Πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη ταλαιπωρημένων ανθρώπων

H πολύκροτη υπόθεση της δημιουργίας δομής προσωρινής φιλοξενίας (ή κράτησης) μεταναστών στο Ηράκλειο, εξελίσσεται σε ένα κολοσσιαίο φιάσκο.

Όπως είναι γνωστό, μετά από μήνες συζητήσεων, πισωγυρισμάτων και αδιεξόδων, τις τελευταίες εβδομάδες το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής είχε καταλήξει σε κτίριο στην περιοχή των Μαλάδων, ιδιοκτησίας της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Ηρακλείου.

Αρχικά, ενώ η πληροφορία στα δημοσιογραφικά γραφεία είχε φτάσει νωρίς, οι τοπικοί φορείς (που σίγουρα θα είχαν κι εκείνοι πληροφορηθεί την επιλογή του Υπουργείου), κατά το κοινώς λεγόμενο ...έκαναν την πάπια.

Μόνο μετά τις έντονες και μαζικές αντιδράσεις των κατοίκων, ξεκίνησαν τα ομόφωνα ψηφίσματα στο δημοτικό και το περιφερειακό συμβούλιο και οι δηλώσεις Δημάρχου και Περιφερειάρχη κατά της δημιουργίας δομής στις Μαλάδες,  με κάποια λογικά επιχειρήματα και κάποια στα όρια του αστείου (όπως π.χ. η επιβάρυνση του κυκλοφοριακού!).

Για να έρθει τελικά η ανακοίνωση της ΕΑΣΗ να βάλει τέλος σε αυτήν την υπόθεση.

Στο σύντομο και πολύ ξεκάθαρο κείμενο της ανακοίνωσης η Ένωση τονίζει ότι δεν έχει υπογράψει καμία συμφωνία και δεν προτίθεται να υπογράψει, εξαιτίας των αντιδράσεων αλλά και της αδιαφορίας: “ από όλους αυτούς που θα έπρεπε να είναι αρωγοί στην επίλυση αυτού του πολύ σημαντικού προβλήματος”.

Και παρακάτω: “ Από την πρώτη στιγμή των συζητήσεων μας, ξεκαθαρίσαμε στο Υπουργείο ότι δεν μπορούμε μόνοι μας να σηκώσουμε αυτό το τεράστιο βάρος της απόφασης, ζητώντας τη στήριξη από τους τοπικούς φορείς που στην αρχή είπαν «ναι» , αλλά στη συνέχεια υπό το βάρος του κοινωνικού και πολιτικού κόστους, εξαφανίστηκαν”.

Οι κατηγορίες για υποκρισία, διπροσωπία και ευθυνοφοβία είναι βαριές και πάνε προς συγκεκριμένη κατεύθυνση: Δήμο – Περιφέρεια, ίσως και τοπικούς βουλευτές. Ο πρόεδρος της ΕΑΣΗ προφανώς θα πρέπει α εξηγήσει τι εννοεί.

Εντωμεταξύ όμως με την λύση των Μαλάδων να “καίγεται” οριστικά και τους μετανάστες να καταφθάνουν κατά εκατοντάδες στον νότο της Κρήτης, οδεύουμε ξανά σε ένα καλοκαίρι κατά το οποίο θα δούμε εικόνες ανθρώπων στοιβαγμένων σε απαράδεκτες συνθήκες ή αραδιασμένων κάτω από τον ήλιο σε ανοιχτούς, κοινόχρηστους χώρους,

Με ευθύνη όλων. Του Υπουργείου πρωτίστως, μα και της Αυτοδιοίκησης που επιμένει να κρύβει το κεφάλι στην άμμο. Η ανακοίνωση της ΕΑΣΗ καταλήγει: “Ας βρουν λοιπόν εκείνοι που περίμεναν από την Ένωση Ηρακλείου να βγάλει το φίδι από την τρύπα, κατάλληλο χώρο να στεγάσουν χίλιες ψυχές. Αλίμονο αν δεν μπορούν…”.

Και έχει δίκιο. Αλίμονο αν δεν μπορούν στα αλήθεια ο Δήμος Ηρακλείου, οι δήμοι του νομού, η Περιφέρεια Κρήτης, η -εκκωφαντικά – απούσα ΠΕΔ Κρήτης να συνεργαστούν για να βρουν και να υποδείξουν στο Υπουργείο μια αξιοπρεπή λύση.

Δεν θέλουν. Δεν θέλουν την “καυτή πατάτα”, δεν θέλουν το πολιτικό κόστος. Αντί να αναλάβουν το βάρος που τους αναλογεί, υποδύονται τους έκπληκτους (ενώ ήξεραν) και τους διαμαρτυρόμενους. Και αντί να βγουν μπροστά, σέρνονται πίσω από τις εξελίξεις, κολακεύοντας τα κρυφορατσιστικά ένστικά των τοπικών κοινωνιών.

Που δεν είναι και τόσο κρυφά βέβαια, διότι ακόμα κι αν υπάρχουν δεδομένα και υπαρκτά προβλήματα σε μια επιλογή και εύλογες ανησυχίες, η αφετηρία των αντιδράσεων δεν είναι το κυκλοφοριακό, είναι πάντα μα πάντα το “δεν τους θέλουμε εδώ”. Με όσα “όχι επειδή είμαστε ρατσιστές μα επειδή…” κι αν συνοδευτεί, η αρχική θέση παραμένει κοινή σε όλες τις περιοχές της Κρήτης.

Εν κατακλείδι: μικροπολιτικά παιχνίδια έτσι κι αλλιώς παίζονται – δυστυχώς – καθημερινά στις πλάτες μας.

Μικροπολιτικά παιχνίδια στις πλάτες απελπισμένων ανθρώπων όμως, αυτό ναι, αποτελεί ένα άλλο είδος κυνισμού, υποκρισίας και ανηθικότητας.