και φανατικούς που ακόμη και στο γκολ έχουν γυρίσει την πλάτη τους…
Ο Κόντης πήρε και επίσημα την σκυτάλη από τον Γκέραρντ και μπορεί να γράψει τις δικές του χρυσές σελίδες όχι μόνο για τα επόμενα 15 χρόνια στην ιστορία της επόμενης 20ετίας. Αρκεί να στηριχθεί και να υπάρχει πλάνο μακράς πνοής. Από εκεί ψηλά ο Ευγένιος, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος και ο Πέτρος Βουζουνεράκης σίγουρα θα έχουν μάθει τα νέα και θα τους καμαρώνουν, ενώ και ο Μανόλης Ρασούλης, με τον Μανόλη Λυδάκη μπορεί στον δικό τους παράδεισο να σκαρώσουν ένα νέο ακόμη στιχάκι όπως στην Κρήτη την αγαπημένη/ Η ομάδα η ξακουσμένη…ΟΦΗ, ολέ, ολέ, ολέ..
