Η είδηση για την εξάρθρωση κυκλώματος δουλεμπόρων στην Κρήτη έχει διπλή ανάγνωση. Η πρώτη αφορά στην Ελληνική Αστυνομία. Πρόκειται για σημαντική επιτυχία, ειδικά από την στιγμή που σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες εδώ μιλάμε για μια υπόθεση με δεκάδες εμπλεκομένους και στο νησί και εκτός αυτού. Προφανώς το επόμενο διάστημα θα μάθουμε περισσότερα, πάντως μοιάζει να πρόκειται για από τις μεγαλύτερες αστυνομικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών.
Η δεύτερη διάσταση αφορά στην ουσία του πράγματος. Την δράση του κυκλώματος δηλαδή και όσα έκαναν (η φέρονται να έκαναν) οι κατηγορούμενοι.
Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι εξασφάλιζαν άδειες παραμονής για τους αλλοδαπούς που εκμεταλλεύονταν, δηλώνοντάς τους ως εργαζόμενους σε εικονικούς εργοδότες, ώστε να λαμβάνουν (οι αλλοδαποί) άδεια παραμονής στην χώρα, έπαιρναν προφανώς μεγάλο “ενοίκιο” για την υπηρεσία και στη συνέχεια τους προωθούσαν ανά διαστήματα σε άλλους, κανονικούς εργοδότες, ενώ παρακρατούσαν σημαντικά ποσά από τις – αδήλωτες- απολαβές τους. Μια μορφή trafficking με θύματα ως συνήθως ανθρώπους απελπισμένους.
Το trafficking έτσι κι αλλιώς αποτελεί μια από τις μεγάλες πληγές της εποχής μας – στις διάφορες εκδοχές του έχει επαναφέρει την δουλεία στο προσκήνιο και εξελίσσεται σε πηγή τεράστιων κερδών για αδίστακτους δουλεμπόρους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Στις μέρες μας συμβαίνουν έτσι κι αλλιώς καθημερινά, αμέτρητα φριχτά πράγματα. Δεν έχει μεγάλο νόημα να τα κατατάξουμε – η φρίκη δεν σηκώνει ranking. Κι ωστόσο απαιτείται ένα ιδιαίτερο βάθος ανηθικότητας και απανθρωπιάς για να βλέπεις στην αγωνία επιβίωσης κάποιων την ευκαιρία για κέρδος. Να παίρνεις την ελπίδα και να την ξεζουμίζεις προς ίδιον όφελος.
Το γεγονός ότι όλο αυτό συνέβαινε και στον τόπο μας δεν είναι ακριβώς σοκαριστικό, είναι όμως ανησυχητικό. Ειδικά στην έκτασή που φαίνεται ότι είχε. Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι δουλέμποροι βρίσκονται στο ένα (και σαφώς χειρότερο) σκέλος της διαφθοράς και της χυδαιότητας. Στο άλλο βρίσκονται οι εργοδότες. Και όχι μόνοι οι εικόνικοι που προφανώς ήταν στο κόλπο και άλλωστε ήδη έχουν συλληφθεί κάποιοι εξ΄ αυτών. Αλλά οι κανονικοί που δεχόταν την μαύρη εργασία των αλλοδαπών. Πόσοι γνώριζαν ή να υποψιαζόταν την αληθινή κατάσταση των εργαζομένων τους και απλά σφύριζαν αδιάφορα; Θα μάθουμε την απάντηση άραγε; Θέλουμε να την μάθουμε;
Η βασικότερη ένδειξη ότι ζούμε μια πραγματικότητα ολοένα και πιο σάπια δεν είναι τελικά οι απαράδεκτες ενέργειες των πιο αδίστακτων ανάμεσά μας. Η βασικότερη ένδειξη είναι η απάθεια έως και σιωπηλή συνενοχή των περισσοτέρων σε αυτή την καθημερινή σαπίλα.
