Πραγματικά, το σημείο της πίστης στα Θεία είναι ένα μεγάλο και ισχυρό γεγονός από μόνο του. Είναι ένα θέμα που πολλοί θα έλεγαν ότι χρειάζεται να γεμίσεις σελίδες ώστε να επιτευχθεί η ανάλυση του. Ξέρετε, ίσως οι πολλοί να πέφτουν έξω (τελικά) στην εκτίμηση τους… γιατί η πίστη δεν χρειάζεται μακροσκελείς αναφορές για να αποδειχθεί ή να αξιολογηθεί. Η πίστη είναι πίστη… και η λέξη Πιστεύω, αν την ομολογήσει κάποιος και την αισθάνεται βαθιά στο μέσα του είναι δυνατή και αρκετή (έστω κι έτσι).
Σαφώς, υπάρχουν ορισμένοι που δεν πιστεύουν, άλλοι που διατηρούν ακλόνητη και ατσάλινη πίστη και κάποιοι που η πίστη τους δοκιμάζεται κατά καιρούς και σε εξάρτηση με δύσκολες συνθήκες που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι οι μεν είναι Καλοί και δεν Κακοί. Η πίστη είναι προσωπική υπόθεση, θα έλεγε κανείς.
Η αλήθεια είναι, ότι ο Θεός δεν αναγκάζει και δεν εξαναγκάζει κανέναν άνθρωπο να πιστέψει σε Αυτόν. Απλά, τον αφήνει ελεύθερο… όχι να αποφασίσει, γιατί η πίστη δεν είναι θέμα απόφασης… όχι να την εκλάβει και να την κρίνει ως φαινόμενο, γιατί η πίστη δεν είναι φαινόμενο… αλλά τον αφήνει ελεύθερο να τη νιώσει και να τη βιώσει. Η πίστη σημαίνει ένα ολόκληρο Είναι για τον άνθρωπο και τη ζωή την ίδια.
Η πίστη είναι οδηγός και υποστηρικτής, στα εύκολα και τα δύσκολα. Γι’ αυτό, δεν αρμόζει να τη θυμόμαστε μονάχα στις άσχημες και τραγικές στιγμές… και στις όμορφες να την εγκαταλείπουμε, λες και έπαψε πια η ανάγκη της. Η παρουσία της πίστης στη ζωή μας, ίσως να μην είναι και τόσο προσωπική υπόθεση όπως τέθηκε σε προηγούμενο σημείο του κειμένου, γιατί σημαίνει μοίρασμα και αγάπη… και το μοίρασμα και η αγάπη, είναι αναγκαίο να βγουν προς τα έξω και να προσφερθούν απλόχερα.
Επίσης, στην πίστη δεν υπάρχει το Εγώ αλλά το Εμείς. Στην πίστη, αγκαλιάζεις πρώτα τους άλλους και μετά τον εαυτό σου. Στην περίπτωση αυτή, φροντίζεις τον εαυτό σου μέσα από την φροντίδα, το ενδιαφέρον και τη στοργή που δίνεις για τους άλλους. Κάτι τέτοιο, δεν σημαίνει ότι παραμελείς τον εαυτό σου αλλά αφήνεσαι στα χέρια της πίστης, χωρίς αν ή γιατί και πρέπει.
Η πίστη, σου δίνει δύναμη εκεί που εσύ μπορεί να μην το καταλαβαίνεις. Σε στιγμές που θεωρείς ότι τελειώνουν όλα, τότε να αρχίζουν όλα. Ακόμα, η πίστη – κατ’ εμέ – δεν περιορίζεται τόσο στους τύπους, αλλά ουσιωδώς στην ευλάβεια και την πραότητα της ψυχής. Η βαθύτερη έννοια του Πιστεύω έρχεται σε ταύτιση με το Αγαπώ. Πιστεύω και αγαπώ εμένα και τους άλλους (όσο μπορώ και όπως μπορώ)… και μέσα από αυτή την έκφραση και εγκαρδιότητα δηλώνω την Πίστη και την Αγάπη μου για τον Χριστό, την Παναγιά και τον Ουράνιο Πατέρα.
Η πίστη θα μπορούσε να εννοηθεί ως ένα άνθος (μέσα μας) που ευωδιάζει και αναβλύζει ταυτόχρονα πολλά αρώματα. Αυτό το άνθος, ξεχωρίζει γιατί ευδοκιμεί σε κάθε καιρική συνθήκη και αντί να το φροντίζουμε εμείς… μας ενδυναμώνει πρώτα εκείνο, προσφέροντας τις μυρωδιές και την ομορφιά του… που μπορεί να διώξουν κάθε καημό και πίκρα.
Προσωπικά, σε κάθε έργο και δραστηριότητα συνηθίζω την εσωτερική ευχή «η Παναγιά μαζί μου», αλλά ο κάθε άνθρωπος εκφράζει την πίστη του με όποιο πρόσφορο τρόπο νιώθει και τον γεμίζει ή τον ευχαριστεί τρόπον τινά.
Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, δεν είμαι ιερωμένος ή κληρικός – ούτε και θεολόγος – ούτε ειδικός επιστήμων επί εκκλησιαστικών θεμάτων… αλλά ως ένας άνθρωπος με την ελάχιστη πίστη, θα έλεγα ότι ο καθένας (από εμάς) ας μην σταματά να γυρεύει (οπουδήποτε και οποτεδήποτε) αυτά τα στοιχεία που ανταμώνουν με το άνθος της πίστεως, που αναφέρθηκε ότι υπάρχει και ευδοκιμεί βαθιά μέσα μας. Αυτό το άνθος, που δεν χάνει το άρωμα και την ομορφιά του ούτε σε ήλιο ούτε σε μπόρες, αλλά ούτε και στο κρύο και στον χιονιά της βαρυχειμωνιάς. Αυτό το άνθος, που ενώ είναι μέσα μας… καθορίζει ολοκληρωτικά και το έξω μας, ως Θείο και Άγιο δώρο ελπίδας, υπομονής, αγάπης και ζωής.
