Αγαπητοί μου φίλοι, πολλές φορές ακούς πολλούς να λένε θαυμάζω τον τάδε ή την τάδε. Όμως, το ζητούμενο είναι αν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει θαυμασμός και το γιατί θαυμάζουν αυτόν ή αυτήν που θαυμάζουν και γιατί νιώθουν την ανάγκη να ομολογήσουν για κάτι, ότι είναι θαυμαστό, φωτεινό και ιδιαίτερο.
Συγκεκριμένα, στην δήλωση του θαυμασμού για το κάθε πρόσωπο, θα υπάρχει νόημα και ουσία μονάχα αν πληρούνται ορισμένα αξιακού χαρακτήρα στοιχεία ή καλαισθησίας, που στην προκειμένη θα είναι δυνατόν να δικαιολογούν τον όποιο θαυμασμό.
Για παράδειγμα, να θαυμάζεις έναν καλλιτέχνη (που είναι καλλιτέχνης) που προσφέρει σε ότι αφορά τη μουσική του, την ερμηνεία του, την υποκριτική τέχνη, τη σάτιρα, την ζωγραφική, την γλυπτική και πολλά άλλα πεδία… επειδή αγγίζει προσωπικές ή κοινωνικές ευαισθησίες μέσα από το έργο του ή στέλνει μηνύματα ποικίλων χαρακτηριστικών εκμεταλλευόμενος θετικά το ταλέντο του και τη χρήση αυτού.
Διαφορετικά, το γεγονός ενός θαυμασμού για «καλλιτέχνες» που προβάλλουν και υμνούν τη βία, τα ναρκωτικά, τη σεξουαλική εκμετάλλευση, τη χυδαιότητα, την υποτίμηση των γυναικών, τα μεθύσια και τα γκάζια στα φτιαγμένα αυτοκίνητα…. τότε εκεί, κατ’ εμέ πρόκειται για αλλοίωση της πραγματικής έννοιας και ερμηνείας του θαυμασμού.
Να θαυμάζεις ένα γυναικείο πρόσωπο για τη σπουδαιότητα του, τις απόψεις, το λόγο του, τις αρχές, την πρακτική και το έργο, για όλα όσα πρεσβεύει και κυρίως ένα άτομο (μια γυναίκα) που διαθέτει προσωπικότητα και μπορεί να σταθεί σε κάθε συνθήκη. Ένα γοητευτικό και ερωτεύσιμο πρόσωπο (με θηλυκότητα, αυθεντική ομορφιά εσωτερική και εξωτερική), που εκπέμπει φωτεινότητα και λάμψη και ταυτόχρονα διακρίνεται από ταπεινότητα. Δηλαδή, ένα προσγειωμένο πρόσωπο που δεν χρειάζεται να κάνει κάτι ή να υπερβάλλει για να προκαλέσει το θαυμασμό… το θαυμάζεις γι’ αυτό που είναι και για την αλήθεια του.
Διαφορετικά, ένας θαυμασμός για τα άκρα… δηλαδή, για κοπέλες που προβάλλουν δημόσια τη γύμνια του σώματος για να προκαλέσουν (και κυκλοφορούν σχεδόν τσιτσίδι ή ημίγυμνες) ή άλλες υμνήτριες ακραίου συντηρητισμού που λειτουργούν υπό ένα πλαίσιο περιορισμών, θρησκοληψίας ή κάθε είδους ιδεοληψίας και παραλογισμού, εκεί θεωρώ ότι ο θαυμασμός πάσχει.
Να θαυμάζεις έναν πολιτικό που διακρίνεται για τη μετριοπάθεια του, τη δημοκρατικότητα, την πολιτική οξυδέρκεια, την ηθική του, τη διαλλακτικότητα, τον λόγο του, τη ρητορική δεινότητα, τη διαλεκτική ικανότητα, τη κριτική σκέψη, την ανοιχτή οπτική και το όραμα, τη δίκαιη στάση και συμπεριφορά, τις γνώσεις του, την καθαρότητα του σε όλα τα επίπεδα, την αγάπη και το γνήσιο ενδιαφέρον του για τα θέματα της κοινωνίας και τον λαό. Έναν πολιτικό που δύναται να εμπνεύσει με το έργο και την προσωπικότητα του.
