Του Κώστα Α.Μπογδανίδη
Η Σύνοδος της 28ης Ιανουαρίου δεν είναι απλώς μια κρίσιμη συνεδρίαση επειδή καλείται να εκλέξει δύο μητροπολίτες και να ξεπεράσει έτσι την κρίση των τελευταίων μηνών. Είναι κομβική διότι τώρα η Εκκλησία της Κρήτης αναμετράται με την ιστορία της. Είναι η στιγμή που καλείται να υπερβεί τον εαυτό της και να σταθεί όρθια σε μια περίοδο που όλα έμοιαζαν καταστροφικά. Τώρα είναι η μεγάλη ώρα για να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης των απειλών, των αλλαγών, των τιμωριών.
Εν αντιθέσει με την ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδας που βρίθει μελανών σελίδων , στην Κρήτη οι ιεράρχες έχουν να το λένε και να το παινεύονται. Τις περισσότερες φορές έστησαν μπέτι στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας του νησιού, στάθηκαν δίπλα στο Πατριαρχείο, αγωνίστηκαν για τα μεγάλα, δεν φοβήθηκαν ακόμη κι όταν τους απειλούσαν με μαζικούς αποκεφαλισμούς.
Οι φιλίστορες γνωρίζουν ότι ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, στα 1821, κατά τη διάρκεια της μεγάλης σφαγής στο Ηράκλειο (γνωστής ως «ο μεγάλος αρπεντές»), οι Τούρκοι εκτός από τους εκατοντάδες χριστιανούς που έσφαξαν, εκτέλεσαν τον Μητροπολίτη Κρήτης Γεράσιμο Παρδάλη και πέντε επισκόπους. Μεταξύ των θυμάτων ήταν οι Νεόφυτος Κνωσού, Ιωακείμ Χερρονήσου, Ιερόθεος Λάμπης, Ζαχαρίας Σητείας και ο τιτουλάριος Επίσκοπος Διοπόλεως Καλλίνικος. Όλους για να τους τιμωρήσουν για τη συμμετοχή τους στην επανάσταση. Δύο αιώνες γεμάτους ένταση, αίμα, αγώνες και θυσίες βίωσε η εκκλησία Κρήτης που κέρδισε με το σπαθί της πολύ αργότερα την ημιαυτονομία της από το Πατριαρχείο.
Αλλά και το 1971, όταν ο Ειρηναίος Γαλανάκης, μητροπολίτης- σύμβολο, μετατέθηκε ξαφνικά από την Κίσαμο στη Γερμανία (κάτι που σχετιζόταν και με τις επιθυμίες της χούντας) όλοι ξεσηκώθηκαν. Δεν είναι τυχαίο ότι επέστρεψε ο ιεράρχης στην Κίσαμο το 1982. Δεν ασχολήθηκε ο ίδιος με τα μικρά και τα κοσμικά, ήταν εκεί για όλους. Και δεν είναι τυχαίο που έλεγε ότι «διά την Εκκλησίαν του Χριστού δεν χρειάζεται να έχη κανείς διαβατήρια και πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων, αλλά μόνον την εν Χριστώ υιοθεσίαν και την καινήν κτίσιν»!
Αντίθετα η ελλαδική εκκλησία- ασφαλώς μεγαλύτερη σε εύρος και επιρροή, θα είχε κάθε λόγο να σβήσει ορισμένες από τις σελίδες του βίου της. Θα επιθυμούσε να μην έχουν συμβεί πχ τα Σιμωνιακά στα 1875. Τότε που τρεις επίσκοποι πιάστηκαν να δωροδοκούν με τεράστια για την εποχή ποσά δύο υπουργούς για να μεσολαβήσουν στην Ιερά Σύνοδο και να εξασφαλίσουν τις αρχιεπισκοπικές έδρες των! Το μεγαλύτερο σκάνδαλο ίσως από καταβολής ελλαδικής εκκλησίας που συνέβη στα χρόνια του Βούλγαρη (γνωστός με το παρατσούκλι «Τζουμπές», που έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας 8 φορές!)
Θα επιθυμούσε πχ η Εκκλησία να μην έχει περάσει τον εφιάλτη με το πραξικόπημα της χούντας που επέβαλε τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (Κοτσώνη) και αντικατέστησε την κανονική Σύνοδο με «Αριστίνδην Σύνοδο»- δηλαδή οκτώ ιεράρχες επιλεγμένοι από το καθεστώς ηγήθηκαν της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Δεν θα ήθελαν να ξαναζήσουν τους Γισάκηδες, τους Βαβύληδες και όλα τα παραεκκλησιαστικά λουλούδια, κάτι περίεργες ιστορίες με μοναστήρια και Βιστωνίδες που…λίμναζαν κάτι βυζαντινά χρυσόβουλα.
Γιατί τώρα όλα αυτά; Μα εξαιτίας της δύσκολης περιόδου που βίωσε αυτούς τους 10 μήνες η Εκκλησία Κρήτης. Εκποιήσεις μοναστηριακής περιουσίας με ύποπτες διαδικασίες, κατηγορίες εναντίον ιερωμένων, εμπλοκή προσώπων σε μαφίες και…αμαρτίες επισκόπων. Και μέσα σε όλα να εμπλέκονται φιλοδοξίες, υποψηφιότητες, ιστορίες θλιβερές που δεν ταιριάζουν ούτε στην Εκκλησία Κρήτης, ούτε είναι αντάξια της μακραίωνης ιστορίας και παράδοσής της.
Όλο αυτό που έζησε το τελευταίο διάστημα η τοπική Εκκλησία θα μοιάζει με άσχημο όνειρο εάν όλοι μα όλοι βάλουν νερό στο κρασί τους. Ο εφιάλτης θα τελειώσει στις 28 Ιανουαρίου με την εκλογή των δύο μητροπολιτών αρκεί όλα να γίνουν με τάξη, με πνευματικότητα και ταπεινότητα. Αρχές που όλο αυτό το διάστημα είχαν κλειστεί σε ένα χρονοντούλαπο και αντί να κάνει την εμφάνισή του το …Αγιο Πνεύμα εκδηλωνόταν μόνο το πείσμα, οι εγωισμοί και η αλαζονεία από ορισμένους.
Το ξαναλέμε. Είναι η ώρα να αποφασίσουν με ενότητα, με σεμνότητα και όχι με ισορροπίες, παρασκήνια και χατίρια. Η εκκλησία της Κρήτης δεν μπορεί να περάσει κι άλλη δοκιμασία τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, την στιγμή που αλλάζει ο κόσμος, που παίζονται τόσο μεγάλα γεωπολιτικά παιγνίδια. Ας βάλουν όλοι τον εαυτό τους κάτω από το Σώμα της εκκλησίας, να δουν την μεγάλη εικόνα και να αποφασίσουν για το μέλλον. Και να είναι έτοιμοι για όλα. Ή για να θυμηθώ ξανά τον μακαριστό Ειρηναίο: «Ο επίσκοπος πρέπει να είναι πάντοτε έτοιμος να γίνει Αρκάδι αν χρειαστεί».