Οι νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, οι νέες πληροφορίες για τις υποκλοπές, η δίκη για τα Τέμπη έχουν ανεβάσει τους τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης στα ύψη.
Την ίδια στιγμή η κατάσταση διεθνώς παραμένει άκρως εκρηκτική. Ο πόλεμος στο Ιράν συνεχίζεται δίχως ορατό τέλος, ο εντελώς απρόβλεπτος και ασυνάρτητος πρόεδρος Τραμπ δεν έχει δώσει ούτε πειστική εξήγηση για την έναρξη της σύρραξης, ούτε πειστική χρονοδιάγραμμα για την λήξη της, βόμβες και πύραυλοι πέφτουν σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή. Με λίγα λόγια βρισκόμαστε στην καρδιά μιας τέλειας καταιγίδας, εντός και εκτός χώρας.
Κι ωστόσο μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι επιμένουν να αναδεικνύουν ως μείζον θέμα την άφιξη του Αγίου Φωτός στην χώρα μας – πώς θα έρθει φέτος, αφού ο εναέριος χώρος στην Ιερουσαλήμ ετούτες τις μέρες είναι πιο επικίνδυνος και από ναρκοπέδιο!
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν θέλω ούτε να ειρωνευτώ, ούτε να προκαλέσω τους ανθρώπους οι οποίοι και πιστεύουν και ειλικρινά χαίρονται με την ιδέα ότι λαμβάνουν το Φως από τον Άγιο Τάφο. Θέλω μόνο να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να δούμε να δούμε το πράγμα στην σωστή του διάσταση.
Και η σωστή διάσταση δεν είναι στην τρέχουσα συγκυρία να ασχολείται με το ζήτημα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που πριν από μέρες δήλωσε ότι “δεν χρειάζεται πανικός και το Φως θα φτάσει στην ώρα του”. Ούτε βέβαια η …γενναιότητα του υφυπουργού Εξωτερικών Γιάννη Λοβέρδου που είπε ότι θα πάει ο ίδιος να το φέρε, αφού “το Άγιο Πνεύμα θα μας προστατεύσει”.
Η σωστή διάσταση είναι να είχε ήδη καταστεί ξεκάθαρο πώς δεν θα στείλουμε αεροπλάνο να το φέρει, διότι υπάρχει σοβαροί κίνδυνοι για όσους ταξιδέψουν. .
Ναι, αλλά πώς θα ανάψει φέτος το Άγιο Φως στην Ελλάδα; Όπως άναβε και πριν το 1988, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου εγκαινίασε την πρακτική του ταξιδιού του Φωτός με Boeing και την υποδοχή του με τιμές αρχηγού κράτους: με αναπτήρα ή με σπίρτα (οι άπιστοι θα έλεγαν ότι έτσι ανάβει έτσι και αλλιώς εδώ και χρόνια, αλλά ας μην πάρουμε αυτό το μονοπάτι).
Η Μεγάλη Εβδομάδα στην Ελλάδα και στην Κρήτη (εκεί που η ατμόσφαιρα δεν βαραίνει με δεκάδες πλακατζίκια) είναι υπέροχη έτσι κι αλλιώς. Το μήνυμά της, από τα Πάθη και την Σταύρωση έως την Ανάσταση, με τον τρόπο που αποδίδεται, αποτελεί μια βαθιά υπαρξιακή διαδρομή που μπορεί να αγγίξει κάθε άνθρωπο, πιστό ή όχι.
Μας χρειάζεται άραγε και όλο το “σόου” με το Άγιο Φως για να νιώσουμε την κατάνυξη;
Ειδικά τώρα που ο κόσμος κυριολεκτικά καίγεται; Την ώρα δηλαδή που σε κάποιες περιοχές υπάρχει μόνο Σταύρωση και δεν φαίνεται πουθενά η Ανάσταση, ποιος ο λόγος να επιμένουμε σε τελετουργικά εντυπώσεων και λιγοστής ουσίας, που στην στην πραγματικότητα βρίσκονται πολύ μακριά από την αλήθεια της Μεγάλης Εβδομάδας;
