Του Κώστα Α. Μπογδανίδη
Όχι πως ο μάταιος τούτος κόσμος ήταν ποτέ έμπλεος χαράς και λογικής, αλλά ενίοτε οι ηγέτες προσπαθούσαν να μάθουν από τα λάθη του παρελθόντος. Συχνά υποστήριζαν ότι δεν θέλουν πια αιματηρούς πολέμους και προσπαθούσαν να βρουν λύση. Στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν οι περισσότεροι επικεφαλής κρατών υιοθέτησαν με ενθουσιασμό μια ιδέα (που είχε ξεκινήσει στις αρχές του εικοστού αιώνα), ως μέσο για την αποφυγή τυχόν επανάληψης της αιματοχυσίας που είδε ο κόσμος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μάλιστα τέτοιες μέρες, το 1919, όταν εξαγγέλθηκε η ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών.
Το εντυπωσιακό είναι πως ενώ ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson, ήταν ενθουσιώδης υποστηρικτής της ΚτΕ και προσπάθησε πολύ για να ιδρυθεί αυτός ο φορέας ειρήνης, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εντάχθηκαν ποτέ σε αυτήν λόγω της αντίθεσης των απομονωτιστών στο Αμερικανικό Κογκρέσο!
Σαν να μην έφτανε αυτό τον Οκτώβριο του 1933, εννέα μήνες μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ ως καγκελαρίου της Γερμανίας, η γερμανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την Κοινωνία των Εθνών. Στη Ρωσία είχαν πει ήδη όχι στο αίτημα να ενταχθεί ,καθώς το 1917 είχαν επικρατήσει οι Μπολεσεβίκοι , που προκάλεσε φόβο στη Δυτική Ευρώπη. Με τα τρία από τα ισχυρότερα έθνη του κόσμου, ΗΠΑ, Ρωσία και Γερμανία να απέχουν από την ΚτΕ ήταν επόμενο να μην εμπεδωθεί καμία ειρήνη και να μην αποφευχθεί ο νέος μεγάλος Πόλεμος. Η καταστροφή που έφεραν τα χρόνια 1939-1945 οδήγησε επιτέλους σε κάτι πιο ισχυρό , τον ΟΗΕ. Έκανε τίποτα επί της ουσίας; Σε περιφερειακό επίπεδο όχι, είχαμε συνεχείς πολέμους και συγκρούσεις , είχαμε εισβολές και κατοχή εδαφών σε χώρες, αλλά είναι αλήθεια ότι έχουμε ως τώρα, 80 χρόνια μετά, αποφύγει κάτι γενικευμένο, υφίσταται Συμβούλιο Ασφαλείας, ψηφίσματα και άλλες παρεμβάσεις που κάποιον ρόλο έπαιξαν.
Όλα αυτά μοιάζουν τώρα πολύ μακρινά. Η ιστορία ξαναγράφεται με τη γραφίδα και τη σφραγίδα του Ντόναλντ Τραμπ. Ένας ηγέτης που διαμορφώνει ένα πλαίσιο πρωτοφανές , τουλάχιστον για τους 3 τελευταίους αιώνες! Δημιουργεί λέει- στη θέση του ΟΗΕ- το δικό του Συμβούλιο Ειρήνης, που καταρχήν θα αφορά στη Γάζα και μετά εκείνος θα αποφασίζει ποιοι θα είναι σε αυτό, που και πως θα….επιβάλλεται ειρήνη! Επίσης στο Συμβούλιο αυτό θα συμμετέχουν όσα κράτη θέλει…εκείνος και αφού εισφέρουν 1 δισεκατομμύριο ο καθένας…Απίθανα πράγματα, θα πείτε, αλλά ήδη οι υποστηρικτές του έχουν βρει επιχειρήματα: Μα τόσα χρόνια μόνο η Αμερική πλήρωνε για τον ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ! Κάτι μου θυμίζει αυτό για τα χρόνια της ελληνικής κρίσης και τη σχέση Γερμανίας- Ευρώπης, αλλά…δεν πέρασαν καν δέκα χρόνια και είδατε τι συνέβη…Η αλαζονεία στο τέλος αποκαλύπτεται και τιμωρείται- η γρα κι αν ερωτεύεται, ο ανήφορος τη δείχνει.
Ό,τι και να συμβαίνει πια στην Αμερική, όσο και αν μπλέξαμε ποικιλοτρόπως από την απέραντη δημοκρατία που επανέφερε τον Τραμπ ξανά στην εξουσία ζούμε πια σε ένα κόσμο που μοιάζει με απέραντο φρενοκομείο , ενώ ο…διοικητής του φέρεται περισσότερο ως… τρόφιμος παρά υπεύθυνος του ιδρύματος !
Μεγάλος χαμένος σε όλα αυτά κυρίως η Ευρώπη. Η οποία όχι μόνο δεν μπορεί να αντιδράσει σε ελάσσονα ζητήματα (όπως το κακόγουστο αστείο με τη Γροιλανδία) αλλά ούτε καν ένα λόγο αντίθετο μπορεί να αρθρώσει , κάθεται απέναντι στον Αμερικάνο ως σχολιαρόπαιδο που είναι σε τιμωρία. Τώρα διαπιστώνουν κάποιοι , επίσης αλαζόνες ευρωπαίοι, ότι η ενοποίηση θα έπρεπε να είναι οικονομική, κοινωνική και…στρατιωτική. Δεν έχεις ενιαία εξωτερική πολιτική, δεν έχει στρατό; Τότε δεν έχεις ισχύ, δεν είσαι τίποτα. Τώρα είναι όμως αργά για δάκρυα…Στέλλα , είτε είσαι από τη Δανία, που αμύνεται με…έλκηθρα και σκυλιά στη Γροιλανδία, είτε είσαι από την Αγγλία που παρακαλάς τώρα να ξαναγυρίσεις στην Ευρώπη…
Έτσι ήταν τα πράγματα πάντα, έτσι είναι τώρα, έτσι θα είναι και αύριο, εάν υπάρξει…αύριο. Απλώς βρέθηκε ένας τύπος με πορτοκαλί μαλλί να τους το πει με τρόπο σκληρό – είχε προειδοποιήσει σχετικά: «Ο δείκτης νοημοσύνης μου είναι από τους μεγαλύτερους – και όλοι το ξέρετε αυτό! Παρακαλώ μην αισθάνεστε χαζοί και ανασφαλείς, δεν είναι δικός σας το φταίξιμο» τους είχε πει κατάμουτρα ο Τραμπ.