Τον απόηχο της χθεσινής συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν, στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ σχολίασε στον Περιφερειακό Τηλεοπτικό Σταθμό CRETA και στην εκπομπή Live με την Αντιγόνη, ο Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου Κώστας Υφαντής.

Ο κ. Υφαντής σχολίασε ότι η εν λόγω συνάντηση ήταν σημαντική, όμως οι προσδοκίες ήταν χαμηλές. «Δεν υπήρχε κάποια πλατφόρμα που να επιτρέπει μεγαλύτερη αισιοδοξία. Το πρώτο μέλημα ήταν να δούμε αν σε αυτό το επίπεδο, των αρχηγών των δύο χωρών, θα μπορούσε να ξεκλειδώσει ένα κανάλι επικοινωνίας, που είναι πάντα χρήσιμο κυρίως όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Είναι αρκετό αυτό για να προσδώσει ένα μομέντουμ που χρειάζονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, μετά τα όσα περάσαμε τα τελευταία δύο χρόνια. Νομίζω πρέπει να περιμένουμε, δεν ήταν μια συνάντηση που κάποιοι προσδοκούσαν να βρεθούν λύσεις, σημεία που θα μας επιτρέψουν να συζητήσουμε ζητήματα που απασχολούν τις δύο χώρες. Το ζήτημα είναι να ήμασταν σε θέση να εμπεδώσουμε για κάμποσο καιρό ακόμη αυτή την περίοδο χαμηλής έντασης και αποκλιμάκωσης και όσον τα πράγματα προχωρήσουν να δούμε αν αρχίσει να εμπεδώνεται ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Εκεί βρισκόμαστε, ήταν μια συνάντηση που αν δε γινόταν καθόλου ενδεχομένως, τα αποτελέσματα να ήταν χειρότερα». 

Πρόσθεσε δε, πως αυτή η τετ α τετ συνάντηση χωρίς αντιπροσωπείες, ήταν επιθυμία της τουρκικής πλευράς. «Το ίδιο τετ α τετ, είχε και με τον Γάλλο πρόεδρο αλλά και τον Αμερικανό. Αν αυτό ισχύει, ότι ήταν επιθυμία του Τούρκου προέδρου, πρώτον ήταν καλό, υπήρξε περισσότερος χρόνος να συζητήσουν οι δύο τους, δείχνει όμως ότι θεωρεί ότι αυτός – από πλευράς Τουρκίας, είναι ο μόνος διαπραγματευτής, ο μόνος που μπορεί πραγματικά να συζητάει και να βρει λύσεις στα προβλήματα». 

Ο κ. Υφαντής επεσήμανε, πως οι δηλώσεις του Τούρκου προέδρου, του Αμερικανού και του Γάλλου, ήταν εξαιρετικά συγκρατημένες. «Υπήρξε ένα καλό κλίμα, τι άλλο θα μπορούσε να ειπωθεί; Με τι διάθεση προσήλθε ο Τούρκος πρόεδρος στη συνάντηση με το Τζο Μπάιντεν; Αν κρίνουμε από ότι είχε προηγηθεί, υπήρξε μια συγκεκριμένη ατζέντα, η οποία είχε προαναγγελθεί. Η Τουρκία ήθελε να δείξει ότι παραμένει ένας κρίσιμος παράγοντας και ένας χρήσιμος εταίρος για τα αμερικανικά συμφέροντα και τα συμφέροντα της δύσης συνολικά. Φαντάζομαι θα μίλησαν για το Αφγανιστάν και τη διάθεση της Τουρκίας να παραμείνει στην περιοχή στρατιωτικά και έτσι να λειτουργήσει ως υποκατάστατο στην βεβαιότητα της αμερικανικής στρατιωτικής αποχώρησης από την περιοχή. Θα μίλησαν για το ρόλο το σταθεροποιητικό που η Τουρκία παίζει και μπορεί να παίξει και αλλού. Είναι αυτά αρκετά για να καταστήσουν την Τουρκία στα μάτια των αμερικανών ένα χρήσιμο εταίρο; Νομίζω δεν είναι αρκετά. Η Τουρκία θα επιμείνει θα βάλει κι άλλα πράγματα στο τραπέζι. Αλλά όσο το ζήτημα των S 400 και ο εναγκαλισμός με τη Ρωσία παραμένει στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας η καχυποψία και η έλλειψη εμπιστοσύνης θα είναι αυτή που χαρακτηρίζει τις σχέσεις. Όλα περνούν από την απόφαση της Τουρκίας να προσαρμοστεί».