Το νοσοκομείο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να είσαι άρρωστος, έλεγε ένας κωμικός. Δεν είχε άδικο. Κι αυτή την πεποίθηση τείνουμε να την εδραιώσουμε όταν σκεφτόμαστε τα δικά μας νοσoκομεία και το θρυλικό ΕΣΥ!
Είναι όμως έτσι; Αντιστοιχεί στην πραγματικότητα αυτή η εντύπωση που έχουμε σχηματίσει; Ή είναι ένας μύθος που σχετίζεται με την λογική αυτομαστιγώματος που έχουμε για τόσα πράγματα από τότε που έγινε κράτος τούτος ο τόπος;
Δεν είμαι εξ εκείνων που τα βλέπει όλα μαύρα. Ακόμη και στο πιο ευαίσθητο θέμα την Υγεία. Δύσκολα έτσι κι αλλιώς να συμφωνήσει κάποιος μετριοπαθής και χωρίς κομματική ιδιοτέλεια πολίτης με τα όσα υπερβολικά ακούγονται για την… καταστροφή του ΕΣΥ και της περίθαλψης στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να σκεφτείς πως ούτε το ΕΣΥ έχει καταρρεύσει ξαφνικά ( …επί Μητσοτάκη, όπως λένε ορισμένοι) , ούτε πριν ήταν τόσο…τέλειο όλα ώστε να αφήνουμε τους συνδικαλιστές και πολιτικάντηδες να μιλούν με ελαφρά τη καρδία για το…σκοτάδι στα νοσοκομεία.
Ποτέ δεν πήγαιναν όλα πρίμα στην Υγεία, ακόμη κι όταν ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς με τον Παρασκευά Αυγερινό εμπνεύστηκαν το ΕΣΥ, που ήταν όντως για την εποχή του μια τεράστια καινοτομία. Γιατί ήταν για την Ελλάδα μια μικρή επανάσταση; Όλοι είχαν πρόσβαση, θεωρητικά δεν υπήρχαν ξεχωριστές κατηγορίες πολιτών, το Δημόσιο ήταν εκεί για όλους, δωρεάν φάρμακα και γιατροί. Ελα όμως που πάντα ο μπάρμπας στην Κορώνη έπαιζε τον ρόλο του. Κι από τότε που θυμάμαι στο ρεπορτάζ αλλά και στις νοσηλείες προσφιλών μας προσώπων τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα ράντζα, οι διάδρομοι ασφυκτιούσαν, τα φακελάκια ήταν… στην πρώτη γραμμή, οι σπατάλες είχαν διαλύσει το σύστημα. Και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ εκείνα τα χρόνια υπάρχουν άπειρα στιγμιότυπα με ράντζα στο Βενιζέλειο, το ΠΑΓΝΗ, εικόνες τριτοκοσμικές . Καμία σχέση με το σήμερα, που τουλάχιστον σε υποδομές ξενοδοχειακές δεν έχουμε τέτοιες εικόνες, το πλαίσιο έχει αυστηροποιηθεί, υπάρχει μια τάξη. Ζόρικη αλλά υπάρχει..
Φυσικά όσο τα πράγματα δεν είναι μαύρα όπως παρουσιάζονται άλλο τόσο δεν είναι και ειδυλλιακά όπως τα εμφανίζει ο αρμόδιος και λαλίστατος υπουργός Υγείας. Ούτε τρέχουν από το εξωτερικό για να…νοσηλευθούν εδώ όπως λένε στα κοινωνικά δίκτυα. Πολλές φορές περνάμε κάτω από τη βάση και ο λόγος είναι απλός. Γιατί οι μισθοί είναι της πλάκας (όπως για όλους…) , γιατί μείναμε πίσω τεχνολογικά, γιατί δεν έχουμε οργανωμένες δομές, γιατί δεν έχουμε πρωτοβάθμια περίθαλψη που θα αποσυμφορήσει τα νοσοκομεία, γιατί έχουμε ένα κράτος χορηγό του ρουσφετιού και της αναξιοκρατίας, γιατί επιπλέον έχουμε εργαζόμενους-συνδικαλιστές που τρέφονται από τις αρρυθμίες που οι ίδιοι ενίοτε προκαλούν , γιατί έχουμε πολίτες που έχουν ασκηθεί στην παράκαμψη της ουράς, στις χάρες και το…αθάνατο φακελάκι. Θα υπήρχε γιατρός να πάρει ΄δώρο΄ εάν δεν υπήρχαν πρόθυμοι να το δώσουν;
Εάν θέλει κάποιος να βρει και να συγκρίνει ποια είναι η κατάσταση του ΕΣΥ ας κινηθεί στο εξωτερικό σε δημόσιο νοσοκομείο. Να δει πόσο εύκολα μπορεί να βρει γιατρό, να κάνει πλήρεις εξετάσεις, να τον βάλουν σε αξονικό ή μαγνητικό τομογράφο. Δεν θα πιστεύει στα μάτια του- καλύτερα να μην το ζήσει. Όσοι έχουν μείνει εκτός Ελλάδας το ξέρουν καλά.
