Όλοι κι αν όχι όλοι οι περισσότεροι ψάχνουν να βρουν ένα ταίρι να μοιραστούν τα χρόνια και τη ζωή τους ολάκερη. Να νιώσουν αυτό το δόσιμο συναισθημάτων και ψυχής και να βιώσουν αυτό το ξεχωριστό δέσιμο με το πρόσωπο που θα τους ξυπνήσει τον έρωτα, με το πρόσωπο που το αντάμωμα μαζί του θα γράψει στο μέσα τους και θα τους αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία τους και την αντίληψη τους για το γύρω περιβάλλον. Ένα αντάμωμα που από τη πυρκαγιά του έρωτα, ελπίζεις να περάσει στην άσβηστη φλόγα της αγάπης, σαν το Άγιο και Αναστάσιμο Φως ένα πράγμα που δεν το πτοεί ούτε η αιωνιότητα ούτε η όποια ταλαιπωρία του καιρού.
Και ναι, είναι μια αλήθεια και μια πραγματικότητα ότι η συνάντηση με τον έρωτα σε κάνει να νιώθεις και να γίνεσαι διαφορετικός, να ξαναγεννιέσαι τρόπον τινά. Η καρδιά σου «φτερουγίζει» με χίλιους παλμούς το λεπτό και το μυαλό λειτουργεί γι’ αυτή τη μόνη σκέψη και τα όνειρα σου ζητούν ξανά και ξανά τη δικαίωση μέσα από την ένωση με το μοναδικό αυτό για σένα πρόσωπο, με αυτό το αιώνιο βλέμμα.
Κι είναι τυχερός οποίος καταφέρει να γνωρίσει αυτό το συναίσθημα και να αναγνωρίσει αυτό το πρόσωπο ανάμεσα σε τόσα άλλα. Δεν χρειάζεται χρόνο ούτε συστάσεις για να το καταλάβει κάποιος. Ένα κοίταγμα και μια χειραψία είναι αρκετά. Αμέσως, η καρδιά δίνει το σήμα. Το σήμα όχι της επιλογής αλλά της απόφασης. Και λες αυτή είναι η μόνη και λες αυτό είναι το σημαντικό και πολύτιμο, το σπουδαίο που περίμενα για καιρό. Δεν μπορούσες να το προσδιορίσεις ή να το περιγράψεις…το φανταζόσουν μονάχα…. και τώρα στέκεται εδώ μπροστά σου, ολοζώντανο σαν οπτασία.
Κι ακόμα πιο τυχερός ή πιο τυχερή, όποιος συμβεί να κρατήσει αυτόν τον έρωτα από το χέρι μέχρι την πόρτα της αγάπης. Να ζήσει όμορφες στιγμές με αλήθεια και διάρκεια, με ένταση και ησυχία. Να παύσει να υπάρχει κάθε πριν και ο χρόνος να μετράει στο τώρα και το ελπιδοφόρο αύριο. Να λυτρωθεί το μέσα και το έξω του. Τη συννεφιά να τη βλέπει για λιακάδα και τη βαρυχειμωνιά για καλοκαίρι.
Αγαπητοί μου φίλοι, για τον κάθε άνθρωπο υπάρχει εκεί έξω στο πολύβουο πλήθος αυτό το αντάμωμα και θαύμα που διακρίνεται για το δικό του συναισθηματικό αποτύπωμα. Το ταίρι που γυρεύεις και που σε γυρεύει, που το αναζητούσες και σε αναζητούσε. Όπως εύστοχα και ρητά αναφέρουν οι στίχοι από το τραγούδι με ερμηνευτή τον αείμνηστο Μανώλη Λιδάκη: «Αχ για να γεννηθείς εσύ κι εγώ. Γι’ αυτό, για να σε συναντήσω. Γι’ αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου. Γι’ αυτό, για να σε συναντήσω».
Κι όταν βρεθείς ενώπιος ενωπίω και αντικριστά κοίτα να μη φοβηθείς και μη διστάσεις να απλώσεις το χέρι και να ανοίξεις την αγκαλιά… μη διστάσεις για παράδειγμα στον επίμονο βήχα να προσφέρεις λίγο νερό από το νερό που προοριζόταν για σένα. Το νόημα της συντροφικότητας είναι βαθύ… θέλει θυσίες, αφοσίωση και αυταπάρνηση για να αποκτήσει βάσεις και λόγο ύπαρξης. Χρειάζεται να δώσεις τον εαυτό σου και να απαρνηθείς εγωισμούς και ατομικισμούς στο όνομα της κατανόησης και του αλληλοσεβασμού. Δεν σημαίνει ότι χάνεται ή αλλοιώνεται η προσωπικότητα σου, αλλά ότι βελτιώνεται και εξελίσσεται σε ένα κοινό πλαίσιο σχέσης και συμβίωσης.
Γι’ αυτό κι εγώ θα ευχηθώ, στο μονοπάτι της ζωής να ενωθούν τα βήματα μας, να μπερδευτούν τα όνειρα μας κι ας έρθει αυτό το μαζί. Αυτό το μαζί που τα δυο γίνονται ένα. Ένα σώμα, ένα συναίσθημα – ένα αντάμωμα που ήταν γραφτό για να γίνει…και άνθρωπος, «Θεός και Άγιος» μη χώριζετω.
