Στην περίπτωση δημιουργίας μέσου σταθερής τροχιάς στην Κρήτη ισχύει ένα ιδιότυπο παράδοξο. Βρισκόμαστε στο σημείο «μηδέν», έχοντας όμως διανύσει μια μακρά διαδρομή. Από τον χλευασμό ενός οραματικού έργου για το νησί, φτάσαμε σήμερα να συζητάμε με όρους ρεαλισμού. Και αυτό από μόνο του συνιστά πρόοδο.
Χωρίς εγκρίσεις, χωρίς εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις, χωρίς καν μια ώριμη προμελετητική διαδικασία, η προοπτική σιδηροδρομικού δικτύου παραμένει –τυπικά– θεωρία επί χάρτου. Ωστόσο, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, δεν αντιμετωπίζεται ως ανέκδοτο. Αντιθέτως, τίθεται στο τραπέζι με επιχειρήματα, με συγκρίσεις, με αναφορές σε βιώσιμα μοντέλα και σε συγκεκριμένες ανάγκες.
Στην άκρη του τούνελ αχνοφαίνεται μια αχτίδα αισιοδοξίας. Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Από την πρώτη ιστορική καταγραφή το 1880 και την πρώτη προκήρυξη μελέτης το 1903, πέρασαν περισσότερα από 120 χρόνια για να φτάσει η Κρήτη σε μια αφετηρία ουσιαστικής διεκδίκησης.
Το υπεραιωνόβιο αίτημα για σιδηρόδρομο επιστρέφει περιοδικά στον δημόσιο διάλογο, μόνο και μόνο για να ξεθωριάσει ξανά. Σήμερα, όμως, οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Καταλύτης για την αναζωπύρωση της συζήτησης αποτελεί η κατασκευή του νέου αεροδρομίου στο Καστέλι. Πρόκειται για ένα έργο που αναμένεται να αλλάξει τον χάρτη των μετακινήσεων στο νησί. Σε συνδυασμό με τη ραγδαία αύξηση της επισκεψιμότητας, τις νέες τουριστικές επενδύσεις και τις λιμενικές υποδομές που σχεδιάζονται ή υλοποιούνται, δημιουργείται μια νέα πραγματικότητα.
Μετά και τις πρόσφατες κυβερνητικές εξαγγελίες για επενδύσεις ύψους 10 δισ. ευρώ στο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας – με την Κρήτη εκτός σχεδιασμού -, το αίτημα επανέρχεται με μεγαλύτερη ένταση. Άλλωστε, και ο υπουργός Υποδομών Χρίστος ∆ήµας δήλωσε πρόσφατα στην Κρήτη ότι αποτελεί προτεραιότητα το μέσο σταθερής τροχιάς στο νησί, με έμφαση στη σύνδεση του νέου αεροδρομίου με το Ηράκλειο.
Τελικά η απόσταση από τη χλεύη στον ρεαλισμό είναι ένας δρόμος γεμάτος … λεφτόδεντρα, που θα έλεγε και ένας πρώην υπουργός.
