Ελληνικές επιχειρήσεις ναι, ελληνικές ομάδες όχι!

Δεν υπάρχει σοβαρός και μετριοπαθής Έλληνας φίλαθλος, που να αγαπάει το μπάσκετ και τον αθλητισμό που να μην χάρηκε με τη νίκη του Ολυμπιακού και την κατάκτηση της Ευρωλίγκας. Το ίδιο θα… πάθαινε με τη νίκη οποιασδήποτε ελληνικής ομάδας, με την επιτυχία όποιου Έλληνα κατακτά την κορυφή. Ο Ολυμπιακός είναι τέταρτη φορά πρωταθλητής Ευρώπης και άπαντες(οι σώφρονες) συμμεριζόμαστε τη χαρά τους. Στο αγωνιστικό επίπεδο μάλιστα θα προσέθετα ότι ο Ολυμπιακός το άξιζε και αποδείχθηκε όλη τη χρονιά, είχε χτιστεί με συνέπεια γι αυτό και δεν έκανε τα λάθη των παρελθόντων ετών που τον έστελναν στην πηγή και δεν έπινε νερό.

Τώρα ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να πάθει… Παναθηναϊκό όπως είχε πάθει…Ολυμπιακό ο 7στερος Παναθηναϊκός.

Η αλαζονεία του Ολυμπιακού στα πέτρινα χρόνια των πρασίνων έκανε τον Γιαννακόπουλο να το ξανασκεφτεί και να φτιάξει μια ομάδα που στην πρώτη κιόλας χρονιά τα πήρε σχεδόν όλα. Και μετά αντί στην πράσινη πλευρά να επικρατήσει σύνεση, ταπεινότητα και σεμνότητα κυριάρχησε η οίηση και η πλεονεξία. Και τα αποτελέσματα τα είδαμε. Ο Ολυμπιακός πήρε την κούπα μέσα στο σπίτι του αιώνιου αντιπάλου του! Ε, είναι… ηδονή όσο κι αν πονάει κάποιους που έβλεπαν την ομάδα του Παναθηναϊκού να παραπαίει…

Αλλά ας αφήσουμε τα αγωνιστικά και οπαδικά αισθήματα, υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι ημών να ασχοληθούν. Και να αναλύσουν το πώς έφτασε στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου η ελληνική ομάδα.

Είπα… ελληνική ομάδα; Από που κι ως που; Είναι ελληνικές ομάδες αυτές που μας εκπροσωπούν στα πρωταθλήματα- κυρίως του μπάσκετ και του ποδοσφαίρου; Δύσκολο να το πεις, ακόμη πιο δύσκολο να το πιστέψεις. Ο Ολυμπιακός (ευτυχώς με Έλληνα προπονητή) χθες στον τελικό χρησιμοποίησε για πολύ λίγο…έναν Έλληνα παίκτη(τον αρχηγό του) και ένα βαφτισμένο Έλληνα, ο δε Παναθηναϊκός στην τελευταία σειρά των play-off 2-3 Έλληνες κι αυτούς για πολύ λίγα λεπτά! Ελληνικές επιχειρήσεις ναι, ελληνικές ομάδες δεν τις λες! Και θα πει κάποιος τι ψάχνεις τώρα σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο, σε ένα αθλητισμό που έγινε μπίζνες και δεν υπολογίζει τίποτα από σημαίες, φανέλες, αθλητικά ιδεώδη… Μα, εδώ είναι το πρόβλημα. Κινδυνεύει να χαθεί ο πυρήνας αυτής της αθλητικής σόου μπιζ που στηρίζεται στο φίλαθλο-οπαδικό πνεύμα που δημιουργεί στρατιές ανθρώπων που στηρίζουν μετά την μηχανή παραγωγή χρήματος. Εάν εκλείψουν αυτοί, τι θα κάνουν οι επιχειρηματίες του αθλητισμού; Δεν αναφέρομαι φυσικά στην αποψίλωση των εθνικών ομάδων, στην παραγωγή παικτών, στην ανάπτυξη του αθλητισμού, γιατί όλα αυτά είναι πλέον για εκείνους ψιλά γράμματα. Ενδιαφέρουν μόνο τα νούμερα, οι πωλήσεις, τα τηλεοπτικά δικαιώματα… Εκατομμύρια που αλλάζουν χέρια, αρκεί να είναι κάποιοι που πληρώνουν από το υστέρημά τους… Αλλά πόσο ακόμη θα αντέξει ο θεατής; Το είχε θέσει ο τεράστιος Ουμπέρτο Έκο ακόμη πιο απλά: «Εάν η άσκηση είναι υγεία, όπως υγεία είναι η σωστή διατροφή, τα σπορ σαν θέαμα είναι η φενάκη της υγείας». Οπότε… δίνεις λάθος φάρμακο σε ένα ήδη άρρωστο, τον έχεις χάσει και δεν το ξέρεις!

Ξέρω την απάντηση: Μα , είναι ο καπιταλισμός… ηλίθιε. Αυτός τα κάνει όλα και έχει εξαφανίσει κάθε είδους ρομαντισμό. Όλα στον βωμό του κέρδους. Σοβαρό επιχείρημα εάν δεν υπήρχε η Αμερική και το μπάσκετ της. Εκεί υπάρχει μια ιεράρχηση, που ξεκινά από το σχολικό , στο κολεγιακό και καταλήγει στο ΝΒΑ (για το μπάσκετ) .Οι Αμερικάνοι έχουν στήσει το πιο κερδοφόρο, σκληρά επιχειρηματικό και πιο… σοσιαλιστικό μοντέλο στον παγκόσμιο αθλητισμό! Παρεμβαίνουν οι λίγκες, έχουν επιβάλλει κανόνες στην επιλογή των ντραφτς, έχουν προβλέψει salary cap, αυστηρά όρια για κάθε ομάδα. Έχεις πολλά λεφτά ως ιδιοκτήτης; Καλά κάνεις, αλλά δεν μπορείς να αγοράσεις… πρωταθλήματα! Το ακριβώς αντίθετο που κάνουν οι ομάδες (και οι δικές μας…) στην ευρωλίγκα. Στις ΗΠΑ υπάρχει πλαφόν που δεν μπορείς να ξεπεράσεις. Και γι αυτό δεν βλέπετε όλους τους αστέρες μαζεμένους σε μια ομάδα του ΝΒΑ… Δυστυχώς η Ευρώπη και η Ελλάδα είναι ακόμη πίσω. Λένε ότι θα το επιβάλουν κι εδώ. Αλλά αργούν και μπορεί να τους ξεπεράσουν οι εξελίξεις. Και τότε θα καταρρεύσει το σαθρό οικοδόμημα.