Ξαφνικά γίναμε ρατσιστές στην Κρήτη;

Ποτέ μα ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δεν υπήρξε τόση και τέτοια υπερπληροφόρηση στον κόσμο, ποτέ δεν έτρεχε τόσο γρήγορα η διάδοση της είδησης. Τα νέα κυκλοφορούν με ταχύτητα που το μυαλό μας δεν μπορεί να αφομοιώσει. Ο ανθρώπινος νους είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να μπορεί να ενσωματώσει συγκεκριμένο όγκο πληροφορίας και σε συγκεκριμένο χρόνο. Για να αλλάξει αυτό πρέπει να περάσουν χρόνια, να μεταλλαχθεί το DNA μας, να μεσολαβήσει και μια καταλυτική παρέμβαση, πιθανότατα της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Γι αυτό και μόνο γι αυτό θεωρώ πως η ζωή μας είναι πλέον αντιφατική. Ξέρουμε τα πάντα και δεν γνωρίζουμε τίποτα! Έχουμε την πληροφορία, αλλά δεν έχουμε τη γνώση. Ο εγκέφαλος βομβαρδίζεται με απίστευτες λεπτομέρειες κάθε γεγονότος και κάθε δράματος, αλλά δεν μπορεί να αναλύσει, να εμβαθύνει. Δεν προλαβαίνει. Δεν είναι φτιαγμένος για τέτοια data. Ο κόσμος μίκρυνε τόσο, αλλά το μυαλό μας δεν μεγάλωσε για να τον χωρέσει.

Έτσι γεννάται το ερώτημα: Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο επιθετικοί; Γιατί είναι πολεμοχαρείς; Γιατί χάσαμε τις ευαισθησίες μας; Γιατί συμπεριφερόμαστε ρατσιστικά; Η απάντηση είναι μία: Δεν άλλαξε τίποτα στον άνθρωπο, πάντα έτσι ήμασταν. Μα, ο χρόνος και η ταχύτητα άλλαξαν. Θα το ξαναπώ: Όσο χρόνο χρειαζόταν ο παππούς μας για να πάει από τη Μεσαρά στο Ηράκλειο– είτε με άλογο, είτε με τα πόδια- ακριβώς τον ίδιο χρόνο χρειαζόταν και ο Μινωίτης στην ακμή του κρητικού πολιτισμού για να πάει από τη Φαιστό στην Κνωσό. Μόνο τα τελευταία 60-70 χρόνια αυτός ο χρόνος άλλαξε γιατί μεταβλήθηκε ,διά της τεχνολογικής εξέλιξης και των μέσων, η ταχύτητα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για τις συμπεριφορές μας. Ξαφνικά κατηγορούνται οι κρητικοί ότι έγιναν ρατσιστές. Ότι δεν θέλουν τους ξένους, τους μετανάστες– έστω και λαθραίους- τους πρόσφυγες. Και ακούς πραγματικά απίστευτες ατάκες: Να τους πετάξουμε στη θάλασσα! ΝΑ τους δώσουμε στα ψάρια, να ψοφήσουν, δεν τους θέλουμε, δεν βλέπετε πως είναι μόνο άνδρες, να τους πάρετε στα σπίτια σας! Είναι ο κρητικός, είναι ο Έλληνας αυτός; Που ήταν πάντα μετανάστης, που ήταν πολλές φορές πρόσφυγας; Ο κρητικός που σε κάθε επανάσταση έβρισκε φιλοξενία σε άλλους τόπους, σε άλλες χώρες; Ο Μικρασιάτης που ερχόταν στην Ελλάδα ως …Τουρκόσπορος; Ο Έλληνας που πήγαινε (και λαθραία) στην Αμερική και τον θεωρούσαν μίασμα;

Τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά και δεν πρέπει να βιαζόμαστε να βγάζουμε πρόχειρα συμπεράσματα. Ο καθένας όταν ακούει ότι στο Μπέλφαστ έγινε εκείνο το περιστατικό, στην πλατεία Ομονοίας έγινε το άλλο, στο Παρίσι οι μετανάστες έχουν ξεφύγει, στα Χανιά ο Σκοπιανός σκότωσε την Σταυρούλα σαν το σκυλί στο αμπέλι…δεν είναι εύκολο να αφομοιώσει τις διαφορές, να εμβαθύνει σε ένα κόσμο που αίφνης έγινε η γειτονιά του αλλά δεν γνωρίζει ούτε τον διπλανό του.

Το λάθος που γίνεται και στην Κρήτη το τελευταίο διάστημα, κατά την γνώμη μου είναι περισσότερο δομικό και τεχνικό παρά ιδεολογικό. Γιατί οι ακραίες τάσεις πάντα υπήρχαν, αλλά οι δημοκρατικές ευαισθησίες σε λάθος ζητήματα είναι πολύ φρέσκιες και εντελώς παράλογες. Προσπαθείς να πείσεις τον κάθε πολίτη να δεχτεί κάτι που αγνοεί, δεν τον έχεις πληροφορήσει, δεν μπορεί να το αποδεχτεί , δεν μπορεί να το αφομοιώσει. Αντί το υπεύθυνο κράτος να πάρει τις αποφάσεις του με βάση τις πραγματικές και ρεαλιστικές συνθήκες συζητά τις… τεχνικές λεπτομέρειες με τους ανθρώπους από τα Σκούρβουλα, το Ρουκάνι και τα Συκολόγο. Τι να πεις με αυτό τον κόσμο που δεν ξέρει και δεν είναι υποχρεωμένος να ξέρει τι γίνεται με τις μεταναστευτικές ροές, τις διπλωματικές σχέσεις, τον εμφύλιο στο Σουδάν, τις συνθήκες των δυο κρατών στη Λιβύη; Τους κάνεις κοινωνούς σε κάτι που αγνοούν; Τους λέμε ότι εάν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας… μπορούμε να την αλλάξουμε την… πραγματικότητα; Εμ δεν γίνεται έτσι.

Δυστυχώς το λάθος συνεχίζεται και με άλλες δήθεν δημοκρατικές πρωτοβουλίες, με τεχνικές συζητήσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο, στο περιφερειακό συμβούλιο, στον πολιτιστικό σύλλογο Καλού Χωριού. Έχουμε πείσει τους ανθρώπους πως όχι μόνο είμαστε ίσοι όπως έπρεπε να είμαστε, αλλά ο καθένας πρέπει να συμβάλει με τη γνώμη του στο να διαμορφώσει εξωτερική πολιτική, διπλωματική τέχνη , να καθορίσει διακρατικές σχέσεις. Μόνο στην Ελλάδα αγνοούμε αυτό που έλεγε ο μέγας Αντενάουερ: «Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε όλοι τον ίδιο ορίζοντα.»