Πώς είναι σήμερα τα πράγματα; Αλήθειες όμως. Βλέπουμε τα νοσοκομεία να προσπαθούν να συνέλθουν από την κρίση της προηγούμενης δεκαετίας. Από τις υπέρογκες σπατάλες πήγαμε στους δραστικούς περιορισμούς. Έφυγαν γιατροί, εξαφανίστηκαν νοσηλευτές, τα νοσοκομεία έφτασαν στο σημείο ζέσης. Λίγο ακόμη θα διαλυόταν τα πάντα. Αλλά κρατήθηκαν γιατί υπήρχε ένας κόσμος σε όλα τα επίπεδα (γιατροί, νοσηλευτές, διοικήσεις και ορισμένοι πολιτικοί) που ήθελε να μείνει ζωντανό αυτό το κύτταρο. Και τα κατάφεραν. Το ζήσαμε κυρίως στην εποχή της Covid. Και η προσπάθεια συνεχίζεται.
Θα ξεχωρίσω και τις γενιές. Η παλιότερη γενιά των γιατρών και των νοσηλευτών, έμοιαζαν να είναι αφοσιωμένες , πιστές στον όρκο του Ιπποκράτη, έδιναν τα πάντα χωρίς να υπολογίζουν ώρες και εφημερίες. Ποτέ μια νοσηλεύτρια όσο δουλειά και να είχε δεν αρνιόταν βοήθεια σε ένα υπερήλικα ή σε ένα βαριά ασθενή. Μεσολάβησε μια γενιά που είχε χαλάσει μαζί με τα …χαλασμένα. Είχε μάθει στην ευμάρεια, είχε ζήσει μέσα στο ψέμα όπως όλη η χώρα. Και αυτό έκανε εισπήδηση και στον χώρο της Υγείας. Αλλά η προσγείωση ήρθε απότομα. Τώρα μπαίνει μια νέα γενιά στα νοσοκομεία που ελπίζουμε ότι έχει κι επάρκεια και επιθυμία να προσφέρει. Στην εξίσωση μπαίνουν και πολίτες, αρκεί να έχουμε και εμείς τη διάθεση να τους βοηθήσουμε. Διότι όσο πιέζουμε τα πράγματα τόσο θα γίνονται…φούσκα που σύντομα θα σπάσει.
ΥΓ: Αυτές οι πρόχειρες σκέψεις αποτυπώθηκαν στη διάρκεια της νοσηλείας ενός δικού μας ανθρώπου στην Παθολογική του ΠΑΓΝΗ. Φοβάσαι για τα χειρότερα όταν μπαίνεις εκεί. Αλλά λίγες μέρες αρκούν για να αντιληφθείς ότι δίδεται ένας τιτάνιος αγώνας. Από τους γιατρούς που δεν έχουν σε τίποτα να τρέξουν να σηκώσουν έναν άρρωστο, που είναι λίγοι, αλλά είναι παρόντες, από τους νοσηλευτές που προσπαθούν να χειριστούν δύσκολες καταστάσεις, από τη διοίκηση που παλεύει με τα απάλευτα. Προβλήματα υπάρχουν πολλά, βουνό είναι να το ανέβεις, αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι ελπίζεις ότι υπάρχει επιστροφή!