Διαφορετικά, ένας θαυμασμός για κάποιον πολιτικό με αλαζονεία, ανηθικότητα, ύφος εκατό καρδιναλίων, θρασύτητα και θρασυδειλία, έλλειψη αντικειμενικών προσόντων, πολιτικό νταηλίκι ή με ανάμειξη του ονόματος του σε σκανδαλώδης και σκιώδεις (αδιαφανείς) υποθέσεις, λατρεία για την προβολή και τη δημοσιότητα και όχι την ουσία, τότε ένας τέτοιος θαυμασμός δεν θεωρείτο μόνο λανθασμένος… αλλά θεωρώ πως πρέπει να εκλαμβάνεται ως βαθύτατα προβληματική διάσταση ισονομίας της δημοκρατίας και βαθιά ντροπή.
Γενικότερα, να θαυμάζεις τους πραγματικά ταπεινούς ανθρώπους (ανεξαρτήτως φύλου, επαγγέλματος ή ιδιότητας) και τους περήφανους αγωνιστές της ζωής που δεν σταματούν να μάχονται και να προσφέρουν με αξιοπρέπεια, παρά τις όποιες αντιξοότητες. Ανθρώπους που μπορεί να είναι οι πρώτοι των πρώτων σε αυτό που επιτελούν, κι όμως αισθάνονται και λειτουργούν ως οι τελευταίοι των τελευταίων.
Για παράδειγμα, ανάμεσα σε έναν καλοντυμένο κύριο με επίσημο ντύσιμο και γυαλισμένα παπούτσια, που τυγχάνει να γνωρίζεις ότι εμπλέκεται σε παράτυπες ή παράνομες δραστηριότητες και σε έναν κύριο φτωχικά ντυμένο με πολυκαιρισμένα παπούτσια, ο οποίος γνωρίζεις ότι είναι άνθρωπος του μόχθου και της βιοπάλης… τότε, να θελήσεις να θαυμάσεις το ντύσιμο και την παρουσία του δεύτερου. Όσο κι αν ξενίζει, η ενδυμασία του δεύτερου είναι πιο ακριβή… γιατί φοράει τα καθαρά ρούχα της εντιμότητας, κι αυτά τα ρούχα είναι και πρέπει να θεωρούνται πανάκριβα και ζηλευτά από όλους μας.
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, το γεγονός του θαυμασμού είναι πολύ σημαντικό, γιατί ενέχει και χαρακτήρα παραδειγματισμού ή ενίοτε και μιμητισμού. Άρα, χρειάζεται τεράστια προσοχή και συναίσθηση ποιο πρόσωπο θα ξεχωρίσουμε ώστε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και ποιο πρόσωπο θα επιλέξουμε ώστε να υποκλιθούμε στις αρετές και το θαύμα που προβάλλει και εκπέμπει… με τα λόγια, τις πράξεις, την παρουσία και την μέσα και έξω λάμψη του.
Προσωπικά, μπορώ να θαυμάζω – κατά περίσταση και περίπτωση – καλλιτέχνες, πολιτικούς, δικαστικούς, δημοσιογράφους, ιερωμένους και απλούς ήρωες της καθημερινότητας, με την έννοια ότι τους τιμώ και τους εκτιμώ… αλλά την ειλικρινή και βαθιά υπόκλιση θαυμασμού θα την έκανα μονάχα σε ένα ξεχωριστό και αιώνιο γυναικείο βλέμμα (που πληροί όλα τα θετικά και τα σπουδαία που προαναφέρθηκαν), με τη συνοδευτική ομολογία και δήλωση: Ζω… για να σε θαυμάζω.
