Η πρόκληση της Αναγέννησης και η επόμενη ημέρα

Επιτέλους, η Κρήτη θα έχει ξανά εκπρόσωπο στη δεύτερη τη τάξει εθνική κατηγορία, μετά την απουσία που ακολούθησε το τέλος της παρουσίας του Ρεθύμνου. Ο ΟΦΗ, το Ηράκλειο, ο Εργοτέλης δεν βρέθηκαν ποτέ τόσο ψηλά τα τελευταία χρόνια.

Η Αναγέννηση δεν είναι μια ομάδα που εμφανίστηκε ξαφνικά στο προσκήνιο. Τα τελευταία χρόνια πορεύεται με συνέπεια, αξιοπρέπεια και ξεκάθαρο πλάνο, αποτελώντας σημείο αναφοράς για μια περιοχή του Ηρακλείου που πέρασε δύσκολες στιγμές μετά τον καταστροφικό σεισμό. Το μπάσκετ έγινε διέξοδος και η ομάδα κατάφερε να ενώσει μια ολόκληρη κοινωνία γύρω από ένα κοινό όραμα.

Πριν από δύο χρόνια είχε επιχειρήσει ξανά να βρεθεί στην Elite League, όμως τότε οι συνθήκες δεν ήταν οι κατάλληλες. Αυτή τη φορά, η στιγμή ήταν πιο ώριμη. Προσωπικά δεν είμαι υπέρ των wild cards. Θεωρώ ότι η άνοδος πρέπει να κερδίζεται μέσα στο γήπεδο. Από την άλλη, πρόκειται για μια διαδικασία που εφαρμόζεται σε πολλές μπασκετικές διοργανώσεις και δεν μπορούμε να κάνουμε σαν να μην υπάρχει.

Αγωνιστικά έφτασε πολύ κοντά στην άνοδο την περασμένη σεζόν, δύο-τρεις λεπτομέρειες ήταν αρκετές για να της στερήσουν αυτό που θα μπορούσε να είχε κατακτήσει μέσα στο παρκέ.

Το όραμα του Μανόλη Μαραγκάκη παίρνει πλέον σάρκα και οστά. Η περιοχή ζει και αναπνέει για την ομάδα της και η συμμετοχή στην Elite League αποτελεί δικαίωση μιας μακροχρόνιας προσπάθειας.

Από εδώ και πέρα, όμως, αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι.

Η Elite League έχει μεγάλες απαιτήσεις.

Ο σωστός σχεδιασμός, η δημιουργία ενός ανταγωνιστικού ρόστερ, η στελέχωση, η διαχείριση των απαιτητικών ταξιδιών και η οικονομική σταθερότητα θα κρίνουν αν η Αναγέννηση θα καταφέρει όχι απλώς να συμμετάσχει, αλλά να καθιερωθεί στην κατηγορία.

Η πρόκληση είναι μεγάλη, όμως η μέχρι σήμερα πορεία της δείχνει ότι έχει τις βάσεις για να την αντιμετωπίσει.