Αγαπητοί μου φίλοι, με αυτό το κείμενο επανέρχομαι συμπληρωματικά σε ένα θέμα που έχει αναλυθεί και σε παλαιότερο πεδίο αρθρογραφίας μου, αλλά θεωρείται κατ’ εμέ χρήσιμη η περαιτέρω ανάλυση του. Διαβάζω συχνά σε αναρτήσεις στο διαδίκτυο ή από συζητήσεις με διάφορα πρόσωπα σε πρότερο χρόνο… που λένε αγάπα τον τάδε ή συγχώρεσε τον τάδε, σκόρπα αγάπη και αγάπα όλο τον κόσμο. Κι εγώ ο ίδιος, έχω προβεί κατά καιρούς σε τέτοιου είδους και χαρακτήρα αναδημοσιεύσεις.
Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι ακριβώς και δεν μπορεί να είναι έτσι. Πείτε μου εσείς, υπάρχει άνθρωπος που αγαπά όλο τον κόσμο και όλους τους ανθρώπους. Πραγματικά, πολύ δύσκολο έως αδύνατο για να βρεθεί κάποιος. Κι αυτό, γιατί είμαστε διαφορετικές προσωπικότητες και χαρακτήρες… με τα ενδιαφέροντα του, τις απόψεις και τις πεποιθήσεις του ο καθένας… και δεν γίνεται να ταιριάζουν όλοι με όλους. Και βεβαίως, δεν είναι κατακριτέο και δεν πρέπει να θεωρείται και να εκλαμβάνεται ως κατακριτέο.
Σίγουρα, η εκτίμηση – η συμπάθεια – ο σεβασμός – η συνεργασία μπορεί να υπάρξουν σε κοινό προσανατολισμό… ακόμα και η συγχώρεση για κάποιον που σε έβλαψε. Όμως, το να αγαπήσεις είναι τελείως διαφορετική υπόθεση γιατί θέλει να το νιώσεις πραγματικά και από ψυχής. Αν δεν το νιώσεις, δεν γίνεται.
Έτσι, ο καθένας αγαπά όπως αισθάνεται και όπως νιώθει και επιλέγει τα πρόσωπα που θα δώσει και θα προσφέρει την αγάπη του. Δεν μπορεί να τον αναγκάσει και να τον εξαναγκάσει κανείς για κάτι διαφορετικό. Και όσοι κουνούν το δάχτυλο για το αντίθετο, αν τους ρωτήσεις και πουν ότι αισθάνονται το ίδιο για όλους τους γύρω τους… τότε ψεύδονται σε απόλυτο βαθμό, συνειδητά ή μη.
Για παράδειγμα, σε όλες τις κοινωνικές διαστάσεις και εργασιακά πεδία συμβαίνει να συναντήσει κάποιος ανταγωνισμούς και έριδες (δεν είναι όλοι αγαπημένοι ή ενωμένοι μεταξύ τους ή όλα ρόδινα). Ακόμα και στους κόλπους της Εκκλησίας, που είναι ο κατεξοχήν χώρος αγάπης και ομόνοιας δεν ταιριάζουν όλοι οι ιερωμένοι και κληρικοί με όλους. Και δεν το αναφέρω ως κάτι αρνητικό ή ως κατηγορία, αλλά ως διαπίστωση.
Επίσης, πείτε μου εσείς ξανά (ρητορικό ερώτημα)… αν κάποιος εγκληματήσει και δολοφονήσει το παιδί ενός άλλου ανθρώπου ή ένα κοντινό του πρόσωπο… ο δεύτερος γίνεται να αγαπήσει τον πρώτο. Βεβαίως, υπάρχει περίπτωση να συγχωρήσει και να τον αφήσει στη δίκαιη κρίση των αρχών της δικαιοσύνης ή και στον Θεό. Όμως, να τον αγαπήσει είναι σχεδόν ακατόρθωτο… και ανθρώπινο θα έλεγα.
Άρα, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση ο οποιοδήποτε να αισθάνεται ενοχικά ή μειονεκτικά επειδή δεν έχει καταφέρει να αναπτύξει την ικανότητα ώστε να τους αγαπήσει όλους ή να αισθανθεί το ίδιο με όλους. Δεν είναι εγχείρημα καθημερινό και εφικτό. Κάτι τέτοιο, χρειάζεται διαρκή αγώνα, αφοσίωση, πίστη, αγόγγυστη προσπάθεια και αυταπάρνηση. Απαιτεί να νικήσεις και να υπερνικήσεις τον εγωισμό, τον φθόνο, τον ανταγωνισμό και κάθε λογής αρνητική σκέψη. Να δουλέψεις βαθιά με τον εαυτό σου και τη ψυχή σου την ίδια και να έρθεις κατ’ αντιπαράσταση (να συγκρουστείς) με όλους τους φόβους, τα πάθη και τους εφιάλτες σου. Είναι αναγκαίο να γίνεις και να νιώσεις ένα με την πανανθρώπινη αγάπη, για να τους αγαπήσεις όλους. Όμως, είμαστε άνθρωποι.
Γι’ αυτό, η αρχική τοποθέτηση της προτροπής σκόρπα αγάπη στον καθένα… βεβαίως με βρίσκει σύμφωνο, αλλά θεωρώ ότι δεν γίνεται σε ένα σύνολο κοινωνίας να αγαπηθούν όλοι με όλους. Να είναι αλληλέγγυοι και υποστηρικτικοί γίνεται – ως μια μορφή αγάπης – υπό τον χαρακτήρα της συμπαράστασης και της ενσυναίσθησης. Όμως, για να αγαπήσεις εν συνόλω και στην πράξη… χρειάζεται – όπως προαναφέρθηκε – εργασία σε βάθος χρόνου, ψυχής και νοήματος. Κάτι, που ελάχιστοι μπορούν να το καταφέρουν, ενώ όσοι το κατάφεραν (στη σύγχρονη κοινωνία) ίσως να έχουν Αγιοποιηθεί ήδη ή θα Αγιοποιηθούν σίγουρα.
Ξέρετε, υπάρχουν και αρκετοί που λένε «ότι όσο ζω… την αγάπη μου, τη δίνω και την προσφέρω όπως αισθάνομαι». Κατ’ εμέ, αυτό δεν είναι εγωιστικό. Η δήλωση αυτή δεν σημαίνει ότι αδικώ κάποιον, τον εχθρεύομαι, πράττω σε βάρος του και ενάντια ή ότι είμαι ανήθικος ή κακός ως άνθρωπος, αλλά αφορά στο τι νιώθω ειλικρινώς. Έτσι, θα ήταν μέγα λάθος για τη στάση μου αυτή να αισθάνομαι άσχημα, υπόλογος ή να θεωρούμαι κατηγορούμενος. Γιατί, κι από τη στιγμή που δίνεις αγάπη και προσφέρεις αγάπη έστω σε ένα πρόσωπο ή σε λίγα πρόσωπα… σημαίνει ότι έχεις και υπάρχει (κατοικεί) μέσα σου το στοιχείο της αγάπης. Κι αυτό, είναι κάτι το υπέρτατο και μοναδικό.
