Πολλά κόμματα, αρκετοί αρχηγοί, μόλις 3 παρατάξεις!

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι γνωρίζουν πως τελειώνει ο στίχος του Σουρή (Ελλάς ηρώων χώρα τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα), αλλά δεν θυμούνται πως αρχίζει.

ΝΑ σας θυμίσω λοιπόν:

«…Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;»

Τι μου ήρθε ο Σουρής τώρα που ξεκινά η εβδομάδα; Τον θυμήθηκα τώρα που η παραγωγή κομμάτων και αρχηγών σε τούτο τον τόπο είναι τόση και τέτοια που δεν μπορούμε να την αφομοιώσουμε! Μπορεί να μην παράγει και τίποτα σπουδαίο πια η χώρα, να έχει αποβιομηχανιστεί τελείως, να χάνει τον πρωτογενή της τομέα -βασικά προϊόντα που παλιότερα τόνωναν την οικονομία δεν υπάρχουν πια- αλλά στις υπηρεσίες, σε άνοιγμα των καφέ και… πολιτικά κόμματα δεν πέφτουμε ούτε λεπτό από τις πρώτες παγκοσμίως θέσεις. Γιατί πραγματικά παράγουμε περισσότερα κόμματα και αρχηγούς από όσα μπορούμε να καταναλώσουμε!

Σε κανονικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες έχουμε τις παρατάξεις που κατά καιρούς εκλέγουν τους αρχηγούς τους. Και κανένας δεν είναι υπεράνω του κόμματος, που εκπροσωπεί την παράταξη. Εδώ είναι λίγο διαφορετικά. Ο καθένας μπορεί να ονειρευτεί τον εαυτό τον ως μέγιστο ηγέτη και να κάνει ένα κόμμα. Εάν μπορούσε να μετρήσει κάποιος ιστορικός τα κόμματα που έχουν δημιουργηθεί από καταβολής ελληνικού κράτους θα χάσει το μυαλό του. Εκατοντάδες μικροί και μεγάλοι αρχηγοί πέρασαν από τούτο τον τόπο με σκοπό να τον σώσουν. Λίγοι τα κατάφεραν να… διασωθούν και όχι βέβαια να μας σώσουν κι εκείνοι μόνο όταν μετά την ίδρυση ενός κόμματος προσχώρησαν σε μια παράταξη. Οι υπόλοιποι εξαφανίστηκαν!

Οπότε μην έχετε αυταπάτες. Τα κόμματα που φτιάχνονται τώρα είναι εντελώς προσωποπαγή, δεν έχουν παραταξιακό χαρακτήρα, δεν μπορούν να σταθούν πουθενά εκτός κι αν… μπορέσουν, εάν έλθει η στιγμή να γκαβατζάρουν ένα κρίσιμο χώρο. Να εκπροσωπήσουν μία παράταξη, δηλαδή τις πραγματικές γραμμές στην κοινωνία, τάξεις και συμφέροντα. Όταν αποτύχουν θα βουλοπλέουν μεταξύ του να μπουν ή όχι στη Βουλή. Το είδαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είχε εν τέλει ρίζες στην κοινωνία, αλλά εκμεταλλεύτηκε την κρίση και βγήκε στον αφρό, αλλά διαλύεται εις τα εξ’ων συνετέθη, το είδαμε με άλλα κομματίδια της Αριστεράς, το είδαμε με δεξιά και ακροδεξιά μορφώματα που απλώς εμφανίζονται ως κομήτες και μετά… εξαφανίζονται με διαστρική ταχύτητα. Εάν πχ ο Σαμαράς, ο Τσίπρας, η Καρυστιανού κλπ θα καταφέρουν να εκπροσωπήσουν σταθερά και σε βάθος χρόνου μια κοινωνική απαίτηση θα κινηθούν παραταξιακά, εάν απλώς αντιστοιχήσουν το εκλογικό ποσοστό με τον θυμό και την εκδίκηση τότε θα είναι… επίπεδο Σουρή η παρουσία τους.

Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Παράταξη είναι αυτή της Δεξιάς που εκπροσωπεί η ΝΔ σταθερά, παράταξη είναι η Αριστερά που έχει το ΚΚΕ με αυτή την εκλογική βάση, παράταξη ήταν και το ΠΑΣΟΚ μέχρι να συκοφαντηθεί, να αυτομαστιγωθεί και να κινδυνεύσει να εξαφανιστεί. Αλλά επανήλθε. Τώρα που πήρε τα πάνω του τα γνωστά συμφέροντα έχουν αποφασίσει να φτιάξουν κάτι άλλο. Ο καιρός και ο ψηφοφόρος θα δείξουν τι θα συμβεί!